جفری آر. هولم استيد
جفری آر. هولم استيد، معاون اجرائی سازمان حفاظت از محيط زيست در امور هوا و تابش است. قبل از تصدی اين مقام در سازمان حفاظت از محيط زيست، وی دستيار مشاور رئيس جمهور در كاخ سفيد در دوران رياست جمهوری جرج اچ. دبليو. بوش از سال 1989 تا 1993 بود، که بیشتر روی مسائل مربوط به سياست های محيط زيستی فعاليت می كرد.
حقيقتا با هر مقياسی، هوايی كه امروز در ايالات متحده تنفس می كنيم، پاك تر از هر زمان ديگری، از سال 1970 تاكنون كه شروع به نظارت بر كيفيت هوا كرده ايم، است. اين موفقيت از آن جهت بسيار قابل توجه است كه تا سال های 1960 توجه عمومی نسبتا كمی در مورد آلودگی هوا وجود داشت. در واقع با تصويب قانون هوای پاك در سال 1963 بود كه ايالات متحده توجه خود را بر رابطه بين آلودگی هوا و بهداشت عمومی متمركز كرد. از آن زمان تاكنون قانون هوای پاك مستحكم تر، و با اصلاحيه هايی در سال های 1970، 1977 و 1990 هر چه بيشتر اصلاح شده است.
امروز كجا هستيم
تحت قانون هوای پاك، سازمان حفاظت از محيط زيست (EPA)، توجه خود را بر شش آلاينده اصلی در هوا كه تاثير قابل توجهی بر سلامت عمومی و محيط زيست دارد، متمركز ساخته است: اوزون، مواد ذره ای، مونوكسيد كربن، دی اكسيد نيتروژن، دی اكسيد گوگرد و سرب. از زمانی كه رئيس جمهور نيكسون در سال 1970 قانون هوای پاك را امضا كرد، انتشار اين آلاينده ها به کمتر از نصف، يعنی از 273 ميليون تن به 133 ميليون تن در سال، كاهش يافته است. كاهش جداگانه هر كدام از اين آلاينده ها نيز قابل ملاحظه است. در همين زمان، انتشار سرب 98 درصد، تركيبات ارگانيك فرار (عوامل توليد كننده دود در سطح پائین زمين) 54 درصد، مونوكسيد كربن (C0) 52 درصد، دی اكسيد گوگرد (SO2) 49 درصد و اكسيد های نيتروژن (NOx) 24 درصد كاهش يافته است.
شايد مسئله قابل توجه تر اين باشد كه كاهش این آلاينده ها در هوا در زمان رشد عظيم اقتصادی به دست آمده آمد. از سال 1970 تاكنون، اقتصاد ايالات متحده بيش از 187 درصد، مسافتی كه وسايل نقليه در ايالات متحده پيموده اند 171 درصد، و مصرف انرژی 47 درصد افزايش داشته است.
آلودگی ذره ای – عمده ترين خطر سلامت
طی دهه گذشته، ياد گرفته ايم كه آلودگی ذره ای و به خصوص مواد ذره ای بسيار ريز مانند غبار و دوده ( كه به طور كلی به آنها مواد ذره ای ریز (PM) يا PM2.5 گفته می شود و مواد ذره ای ريزی هستند كه اندازه شان 5/2 ميكرومتر است) جدی ترين خطر محيط زيستی برای سلامت عمومی در ايالات متحده هستند. محققين دولتی و دانشگاهيان تخمين می زنند كه افزایش میزان ذرات ريز هر ساله مسئول ده ها هزار مرگ و میر زودرس است.
خبر خوب اين كه ما به پيشرفت های مهمی در كاهش آلاينده های ذره ای دست يافته ايم. از زمان ایجاد استاندارد ملی برای ذرات ريز در سال 1997، سازمان حفاظت از محيط زيست با دولت های ایالتی و دولت های محلی در زمينه وظيفه عظیم نظارت و كنترل غلظت مواد ذره ای در سراسر كشور همكاری داشته است. گزارش اخير آلودگی مواد ذره ای نشان می دهد كه :
· در سال 2003، غلظت PM2.5 از زمانی كه نظارت در سال 1999 در كل كشور آغاز شد، در پايين ترين حد بود.
· در سال 2003، پس از آغاز نظارت سراسری در سال 1988، غلظت يكی از آلاينده های مرتبط، به نام PM10 (10 ميكرومتر)، دومين آلاينده كاهش يافته بود.
· به طور قابل توجهی، بزرگ ترين پیشرفت ها در مناطقی حاصل شده که دارای بدترین کیفیت هوا بوده اند. بين سال های 1999 تا 2003، سطح PM2.5 در ایالات جنوب شرقی 20 درصد، در جنوب كاليفرنيا 16 درصد و در ايالت های صنعتی آمريكا واقع در مركز و غرب 9 درصد كاهش داشته است.
