رهبران حكومت هاى مردم سالار، با موافقت مردم حكومت مى كنند. قدرت اين رهبران به دليل تسلط بر ارتش ها يا ثروت اقتصادى نيست. علت اين قدرت، احترام به حدودى است كه راى دهندگان در انتخابات آزاد و عادلانه براى آنان قايل شده اند.

· افراد در حكومت هاى مردم سالار، طى انتخابات آزاد، قدرت هايى را كه توسط قانون تعريف شده اند به رهبرانشان مى سپرند. در مردم سالارى قانونی، قدرت ها به نحوى تقسيم بندى مى شوند كه قوه قانون گذار به وضع قوانين بپردازد، قوه اجرايى آن ها را به كار بندد و به مرحله اجرا درآورد و قوه قضاييه به طور مستقل فعاليت نمايد.
· سران حكومت هاى مردم سالار نه مستبدان منتخب و نه ”روساى جمهور مادام العمر“ هستند. آنان براى زمان مشخصى قدرت را در دست دارند و نتايج انتخابات آزاد را حتى اگر به مفهوم كناره گيرى شان از قدرت حكومتى باشد مى پذيرند.
· در حكومت هاى قانونى مردم سالار، حدود قدرت اجرايى معمولا به سه طريق مشخص مى شود: توسط يك نظام بررسى و سنجش كه قواى اجرايی، قانون گذار و قضايى را از يكديگر جدا مى سازد؛ توسط فدراليسم كه قدرت را بين حكومت سراسرى و حكومت هاى ايالتی/ منطقه اى تقسيم مى كند؛ و توسط ضمانت هاى قانونى حقوق اساسی.
· حدود قدرت اجرايى در سطح كشورى توسط مرجعيت قانونى كه در شاخه قانون گذار قرار داده شده است و نيز يك دستگاه قضايى مستقل، مشخص مى شود.
· قدرت اجرايى در حكومت هاى مردم سالار امروزى معمولا به يكى از اين دو صورت سامان دهى مى شود: نظام شورايى يا نظام رياست جمهوری.

o در نظام شورايی، حزب اكثريت مجمع قانون گذار، شاخه اجرايى حكومت را به رياست نخست وزير، تشكيل مى دهد.
o در نظام شورايی، شاخه هاى قانون گذار و اجرايى كاملا از يكديگر مجزا نيستند، چرا كه نخست وزير و اعضاى كابينه از درون مجلس انتخاب مى شوند. در چنين نظام هايی، اپوزيسيون سياسى وسيله اصلى محدود نمودن يا نظارت بر عملكرد اجرايى به شمار مى رود.
o در نظام رياست جمهوری، رئيس جمهور جدا از اعضاى هيات قانون گذار انتخاب مى شود.
o در نظام رياست جمهوری، رييس جمهور و هيات قانون گذار، هر كدام مبانى قدرت و حوزه هاى سياسى خود را دارا هستند تا بتوانند در حين خدمت، يكديگر را ارزيابى و سنجش نمايند.

· حكومت هاى مردم سالار، تنها خواهان دولت هايى محدود و نه ضعيف هستند. در نتيجه توافق بر سر مسايل كشورى ممكن است به كندى صورت گيرد، اما زمانى كه محقق شد، رهبران اين حكومت ها مى توانند با قدرت و اطمينان زياد، دست به كار شوند.
· سران حكومت هاى مردم سالار قانونمند، فعاليت هايشان را همواره در چارچوب قانون كه قدرتشان را تعريف و حدود آن را مشخص مى سازد، مى گنجانند.

بازگشت به منوی اصلی