تبدیل یک لایحه به قانون، غالبا ً فرایندی کند دارد که صد ها تن را نیز درگیر می کند- اعضاو کارکنان کنگره و قانونگذاران مجلس نمایندگان و سنا.
لایحه باید به صورتی واحد از سوی مجلسین مورد تأیید قرار بگیرد. بعد از این مرحله، برای توشیح به رییس جمهور ارسال می گردد. رییس جمهور با توشیح لایحه، آن را به یک قانون تبدیل می کند؛ در صورتی که آن را به امضا نرساند، این معنا مفاد است که مورد تصویب قرار نگرفته؛ و یا او می تواند لایحه را وتو کرده و به کنگره باز پس فرستد. کنگره اختیار دارد وتوی اورا با دو سوم آرا در هریک از مجلسین خنثی کند. اگر کنگره تا دوره ی تعطیلی مجلسین کمتر از ده روز فرصت داشته باشد، رییس جمهور با عدم امضای یک لایحه می تواند آن را رد کند. در این صورت آن را وتوی غیر مستقیم می نامند.
لوایح فقط از سوی اعضای مجلس نمایندگان و یا سنا قابل تقدیم هستند، با این حال، غالب لوایح را این اعضا تألیف نمی کنند. امروزه اکثریت قریب به اتفاق ابتکارات عمل مبتنی بر قانونگذاری از سوی قوه ی مجریه - یعنی کاخ سفید و آژانس های فدرال- و سازمان های انتفاعی مانند اتحادیه های صنفی و مجامع تجاری پیشنهاد می گردد. در هر دوره ی دوساله، هزاران لایحه تقدیم کنگره می گردد، اما غالب آن ها روند کامل را طی نمی کنند. به طور مثال در سال های 1993 و 1994، در طول کنگره ی صدو سوم، تعداد 8544 لایحه و قطعنامه ی مشترک تقدیم کنگره شد و تنها 473 عدد از آن ها به عنوان قانون تصویب شدند.
در مجلس نمایندگان، یکی از اعضا فقط کافیست که لایحه ی پیشنهادی را در "قیف"- جعبه ی کوچکی روی میز منشی مجلس- بیندازد. در سنا، معمولا ً سناتور ها نطق کوتاهی در شرح اهداف لایحه ی پیشنهادی می کنندو لایحه را برای تصمیمگیری تقدیم می نمایند. منشی های مجلس، لوایح را به ترتیبِ دریافت، شماره گذاری می کنند و آن هارابرای چاپ، به دفتر چاپخانه ی دولت ارسال می کنند. بعد، این لوایح در بایگانی های مجلس و سنا قرار داده می شوند و در رکورد روز بعد کنگره به چاپ می رسند و به این صورت در بانک های اطلاعاتی الکترونیک برای دسترسی عموم ثبت می شوند. به عنوان مثال، منظور از H.R.2 (مجلس نمایندگان 2) دومین لایحه ی تقدیمی دریکی از جلسات مجلس نمایندگان است. و منظور از S.5 (سنا 5) پنجمین لایحه ی تقدیم شده در سناست.
لوایح مربوط به افزایش عواید دولت، در مجلس نمایندگان تقدیم می شوند، در حالی که موافقت نامه ها برای عقد قراردادها وپیمان ها و تأیید نامزد های انتخابات ریاست جمهوری، در حوزه ی وظایف سنا قرار دارد. در مورد سایر قوانین، هر یک از دو مجلس می تواند اقدام نماید.
هر لایحه ای توسط مقام ریاست مربوط ، تسلیم کمیسیون یا کمیسیون های هر یک از مجلیسن می شود. رییس کمیسیون، یا کمیسیون فرعی مربوطه، جلسات استماعی برای لوایحی که مایل به بحث در مورد آن هاست، تنظیم می کند. کارشناسان خبره، نمایندگان آژانس های دولتی، و سخنگویان سازمان های علاقمند نظرات خود را در مورد لایحه ی پیشنهادی ابراز می کنند. جلسات استماع معمولا ً برای شرکت عموم آزاد هستند، مگر این که در مورد اطلاعات طبقه بندی شده باشند، و این جلسات علنی معمولا ً از پوشش وسیع روزنامه ها و تلویزیون برخوردار می شوند. در پی جلسات استماع، کمیسیون با شرکت تمامی اعضا تشکیل جلسه می دهد تا لایحه را "اعلام" کنند، یعنی برای ارائه به مجلس به آن قطعیت ببخشند. کمیسیون می تواند لایحه را تصویب کرده آن را به شکل اصلی خود تقدیم مجلس نماید، می تواند با دادن تغییرات لازم آن را تقدیم کند، ویا آن را از دستور کار خارج نماید.
وقتی لایحه تقدیم شد، در تقویم کاری مجلس مربوط قرار می گیرد. در مجلس نمایندگان، لوایح برای محدودیت های زمانی و سایر شرایط بحث و گفتگو، قبل از ارسال به صحن مجلس، اول به کمیسیون قواعد فرستاده می شوند. مجلس نمایندگان قبل از به بحث گذاشتن خود لایحه، باید اول قواعد آن را تصویب کند. در سنا، رهبر اکثریت است که تصمیم می گیرد در چه زمانی لایحه باید به صحن مجلس راه یابد. سناتور ها در صحن مجلس هم می توانند در مورد لایحه اظهار نظر کنند.
در بحث و گفتگوی سنا محدودیت زمانی وجود ندارد، اما در مورد مجلس نمایندگان این محدودیت هست- این گونه موقعیت ها گاهی منجر به "سخنرانی ایذایی" می گردد که برای ممانعت از تصویب لایحه ی مورد بحث است. سخنرانی ایذایی زمانی پایان می گیرد که درخواست رأی کفایت مذاکرات شود- در این رأی گیری نیاز به 60 رأی موافق (از صد رأی) می باشد.
مجلس نمایندگان و سنا ممکن است لوایحی را به طور هم زمان مورد بررسی قرار دهند، اما لوایح نهایی در هر دو مجلس باید به طور مساوی باشد. اگر مجلس نمایندگان و سنا صور گوناگونی از یک لایحه را به تصویب برسانند، که عموما ً هم چنین می شود، در این صورت کمیسیون ویژه ای متشکل از نمایندگان هر دو مجلس برای حل و فصل نکات مورد اختلاف، تشکیل می گردد. در صورتی که توافق حاصل شود، لایحه ی بینابین برای دریافت رأی نهایی به صحن دو مجلس ارسال می گردد. و اگر هر دو مجلس آن را تصویب کنند، لایحه ی بینابین برای رییس جمهور فرستاده می شود.
برای به تصویب رسیدن غالب لایحه ها در مجلس نمایندگان و در سنا، رأی اکثریت کفایت می کند. برخی قوانین- مثلا ً متمم های قانون اساسی و خنثی کردن وتو های رییس جمهور- مستلزم کسب دو سوم آرا در هر دو مجلس هستند.
هنگامی که لایحه ای تصویب می شود، بر روی کاغذی به چاپ می رسد، که به امضای رؤسای دو مجلس رسیده است، و سپس برای ملاحظه ی رییس جمهور به کاخ سفید ارسال می گردد.
|
