هامیلتون می گوید، در مجلس نمایندگان، حزبی که دارای اکثریت است حاکمیت دارد؛ حزب اقلیت صرفا ً واکنش نشان می دهد. او می گوید، در پی انتخابات سال 1994، که بعد از 40 سال به جمهوریخواهان فرصت داد اکثریت را کسب کنند، هر دو حزب در گیر و دار انطباق با نقش های تازه ی خود هستند و لذا بازدهی کنگره در امور خارجی "کم و بیش ناچیز" بوده است. او نقش دموکرات ها را به مثابه ی موانعی در راه ابتکارات عمل جمهوریخواهان توصیف می کند " که به عقیده ی ما چوب لای چرخ سیاست خارجی آمریکا گذاشتن بود ...". هامیلتون، عضو حزب دموکرات و اهل ایندیانا است و قبلا ً ریاست کمیسیون امور خارجی مجلس نمایندگان را به عهده داشته است، و در حال حاضر، عضو ارشد اقلیت در کمیسیون روابط بین الملل می باشد. رالف دانهیسر با او مصاحبه کرده است.
سؤال: دردورانی که کنترل کنگره و کاخ سفید مرتبا ً میان دموکرات ها و جمهوریخواهان تقسیم شده، با این اصل که جایگاه سیاست خارجی آمریکا فرا تر از گرایشات سیاسی می باشد چه گونه برخورد شد؟
هامیلتون: فکر می کنم مهم است به خاطر بسپاریم که موضوعات کلی سیاست خارجی آمریکا، در گذار از دولتی به دولت دیگر، دچار تغییر نمی شوند و مورد حمایت هر دو حزب هستند- به عنوان مثال، حمایت از ناتو، برای روند صلح در خاور میانه؛ مناسبات حسنه با ژاپن؛ تنظیم روابط با چین. البته شما شاهد تغییراتی در تاکتیک خواهید بود، و همین طور گاه به گاه لفاظی های مفصلی نیز دیده می شود، اما سنت دوحزبی، با در نظر گرفتن اهم مسائل مربوط به سیاست خارجی آمریکا از زمان جنگ جهانی دوم تا به حال، به خوبی مؤثر بوده است. این بدان معنا نیست که اختلاف نظر وجود ندارد. اختلافات زیاد هستند، اما زمانی که موضوع سیاست خارجی در میان است، اختلافات به کنار گذاشته می شود.
س: شما به موارد توافق اشاره کردید- در مورد ناتو و غیره- اما از اختلاف نظر ها هم گفتید. این موارد اختلاف را در کجا ها می بینید؟
هامیلتون: امروز هم این اختلاف ها را می توان دید- فکر می کنم کلا ً جمهوریخواهان اصرار زیادی برای گسترش ناتو دارند، و مایلند که رییس جمهور هر چه زود تر دست به کار شود. انتقاد های زیادی به سیاست رییس جمهور در رابطه با چین وجود دارد ، چه از سوی دموکرات ها و چه از سوی جمهوریخواهان، مثلا ً درباره ی وضعیت حقوق بشر و صاحب امتیاز بودن چین.
در رابطه با حمایت از نهاد های بین المللی اختلافات زیادی مشاهد ه می شود- و به طور کلی این به دلیل تمایل کمتر جمهوریخواهان به تأمین هزینه های مالی برای اقدامات حفظ صلح، نهاد های مالی بین المللی و این قبیل امور است. امروزه شما حتما ً شاهد حرکتی از سوی جمهوریخواهان در جهت کاهش تأمین منابع مالی در روابط بین المللی هستید. به طور مثال، کمک های خارجی، که مدت ده سال است جریان دارند، دچار افت شدیدی شدند، همین طور پول سفارت خانه ها، کنسولگری ها، و منابع مادی برای حفظ صلح، و نهاد های بین المللی تقلیل یافته است.
س: این موضوع حتما ً بر وضعیت موجود در رابطه با سازمان ملل تأثیر گذار است.
هامیلتون: بله، بسیار زیاد. یکی از مهمترین مشغله های فکری ما در کنگره، که دموکرات ها و جمهموریخواهان در مورد آن متفق القول هستند، نقش سازمان ملل است. از تحولات و اصلاحات بنیادی حمایت می شود، و تمایل برای پرداخت بدهی های آمریکا به سازمان ملل برای عملی کردن این اصلاحات نیز وجود دارد.