اغلب اوقات، تحقق پيشرفت به سوی هوای پاك، از طريق كاهش هر يك از آلاينده ها به طور جداگانه اندازه گيری می شود. همچنين اين امر حائز اهميت است كه فراتر از این پیشرفت های محيط زيستی بنگريم، و مفهومی را که برای سلامت و رفاه مان دارند به درستی درک کنیم. اين پيشرفت ها به اين معنی هستند كه ما سالم تر و طولانی تر زندگی می كنيم. در حقيقت، برنامه های هوای EPA هر ساله از ده ها هزار مرگ و صدها هزار بيماری، مانند سرطان و ضايعات طولانی مدت به سيستم های دفاعی، عصبی، توليد مثلی و تنفسی بدن، جلوگيری می كند.
اگرچه EPA به اين دستاوردها افتخار می كند، ولی می دانيم كه هنوز كارهای بيشتری بايد انجام شود. كيفيت پايين هوا همچنان سلامت مردم را در بسياری از مناطق شهری تهديد می كند و معمولا انتشار آلاينده ها در بسياری از مناطق كشور، از جمله پارك های ملی، قابليت ديد را كاهش می دهد.
برنامه های موثر
طی چند سال گذشته، سازمان حفاظت از محيط زيست با متخصصين دولتی و غير دولتی جهت ايجاد روش های شناسایی خاص برای تعيين مزايای كاهش آلاينده های هوا برای سلامت عمومی كوشيده است. اين روش ها، كه توسط آكادمی ملی علوم مورد بررسی قرار گرفته و هم اكنون به طور گسترده ای پذيرفته شده اند، به ما اجازه می دهد تا توجه خود را بر روی برنامه هايی متمركز كنيم كه بالاترين ارزش ها را برای جامعه فراهم می آورند. آنها همچنين اين امر را ممكن می سازند كه مزايای حاصل از برنامه های كنترل آلودگی هوا را، كه در طول زمان اتخاذ شده اند، مقايسه كنيم. پنج برنامه اصلی كه به لحاظ مزايای سلامت عمومی اندازه گيری شده اند، عبارتند از:
· تفكيك سرب از بنزين (كه توسط سازمان حفاظت از محيط زيست در اواخر سال های 1970 انجام شد).
· برنامه باران اسيدی (كه توسط كنگره در سال 1990 به منظور كاهش انتشار SO2 از نيروگاهها تصویب شد).
· قانون بين ايالتی هوای پاك (در سال 2005 توسط سازمان حفاظت از محيط زيست برای كاهش بيشتر SO2 و همچنين NOx از نيروگاه ها اتخاذ شد).
· قانون ديزل غير جاده ای (كه توسط سازمان حفاظت از محيط زيست در سال 2004 برای كاهش ذرات ريز و NOx از تجهیزات كارگاه های ساختمانی، کشاورزی و ديگر تجهيزات غير جاده ای به كار گرفته شد).
· قانون وسايل نقليه سنگين بزرگ راه ها و قانون گوگرد ديزل (كه به وسيله سازمان حفاظت از محيط زيست در سال 2000 برای كاهش ذرات ريز و NOx كاميون های ديزلی، اتوبوس ها و ديگر وسايل نقليه جاده ای به كار گرفته شد).
يكی از موارد قابل توجه در اين ليست اين است كه حتی پس از گذشت بيش از سی سال از زمان قانون آلودگی هوا، سه برنامه از پنج برنامه اصلی سازمان حفاظت از محيط زيست همين پنج سال گذشته و دو برنامه ديگر هم در همين سال گذشته اتخاذ شده اند. دو تحول اين پيشرفت را ممكن ساخته است: درك بهتر دولت و صنعت از نياز توجه به ذرات ريز آلاينده (مانند SO2 و NOx كه عامل تشكيل دهنده مواد ذره ای بسيار ريز هستند) و پيشرفت هایی که در تكنولوژی، به خصوص در موتورهای ديزل و نيروگاه ها، حاصل شده است.
تازه ترين اين قوانين، قانون بين ايالتی هوای پاك ( CAIR) است كه به طور چشمگيری از میزان آلودگی در قسمت شرقی ايالات متحده، از طريق کاهش انتشار SO2 نيروگاه ها تا 70 درصد و NOx تا بيش از 60 درصد، خواهد کاست. اين قانون همچنين راه انتشار آلاينده هايی را كه منجر به توليد دود و دوده می شوند را می بندد. وقتی كه اين قانون به طور كامل به اجرا درآيد، نزديك به 2 ميليارد دلار سود در قابليت ديد بهتر، و به طور عمده كاهش غبار و تيرگی هوا در پارك های ملی در شرق كشور ایجاد خواهد کرد.
