مردم در حال گرفتن سهم ذرت در مرکز توزیع در سنیج، مالاوی(119) یکی از کشورهایی که مورد حمله شدید بیماری واگیر اچایوی/ایدز قرار گرفته، می باشند . عکس AP از اوبد زیلوا(120).
جردن دی (113) در قسمتهای جنوبی آفریقا بیماری مسری اچایوی/ایدز کشاورزان را بسیار بیمار کرده که توانایی تولید ندارند و در همین برحه توانایی دولت برای کمک نیز رو به کاهش است. کشورهای اهدا کننده هشیارانه میتوانند بصورت موثر کمکهای دارویی خود را افزایش دهند اگر برای خانواده های مصیبت زده بطور همزمان مقدار غذای کافی برای خوردن فراهم آورند. جردن دی مدیر ارتباطات ایالات متحده در برنامه جهانی غذای سازمان ملل میباشد.
قسمتهای جنوبی زیر سلطه آفریقا، ناحیه بزرگ حاصلخیز آفریقا که به تازگی یکی از ناحیههای باثبات اقتصادی و سیاسی این قاره شناخته شده است از سه تهدید رنج میبرد: ترکیبی از یورش اچایوی/ایدز، کاهش امنیت غذایی، و تنزل توان دولت و جامعه.
هر روزه در سرتاسر جهان 8000 نفر دراثر ابتلا به اچایوی/ایدز جان خود را از دست میدهند؛ 5 میلیون نفر سالانه به این بیماری مبتلا میشوند. دو سوم از 40 میلیون نفر مبتلا به اچایوی در حاشیه صحرا افریقا میباشند.
برنامه جهانی غذای سازمان ملل (WFP) در آنگولا، لسوتو، ماداگاسکار، مالوی ، موزامبیک، نامیبیا، سوایزیلند(114) زامبیا، و، زیمباوه فعال است. قسمتهای جنوبی قاره آفریقا خط مقدم برای مبارزه جهانی برضد این بیماری خانمانسوز است که 9 کشور از هر 10 کشور دارای بالاترین میزان شیوع اچایوی/ایدز از این منطقه هستند. در بسیاری از کشورهای این منطقه ایدز توقع متوسط عمر را به دوران قرون وسطا-- اواسط 30 سالگی –رسانده است. این بیماری بخش سود رسان جامعه را بشدت مورد اصابت قرار داده است و تلفات زیادی به بخش خدماتی جامعه کارمند، معلم، دکتر، صاحبان بیزینس، کشاورزان وارد کرده است که باعث ضعیف شدن بدنه دولت و اجتماع و زیربنای اجتماعی میشود. تخمین زده میشود که نزدیک به 8 میلیون کشاورز در دو دهه گذشته در اثر ابتلا به ایدز جان خود را از دست داده باشند. بنابه گزارشات اخیر از آکسفم اینترنشنال(115)، این میزان مرگ و میر نشان میدهد که یک پنجم نیروی کشاورزی در جنوب افریقا جان خود را تا سال 2020 بخاطر ابتلا به ایدز از دست خواهند داد.
به همین دلیل در جنوب آفریقا 3.3 میلیون طفل مبتلا به ایدز تخمین زده میشود. بنابه گفته صندوق کودکان سازمان ملل متحد ) یونیسف) (115) نسبت نرخ رشد کودکان یتیم نسبت به کل جمعیت در مقایسه با هر کجای دنیا دارای سریعترین رشد است.
ترکیبی از رشد سریع مبتلایان به اچایوی/ایدز و تعداد زیاد کودکان یتیم فشار زیادی را بر جوامع و خانواده ها و بودجه زیادی بر دولت برای خدمات درمانی و خدمات عمومی، امنیت غذایی، و آموزش تحمیل میکند. تمامی این موارد مانع رشد طولانی مدت اقتصادی و ثبات سیاسی میشود. در همین زمان امنیت غذایی خانواده در حال تخریب شدن است.