س: شما در مورد سیاست های رویارویی با چین و مسائل دیگر به اختلافات درون حزبی و میان احزاب اشاره کردید. اختلافات درون حزبی تا چه اندازه دخیل هستند و چه گونه آن ها را حل و فصل می کنید؟
هامیلتون: من فکر می کنم به اتفاق نظر رسیدن در سیاست خارجی کاری دشوار است و اختلافات گاهی مربوط به خط مشی هر حزب می شود. اما همیشه هم این طور نیست، و در مواقع زیادی می توان شاهد اختلافات درون حزبی بود. مثلا ً در حزب دموکرات، امروز اختلاف نظر های زیادی درباره ی مسئله ی تجارت وجود دارد. این مسائل به سرعت قابل حل نیستند. همه از مواضع خود به طور جدی دفاع می کنند. NAFTA (پیمان تجارت آزاد آمریکای شمالی)، موضوعی بود که موجب چند دستگی درون حزب دموکرات شد. همین طور GATT (توافق کلی در مورد تعرفه های گمرکی و تجارت). این چیز ها در احزاب پیش می آید. و چه طور آن ها را حل می کنیم؟ با بحث و گفتگو طی جلسات سران حزب و جلسات بی شماری که درمیان اعضا و دولت تشکیل می شود. و گاهی هم موفق به حل آن ها نمی شویم. مسائل زیادی وجود دارد که از طریق بحث و گفتگو حل نمی شود. فقط باید پیگیری کرد. و این اختلاف نظر ها بحث های عمومی و انتخابات کشیده می شود.
س: از زمان دوره ی اول کار شما تا انتخابات سال 1994، مجلس نمایندگان پیوسته در کنترل حزب دموکرات بوده است. در آن زمان شما به ریاست کمیسیون امور خارجی رسیدید. و اکنون خود را در اقلیت می یابید؛ این تغییر و جا به جایی چه تأثیری برروش کار و بازده کاری شما دااشته است؟
هامیلتون: انطباق یافتن با این تغییر مشکل است، من در تمام دوره ی کاری خود در اکثریت بوده ام و ناگهان در اقلیت قرار گرفتم. مطمئن نیستم توانسته باشیم این دوره ی انطباق را پشت سر بگذاریم. دستور کار در اختیار اکثریت است. فکر می کنم حاکمیت اکثریت در مجلس نمایندگان بیشتر از مجلس سنا باشد.اقلیت چیزی را به جریان نمی اندازد؛ اقلیت صرفا ً واکنش نشان می دهد. اختلاف در اینجاست. برای همین ما باید سعی می کردیم خود را با این نقش جدی انطباق دهیم، یعنی واکنش داشتن در برابر پیشنهادات جمهوریخواهان. نمی دانم توانسته ایم این نقش تازه را به خوبی ایفا کنیم یا نه، اما فکرمی کنم تفاوت در اینجاست.
س: فکر می کنید جمهوریخواهان با داشتن اکثریت و بودن در کنار یک اقلیت واکنش پذیر چه گونه کنار آمده اند؟
هامیلتون: گمان می کنم آن ها نیز یک دوره انطباق را گذرانده باشند. آن ها نه تنها با اقلیت مجلس نمایندگان رو به رو بوده اند، بلکه با اکثریت جمهوریخواه در سنا هم رو به رو بوده اند، که غالب مواقع با آن ها اتفاق نظر ندارد، و همین طور دولتی که متعلق به یک حزب متفاوت است. با نگاه به یکی دوسال گذشته، باید بگویم که دوره ای سازنده به لحاظ قوانین مربوط به سیاست خارجی نبوده است، زیرا هر دوی ما مشغول انطباق خود با نقش های تازه بوده ایم. بازده کار کم و بیش اندک است. اتفاقات زیادی در هر دو مجلس افتاد- صحبت های زیاد، فعالیت های زیاد، اما در رابطه با لایحه هایی که به قانون تبدیل گردند، تعداد بسیار اندکی بود که پیامد های مثبت داشته باشد.