مهم تر از همه اينكهCAIR بيش از هر قانون ديگری، كه از اواخر سال های 1970 تاكنون وضع شده است، برای سلامتی انسان مفید است – تقريبا 100 ميليارد دلار در هر سال تا سال 2015. تا سال 2015، هر ساله CAIR از حدود 17.000 مرگ زودرس، 7/1 ميليون روز كاری از دست رفته، 500.000 روز مدرسه از دست رفته، 22.000 حمله های قلبی غير كشنده و 12.300 پذيرش بيمارستانی جلوگيری خواهد کرد.
چند روز پس از به امضا رسیدن CAIR، سازمان حفاظت از محيط زيست قانون مرتبط ديگری را که جهت کاهش انتشارهای جيوه ای از نيروگاه ها طرح شده، صادر کرد. برنامه ای که تحت اين قانون، به نام قانون جيوه هوای پاك، اجرا خواهد شد همکاری با CAIR برای ایجاد يك رویکرد انعطاف پذير چند آلاينده ای جهت كاهش SO2 و NOx و انتشارهای جيوه ای از نيروگاه ها است.
مانند CAIR، قانون جيوه هوای پاك از طريق استفاده از يك برنامه مبنی بر بازار و برنامه کاهش- و- مبادله است که برای همیشه انتشارهای جيوه ای را در دو مرحله محدود خواهد ساخت. مرحله اول، تا سال 2010 انتشارهای جیوه ای را از 48 تن به 31 تن خواهد رساند و در مرحله دوم كاهش 70 درصدی از سطح انتشارهای كنونی به دست خواهد آمد. در نتيجه اين اقدام، اكنون ايالات متحده تنها كشوری در جهان است كه انتشارهای جيوه ای حاصل از سوخت زغال سنگ نيروگاه ها را تنظيم می كند.
موفقيت برنامه هوای سازمان حفاظت از محيط زيست تنها محدود به قانون گذاری و تنظيم مقررات نيست. بسياری از پيشرفت هايمان را می توان به برنامه های داوطلبانه ای كه با همكاری ايالت ها، صنایع و سازمان های محيط زيستی انجام شده، نسبت داد. برای مثال، انرژی استار برنامه ای با پشتوانه دولتی است كه به شرکت ها و افرادی كه از طريق ارائه انرژی با کارآمد برتر از محیط زیست محافظت می كنند، ياری می رساند.
از طريق همکاری با صدها سازمان، انرژی استار انتشار ميليون ها تن گاز گلخانه ای را از میان برده و در عين حال از بهدر رفتن پول مصرف كنندگان نيز جلوگیری كرده است. در سال 2004، برنامه های داوطلبانه سازمان حفاظت از محيط زيست انتشار گازهای گلخانه ای را به ميزانی كاهش داده است كه برابر با كاهش گازهای گلخانه ای حاصل از خارج كردن 32 ميليون اتومبيل است.
اقدامات بين المللی سازمان حفاظت از محيط زيست
از آنجايی كه آلودگی هوا مرز جفرافيايی نمی شناسد، ايالات متحده در سطح بين المللی مشغول فعاليت است تا موفقيت های داخلی خود را به راه حلی در سراسر دنيا مبدل سازد. برای مثال، منشاء كمتر از نیمی از جيوه رسوب شده در محيط زيست ايالات متحده در داخل كشور است.
جيوه ای كه از راه هوا انتقال می يابد يك مشكل جهانی است كه یک راه حل جهانی را می طلبد. علاوه بر این، حتی اگر بتوان رسوب جيوه در ايالات متحده را به طور كامل از بين برد (از منشاء های داخل ايالات متحده و خارج از کشور)، هنوز هم بسياری از آمريكايی ها در خطر روبرو شدن با سطح بالای جیوه قرار دارند. در واقع بیشتر خطر در معرض جيوه قرار گرفتن در ايالات متحده از جيوه خوردنی – ماهی آلوده – است، كه بيش از 80 درصد آن از نقاط ديگر دنيا می آيد.
سازمان برآورد سازمان حفاظت از محيط زيست، سوخت ذغال سنگ، توليد كلرا آلکالی (يك ماده شيميايی حاوی كلر كه در فرآورش های شيميايی، پلاستيك، خدمات محيط زيستی و شستشوی آهن از آن استفاده می شود)، استفاده جيوه در محصولات صنعتی، و استفاده از جيوه در استخراج طلا در مقادير كم، همگی با هم مسئول 80 درصد انتشارهای جيوه ای از طريق هوا، كه در سراسر جهان توسط انسان (آنتروپوژنيك) توليد می شوند، هستند. ولیکن، باید به این نکته اشاره کرد كه تقريبا دو سوم انتشارهای جيوه ای در جهان هر ساله از منابع طبيعی مانند فعاليت آتشفشان ها و " انتشار مجدد " جيوه ای است كه از قبل در محيط زيست رسوب كرده است.