چیره شدن بر کمبودهای غذایی
جنوب افریقا به پیشرفتهای چشمگیری در زمینه تولیدات کشاورزی از سال 2002 یافته است از زمانی که این قاره گرفتار یکی از بزرگترین بحرانهای بشریت این قاره بوده است که بیش از 14 میلیون نفر در 6 کشور نیاز به کمکهای اضطراری پیدا کردند. پاسخهای بشر دوستانه هماهنگ شده و کمکهای سخاوتمندانه اهدا کنندگان خصوصا ایالات متحده، اتحادیه اروپا، استرالیا، کانادا، ژاپن، و آفریقای جنوبی جلوی مرگ جدی بسیاری را گرفت.
از آن موقع به بعد تعداد افراد نیازمند به کمکهای غذایی سیر نزولی داشته است، که البته این بیشتر به دلیل کشت بهتر ، ریزش بارانهای منظم و دسترسی وسیعتر به بذر و کودهای مصنوعی بوده است. با این حال در سال 2007 برداشت ضعیف در بسیاری ار نقاط این قاره – بخصوص زیمباوه، سوازیلند و موزامبیک، -- ارقام در حال بالا رفتن برای دریافت کمکهای اضطراری غذایی هستند. تخمین کنونی افراد واجد شرایط در قاره 4.4 میلیون نفر میباشند، هرچند که امنیت غذایی جدید در زیمباوه نشان میدهد که 2 میلیون نفر بدلیل شرایط بد محصول و بحران اقتصادی بدتر به این رقم اضافه خواهند شد. خشکسالی، افزایش قیمت بذر و کود، و دسترسی نابرابر به بازار و قوانین زمین حتی اچایوی/ایدز همگی برای ایجاد این کمبود اخیر مواد غذایی دست به دست هم دادهاند .
کودکان در چیمویو، موزامبیک(121) درحال فراگیری تکنیکهای کشاورزی در یکی از مراکز کشاورزان کوچک میدان و مدرسه زندگی. این برنامه بتوسط نمایندگیهای سازمان ملل در شش کشور در حال اجرا است. مرکز CFAO/ جوزپ بیزاری(122)
رهبران سیاسی در جنوب افریقا همانند دیگر رهبران در سراسر دنیا پیشرفتهای چشمگیری در زمینه مبارزه با اچایوی/ایدز داشتهاند. این بیماری بالاخره برای همه روشن شده، و نگرش حاشایی آن ، شرمساری و لکه ننگ آن در حال از بین رفتن است.
دولت بوش متعهد به پرداخت 15 میلیارد دلار برای مبارزه در برابر اچایوی/ایدز در کشورهای درحال توسعه بخصوص آفریقا شده است که این بزرگترین تعهد از طرف یک دولت در امر سلامت جهانی تا بحال بوده است. پرزیدنت بوش همچنین در صدد تهیه طرحی برای بسط پنج ساله آن به دو برابر اعتبار میباشد – یعنی 30 بیلیون دلار در 5 سال از سال 2009. این تعهد عظیم دولت ایالات متحده پاسخهای مکمل دیگری – بخصوص در مورد دارویی-- از طرف دولتهای منطقه، بخش خصوصی شامل کمپانیهای دارویی و دیگر اهدا کنندگان بسیج کرده است.
در قسمتهای جنوب آفریقا دارویهای موثر برای ایدز تدریجا در تمامی کشورها توزیع گشته است مانند نه برابر شدن توزیع دارو در مالوی – از 8000 نفر در ژانویه 2005 به بیش از 70000 نفر تا ابتدای سال 2007. ولیکن تمامی کشورها در جنوب افریقا راه طولانی در پیش دارند که تمام نیازهای خود را برطرف کنند و هنوز میلیونها نفر به داروهای مهم برای زنده ماندن دسترسی ندارند.