س: در دوره ی حاضر، و در این چارچوب دستاورد های اندک، چه اقداماتی می بینید که حائز اهمیت بوده باشد؟
هامیلتون: اخیراً در کنگره، راستش به اقدامی که بتوان آن را دستاورد خواند برخورد نداشته ام. از نظر من، ما (دموکرات ها) موضع دفاعی داشته ایم. سعی کرده ایم از بسیاری امور، که آن ها را مخرب قضاوت می کردیم و موانعی در راه سیاست خارجی آمریکا ایجاد می کردند، ممانعت به عمل آوریم. موضوع منابع مالی یکی از این موارد است- به عبارت دیگر، کاهش مدام منابع مالی که به مناسبات بین المللی تعلق می گیرد، رهبری سیاست خارجی آمریکا را با مشکل مواجه کرده است.
عدم تمایل کنگره به استقرار نیرو در بوسنی هم شاهد دیگریست. ما از آن جلوگیری نکردیم، ما آن را مورد تأیید قرار ندادیم. در واقع ما هیچ کاری در مورد آن انجام ندادیم. فکر می کنم اگر میان قوه ی مجریه و قوه ی مقننه تفاهم وجود داشته باشد، سیاست خارجی آمریکا مصممانه تر بوده و با قاطعیت بیشتری عمل خواهد کرد. در مورد بوسنی، این را نداشتیم. در مورد هاییتی هم این موضوع صدق نمی کرد. رییس جمهور در رابطه با استقرار نیرو در هاییتی، رأسا ً اقدام نمود. جمهوریخواهان هرگز با آن موافقت نکردند، و هنوز هم نظر خوبی نسبت به آن ندارند. آن ها در پی یافتن راه هایی برای کاهش تأثیرات سیاست رییس جمهور در هاییتی هستند. بنابراین تصور می کنم نقش دموکرات ها سعی در کاهش پیامد های مضر تلاش های جمهوریخواهان در سیاست خارجی بوده است.
س: در حال حاضر، اولویت های شما و حزبتان در زمینه ی سیاست خارجی کدام است؟
هامیلتون: فکر می کنم رییس جمهور رهبریکه تاز سیاست خارجی شده است، و از منافع ملی ایالات متحده جانبداری می کند. تصور می کنم او یک سلسله موفقیت در زمینه ی سیاست خارجی کسب کرد- در روسیه، در بوسنی، در هاییتی، در چین، در خاور میانه، در کره، در مکزیک، اگر بخواهیم از چند تایی نام ببریم. این پیروزی ها همگی ضربه پذیر هستند. نمی دانم اصلا ً پیروزی دائم در سیاست خارجی می تواند وجود داشته باشد یا خیر؛ هر کدام از این پیروزی ها امکان دارد نقش بر آب شود. اما به نظر من به یک سلسله موفقیت در سیاست خارجی دست یافته است. و در کنار این، تلاش های موفقیت آمیز او در باز کردن اقتصاد جهان و تجارت بوده است.
در اجلاس کشور های گروه G7 (رؤسای هفت کشور بزرگ صنعتی جهان)، رییس جمهور به عنوان مقتدر ترین شخصیت این اجلاس شناخته شد. این موضوع دریکی دوو یا سه سال قبل سابقه نداشت. رهبران جهان اذعان دارند که او اکنون سوار کار است، من هم همین طور فکر می کنم.
س: چه اموری در دستور کار کنگره وجود دارد که هنوز به آن ها پرداخته نشده؟
هامیلتون: در این رابطه تلاش های زیادی ادامه دارند. ما می خواهیم شاهد تداوم اصلاحات در روسیه باشیم، و من این مسئله را یک تغییر رادیکال قضاوت نمی کنم. تا کنون رضایت بخش بوده، اما باید ضربه پذیری اوضاع امروز روسیه را مد نظر داشت. سیاست های آمریکا با چالش در آن جا رو به رو هستند. فکر می کنم موضوع مناسبات با چین مشکل ترین چالش سیاست خارجی ما باشد. و باید روند صلح در خاور میانه را در شرایط بسیار دشوار امروز و با تغییر نخست وزیر اسراییل، حفظ کنیم. تصور می کنم مناسبات با ژاپن، در چند ماه گذشته، دوران مثبتی را پشت سر گذاشته است، ولی این موضوع هم نیاز به مراقبت دارد. و فکر می کنم در مورد توقف گسترش سلاح های هسته ای پیشرفت های خوبی داشته ایم، اما آن نیز تلاشی است که باید تداوم یابد. امروز که به دستور کار می نگرم، می بینم که باید با پیشرفت های حاصله در گذشته به طور سازنده برخورد کنیم، باید پیگیر باشیم و باسازندگی جلو برویم.