در جلسه شورای حكام برنامه محيط زيست سازمان ملل متحد (UNEP) در فوريه سال 2005 در نايروبی، ایالات متحده طرحی را جهت ايجاد مشاركت در چند زمینه مختلف برای بهبود درک جهانی از انتقال جيوه و كاهش رها شدن جيوه در اين زمینه های بسیار مهم ارائه کرد. شورای حكام UNEP این مشاركت را به عنوان روش مهمی برای پيشرفت در امر كاهش استفاده از جيوه و انتشارهای جیوه ای برای جامعه جهانی تشخیص داد. ايالات متحده در نظر دارد كه در چند ماه آينده مشاركت در اين پنج زمينه را شروع كند.
سازمان حفاظت از محيط زيست ابتكار عمل های مشاركتی مشابهی را برای توجه به ديگر آلاينده ها دنبال كرده است. از آنجايی كه وسايل حمل و نقل بزرگ ترين عامل آلودگی در مناطق شهری در کشورهای در حال توسعه می باشند، يكی از اولويت های اصلی سازمان حفاظت از محیط زیست مشاركت در برنامه وسايل نقليه و سوخت پاك ( www.unep.org/PCFV) است، كه در همايش جهانی توسعه پايدار در آفريقای جنوبی در ماه اوت 2002 شروع به كار كرد. اين مشاركت كه 75 عضو بين المللی از دولت، صنعت و بخش های غير دولتی دارد، در صدد است كه بنزين سرب دار را در سراسر جهان از ميان بر دارد و در همان زمان گوگرد موجود در سوخت ها را كاهش داده و تكنولوژی وسايل نقليه پاك تری را معرفی كند.
از ميان بردن بنزين سرب دار در آفريقا يكی از اهداف اين مشاركت و همچنین سازمان حفاظت از محيط زيست ايالات متحده است. از سال 2002، كشورهای جنوب صحرای آفريقا گام های بزرگی در جهت از دور خارج كردن بنزين سرب دار برداشته اند. در حال حاضر، بيش از 50 درصد از بنزين مورد مصرف در کشورهای جنوب صحرای آفريقا بدون سرب است، و بسياری از كشورها موعدی را برای خارج كردن كامل سرب مقرر داشته اند. كمك های مالی ايالات متحده در پشتیبانی از برنامه های ارائه مهارت های فنی، كارگاه های آموزشی در چند زمینه، انتقال اطلاعات به عموم، آموزش كاركنان پمپ بنزين ها و مطالعات مربوط به سطح سرب خون در غنا، كنيا، نيجريه و آفريقای جنوبی بوده است.
زير چتر اين مشاركت، در ژوئن 2004، سازمان حفاظت از محيط زيست همچنين پروژه بهبودسازی وسایل ديزلی مكزيكوسيتی را با همكاری موسسه منابع جهانی و آژانس توسعه بين المللی ايالات متحده بنيان نهاد. اين پروژه نشان می دهد كه چگونه استفاده از سوخت هايی با گوگرد كم و تكنولوژی های بهبودسازی وسایل ديزل به همراه یکدیگر می تواند كيفيت هوا را بهبود بخشيده و اثرات آلودگی بر سلامتی انسان را كاهش دهند. این برنامه قبلا نشان داده كه اتوبوس های جدیدا بهبودسازی شده که با استفاده از سوخت با گوگرد بسيار پايين کار می کنند ميزان انتشار ذره های ریز را تا ميزان 90 درصد كاهش می دهد. پروژه مكزيكوسيتی به عنوان الگويی برای پروژه های سازمان حفاظت از محيط زيست در ديگر مناطق جهان مانند، شهر پكن در چين، پونا در هند، سانتياگو در شيلی، و بانكوك در تايلند، به كار گرفته شده است.
آينده
با اين كه چالش های بسياری باقی مانده، ولی به پيشرفت های بزرگی در تلاش هایمان برای بهبود كيفيت هوا در سراسر ايالات متحده نايل آمده ايم. به خاطر اقدام هایی که در پنج سال گذشته انجام شده، می دانيم كه اين پيشرفت ها برای سال های سال در آينده نيز ادامه خواهند داشت. مشتاقانه تلاش هايمان را در ايالات متحده ادامه خواهیم داد و تجربه هایی را كه طی این سال ها آموخته ایم با شركای ديگرمان در سراسر جهان سهيم خواهیم شد. از آنجايی كه آلودگی هوا می تواند در سرتاسر جهان منتقل شود، اين تلاش بين المللی به بهبود كيفيت هوا در ايالات متحده و سلامت و رفاه مردم در سرتاسر جهان کمک خواهد کرد.
|