افزایش تاثیر داروها
اهدا کنندگان براحتی میتوانند با اضافه کردن نسخهای ساده "غذا به همراه دارو" تاثیر داروهای چند میلیارد سرمایه گذاری شده خود را برای درمان ایدز چند برابر کنند . پیش نویس این نسخه مشترکا بتوسط برنامه سازمان ملل برای اچایوی/ایدز و سازمان سلامت جهانی تهیه شده است. و همچنین از طرف برنامه اضطراری پرزیدنت ایالات متحده(PEPFAR)(116) برای کمک به ایدز حمایت شده است که برای مثال در حال کار با برنامه جهانی غذا در اتیوپی برای فراهم کردن غذا، ویتامینهای تکمیلی، و مشاوره های تغذیهای به بیماران مبتلا به اچایوی/ایدز میباشد.
استدلال پشت قضیه ساده است: بیشتر داروها با دستورالعملهای برای استفاده قبل یا بعد از صرف غذا میآیند، این رژیم غذایی که برای بیشتر مردم دنیا صادق است چون در اکثر جاهای دنیا مشکل فراهم کردن خوراک بعدی معمولا مساله بی اهمیتی است . ولیکن در افریقا، که از هر سه نفر یک نفر دچار سوء تغذیه است و با 1 دلار در روز زندگی میکند، بسیاری با داشتن اچایوی حتی امکان تهیه یک خوراک در روز را هم ندارند. داروهای قوی که حیات را تقویت میکنند تاثیر زیادی بر بدنهای بدون بنیه و شکمهای خالی نخواهند داشت.
تحقیقات این زمینه نشان داده است که با فراهم آوری غذای درست و تغذیه صحیح در زمان درست بهبود زیادی حاصل خواهد شد، که این به مردم کمک خواهد کرد که عمر طولانی تر داشته باشند، کودکان را از خیابانها بسوی مدارس هدایت خواهد کرد، و به خانواده ها کمک خواهد کرد که با یکدیگر زندگی کنند. این نظریست که در حال رسیدن به آن هستیم.
پیتر پیات(117) رئیس UNAIDS معمولا به داستانی در مورد ملاقات کردن گروهی از زنان در ملاوی که مبتلا به اچایوی هستند، اشاره میکند. "مثل همیشه من از آنها سئوال کردم که چه چیزی برای آنها اهمیت بیشتری دارد ؟" " آنها بسیار واضح و یکدل جواب دادند: غذا.. نه پرستاری، نه داروی برای درمان، نه همدردی برای آسایش خاطر بلکه فقط غذا"
در قارهای که ایدز چندین برابر جنگ قربانی گرفته است این حیرت انگیز نیست. آفریقا، جایی که نصف عملیات WFP در آنجا متمرکز است و جایی که به بدترین مشکل امنیت غذایی گرفتار است. از هر 10 کشاورز که بیشتر آنها تنها با کشاورزی امرار معاش می کنند 8 نفر آنها زن و گرفتار بیماری هستند.
ایدز و خانوادهها
غذا برای خانوادهایی که به ایدز مبتلا هستند مسئله مهمی است چرا که باعث خراب شدن روند تولید غذا و امنیت آن در سطح خانواده میشود.
مطالعات در آفریقا و نقاط دیگرنشان میدهد که ایدز اثر مخربی بر خانواده های روستا نشین دارد. پدر خانواده معمولا اولین فردی است که بیمار میشود و وقتی که چنین اتفاقی افتاد خانواده مجبور میشود که خرج پرستاری پدر را از فروش ابزارهای کشاورزی و احشام تامین کنند – که این بطور متناوب و به سرعت به بی توان کردن خانوادهای فقیر میانجامد. اگر مادر نیز بیمارشود در آنصورت کودکان به کار دشوار کار در مزرعه و پرستاری تمام وقت از والدین و و همچنین خود مواجه خواهند شد.
با کم شدن تعداد کشاورزان ، کشور غذای کمتری دارد. کشاورزان ضعیف شده مبتلا به اچایوی که هنوز قادر به کارکردن هستند مسلما به اندازه یک کشاورز سالم پربازده نخواهند بود و بنابراین درآمد حاصل از مزرعه آنها نیز کمتر خواهد شد. زمانی که درآمد آنها کم شود آنها توانایی خرید کود و دیگر مخارج زمین را نخواهند داشت. برداشت آنها تقلیل مییابد و آنها به حرکت مارپیچی پایینی بی رحم و فروش داراییها ادامه داده و به گرداب فقر گرفتار میشوند. در نتیجه خانواده آنها به سرعت دچار گرسنگی خواهند شد.