س: آیا شما به طور واقع نگرانه، تلاش دو حزب برای سازندگی رادر ماه های آتی و با انتخابات ریاست جمهوری که در شرف برگزاری است، می بینید؟
هامیلتون: به نظر من سیاست خارجی آمریکا در چند ماه آینده که ما وارد سال انتخابات می شویم، به نوعی مسکوت خواهد ماند. احتمالا ً در مواقع ضروری از رییس جمهور خواسته خواهد شد که تصمیمات لازم را گرفته و اقدامات مقتضی را انجام دهد، اما در چند ماه آینده تغییر عمده ای در این چند زمینه که برای شما برشماردم حاصل نخواهد شد. اگر غیر از این باشد جای تعجب است.
س: از یک سو، شما می گویید کنگره به بن بست رسیده؛ و در عین حال از اقدامات رییس جمهور در مواردی که منافع آمریکا را پیش برده دفاع می کنید. آیا این بدان معناست که قوه ی مجریه می تواند مستقلا ً وارد عمل شود و کنگره را از بسیاری امور در بی خبری باقی بگذارد؟
هامیلتون: رؤسای جمهور در رهبری سیاست های خارجی همواره به صلاحدید خود عمل کرده اند، اما نه به طور صد در صد. رییس جمهور، نقش آفرین اصلی در سیاست خارجی آمریکاست. همیشه این طور بوده و این طور هم خواهد ماند. اما به آن چه در کنگره هم می گذرد باید توجه داشته باشد، و حکما ً هنگامی که در سیاست خارجی خود از حمایت کنگره برخوردار می شود، موضع مستحکم تری می یابد. اگر با مخالفت جدی کنگره رو به رو شود، مشکل می تواند موفقیتی کسب کند. اگر در کنگره، در مواردی مانند بوسنی و هاییتی، چند دستگی ایجاد شود، او می تواند به کار خود ادامه دهد.
کنگره غالبا ً میل دارد سیاست خارجی رییس جمهور را پیش بینی کند. به عبارت دیگر، به استثنای جنگ خلیج فارس، ما مایل نیستیم به استقرار نظامیان در بوسنی، یا هاییتی، یا سومالی، یا هر جای دیگر که بگویید، رأی بدهیم. ما می گذاریم رییس جمهور رهبری را بعهده بگیرد، زمانی که در اقدامش موفق شد به او می گوییم، "خسته نباشید آقای رییس جمهور"، و در صورت عدم موفقیت، او را مورد انتقاد قرار می دهیم.
کنگره، دست کم به نظر من، تمایلی ندارد که مسئولیت های طبق قانون اساسی خود را به عهده بگیرد و در روند سیاستگذاری های خارجی مشارکت داشته باشد.
س: چیزی که شما می گویید، روی دیگر قضیه ای است که سناتور ریچارد لوگار، در مورد رییس جمهور و دخالت دادن زود در کار کنگره از سوی او در طرح های سیاسی، از آن صحبت می کرد.
هامیلتون: فکر می کنم این بخش از کار رییس جمهور بسیار با اهمیت باشد. او نه تنها باید کشور را رهبری کند، بلکه رهبری کنگره را هم باید به عهده بگیرد. و کنگره گاهی قابل رهبری نیست. وضعیت ضمانت برای مکزیک را در نظر بگیرید. او به کنگره مراجعه کرد، تقاضای خود را در کنگره مطرح کرد، حمایت رهبری- دموکرات و جمهوریخواه- کنگره را به دست آورد، اما از کسب حمایت اکثریت برخوردار نگردید.من گمان نمی کنم در این مورد اشکال از رهبری رییس جمهور بوده باشد. در این جا ، اشکال در دنباله روی کنگره بود، و فکر می کنم رییس جمهور در قضاوتش راجع به مکزیک کاملا ً حق داشت. کنگره مقصر بود.
در مواقعی، رییس جمهور آن طور که باید با کنگره مشورت نکرده است در حالی که وظیفه ی او مشورت است و همین موجب رهبری موفق او می شود. ما نمی خواستیم در مورد بوسنی در جریان قرار بگیریم. او ده ها جلسه در مورد بوسنی با اعضای کنگره تشکیل داد. در پایان، کنگره خود را کنار کشید و گفت، "ما این اقدام را تأیید نمی کنیم، و مانع آن نیز نمی شویم. شما به کار خود ادامه دهید." و او همین کار را کرد.
|