در جنوب آفریقا ، بیش از 70 درصد از مزارع از کمبود نیروی کار به دلیل اچایوی/ایدز رنج میبرند. زمانی که کارگران بخش کشاورزی دچار این بیماری میشوند زمینهای کمتری زیر کشت میرود و در نتیجه محصول کم میشود. در مالاوی 26 درصد خانوادها با یک عضو به شدت بیمارترکیب محصولات خود را عوض کردهاند و 23 درصد بعدها زمینها خود را بدون کشت رها کردند. در زیمباوه تولید ذرت در خانواده هایی که در اثر ابتلا به اچایوی/ایدز تلفات داشته اند 67 درصد نزول کرد.
بستههای کمکی
داروهای موثر برای ایدز برای سبک کردن شرایط وخیم موثر هستند – هنگامی که با غذا و خوراک مناسب ترکیب شوند . ایدز پیکاری نیست که بتوان آنرا تنها با دارو برد: نیازمند ترکیب آن با بستههای کمکی دیگر است.
یک تاکتیک نوید بخش در پیکار علیه ایدز و ناامنی غذایی در جنوب آفریقا برنامه ایست که بتوسط برنامه جهانی غذا وشریکش سازمان غذا و کشاورزی (FAO) بنام " کشاورزان کوچک میدان و مدرسه زندگی " که در شش کشور در حال اجرا شدن است. صدها طفل یتیم و دیگر کودکان آسیب پذیر از سن 12 تا 17 برای یکسال در این کلاسها تکنیکهای کشاورزی قدیمی و مدرن، و دیگر مهارتهای مهم زندگی را می آموزند. آگاهی آموزشی اچایوی/ایدز نیز شامل این موارد آموزشی میباشد. هرچند که کمبود بودجه اجازه گسترش کافی به این برنامهها را نداده است ولیکن این برنامهها جزء اصلی ساختار اجتماعی لازم برای آفریقا برای به عقب راندن بیماری واگیردار ایدز است که انتظار می رود 20 میلیون کودک را تا سال 2010 یتیم کند.
درنظر بگیرید داستان یک کشاورز آفریقایی را بنام بندیکت(118) پدر دو پسر مبتلا به اچایوی. زمانیکه بندیکت 46 ساله در برنامه دارویی مورد حمایت برنامه کمک غذایی WFP نام نویسی کرد با برانکار برای گرفتن جیره روزانه خود آمد. بعد از مدت کوتاهی از گرفتن سهمیه غذایی و دارویی او توانایی جمع آوری گونی سهم خود که شامل ذرت و لوبیا بود با استفاده از دوچرخه شد. امروز او به زمین خود برای کار برگشته است. غذا و درمان او با هم باعث شده که او و خانواده اش روی پای خودشان بایستند.
بندیکت یک تمثیل امیدوارانه از جامعهای است که بوسیله اچایوی/ایدز و ناامنی غذایی به شدت مورد حمله قرار گرفته است. با حمایتهای درست و هدفدار بهمراه درمان وتغذیه خوب انسانهای مبتلا به اچایوی/ایدز میتوانند روی پای خودشان بایستند و قدرت مقابله با این بلا را پیدا کنند . فراهم آوری غذای کافی و تغذیه خوب قسمتی از بستههای کمکی برای مبارزه بر علیه ایذر هستند که تاثیرمثبت زیادی برای سرمایهگذاری دولت آمریکا برای مقابله با ایدز در آفریقا دارد.
نظرات ارایه شده در این متن لزوما ارایه کننده نظرات و خط و مشی دولت ایالات متحده نمیباشد.
اين تارنما توسط دفتر برنامه های اطلاعات بين المللی وابسته به وزارت امور خارجه ايالات متحده منتشر می شود. پيوند با ساير تارنماها نبايد به منزله تاييد نظرات ذکر شده در آنها تعبير گردد.
