آنفلونزاى مرغی: استراتژی بین المللی ایالات متحده

آقای جان ای انگ، سفیر
نماینده مخصوص در امورآنفولانزای مرغی

John E. Lange

آنفولانزای مرغى در حال پیشروی است. وقتی برای اولین بارگونه بیماری زای H5N1 آن در هنگ کنگ در سال 1997 گزارش شد، ماکیان را از بین برد و باعث مرگ شش نفر شد. به دنبال اقداماتی مبنی بر جمع آوری و انهدام پرندگان، ویروس H5N1 برای چند سال ناپدید شد و سپس در سال 2003 در جنوب شرقی آسیا دوباره شیوع یافت. این ویروس از آن پس، به اکثر دسته های ماکیان آسیا و نتیجتا اروپا و آفریقا سرایت کرد. ممکن است روزی وارد آمریکا هم بشود. گسترش سریع این ویروس، آسیب های فراوانی به همراه دارد. از ژوئینه 2004، این ویروس در شش کشور آسیای شرقی مشاهده شده است. تا ژانویه 2006، 14 کشور شیوع این ویروس را گزارش داده اند. تا نوامبر 2006، 55 کشور به این ویروس آلوده شده اند. از نظر جغرافیایی، شیوع این ویروس مهاجم هم جدی به نظر میرسد: اولین موارد آلودگی در آفریقا، در کشور نیجریه و نیجر و در فوریه 2006 مشاهده شد. همان ماه، ایتالیا، یونان، آلمان، اتریش، فرانسه، ایران و مصر هم مواردی را گزارش دادند. در مارس 2006، لهستان، افغانستان، برمه، دانمارک، پاکستان و اردن هم مواردی را گزارش دادند. انگلستان ، ساحل عاج ، بورکینافاسو ، کامرون و سودان هم به دنبال این موارد در آوریل گزارش هایی مبنی بر مشاهده این ویروس در کشورهایشان ارائه دادند و این لیست ادامه یافت. برای مثال نیجریه اولین مورد انسانی آلودگی به این ویروس را در فوریه 2007 اعلام کرد و بدین ترتیب دومین کشور پایئن ساحارا بود که وجود این ویروس در انسان را گزارش میکرد.

چیزی که به همان اندازه نگران کننده است آنکه شاهد مناطقی بودیم که به نظر میرسید این بیماری به صورت بومی در آمده باشد. اندونزی شاهد گسترش سریع این ویروس در ماکیان بود و در سپتامبر 2006 تبدیل به کشوری شد که تعداد مرگ و میر انسانی آن از همه بیشتر بود (مجموعا 63 نفر از فوریه 2007). در واقع میتوان گفت که اندونزی تبدیل به کشور هدف در مبارزه با آنفولانزای مرغى شد. با آنکه تعداد کمی از موارد ابتلا به این ویروس در آفریقا گزارش شده اما بیماری به سرعت به چندین کشور منتقل شده که باعث از بین رفتن دسته های پرندگان شد.

توجه رسانه های بین المللی به تهدید ناشی از این بیماری در چند سال گذشته گاهی به مقدار زیاد و گاهی هم به ندرت انجام میشده است– از ارائه خبر شیوع بیماری بین ماکیان تا گزارشات نسبتا نادر از مرگ و میر انسانها و گاهی هم هشدار هایی پیرامون پیامده های مخوف شیوع این بیماری در بین انسانها در صورت جهش ژن ویروس H5N1 و انتقال آن از انسان به انسان و گسترش آن در جهان. این نوع گزارش های پراکنده به هیچ وجه بازتاب دهنده اهمیت و فوریتی که دولت آمریکا –و دولت ها، سازمانهای بین الملل و بخش خصوصی در سطح جهان- به آن به موضوع نگاه میکنند نیست. برای ما و آنها، این کار کوششی پیچیده است که هزاران متخصص را در سطح جهان به همکاری میطلبد و همه این متخصصان با نگرانی برای مقابله با شیوع آنفولانزای مرغى و آماده شدن برای همه گیری احتمالی آن بین انسانها تلاش میکنند.

در این شرایط باید انتظار پدید آمدن بد ترین حالات را داشت و برای رویارویی با آنها آمادگی داشت. بیماری سارزSARS ، به وضوح هزینه یک بیماری نیمه خطرناک که به مرگ تقریبا 700 نفر در سطح جهان انجامید را به ما نشان میدهد. اثر این بیماری که به علت کاسته شدن از مسافرت ها، توریسم و به عقب افتادن سرمایه گذاری ها بر اقتصاد داشته، معادل 30 میلیارد دلار تخمین زده میشود. گزارش اخیر بانک جهانی تخمین میزند که در صورت همه گیری گونه خطرناک و جهش یافته H5N1 ، بین 71 میلیون نفر تا 180-260 ملیون نفر قربانی آن شوند. همچنین گزارش بانک جهانی به یک تحقیق آکادمیک انجام شده در سال 2006 اشاره میکند و می افزاید: در صورت همه گیری این بیماری، نتایج آن بر اقتصاد جهانی به صورت زیان 1.526 تریلیون دلاری جلوه گر خواهد شد که 1.131 تریلیون دلار از این مبلغ متوجه کشور های پر درآمد است.

جهان احتمالا با تهدیدی ناشناس و قریب الوقوع روبرو خواهد شد. دولت آمریکا با هماهنگی دول دیگر و سازمانهای بین المللی به سرعت به این موضوع واکنش نشان میدهد.

در سپتامبر 2005 و در مجمع عمومی سازمان ملل، آقای بوش تاسیس طرح مشارکت بین المللی پیرامون آنفولانزای مرغى را اعلام کرد. برای انجام این کار، آقای بوش توجه جامعه بین المللی را به نیاز به رهبری سیاسی مداوم در سطح بالا بطور زمانبندی شده و اقدامات مشارکتی جدی جلب کرد. هدف از مشارکت بین المللی مخصوصا پیکار علیه تهدید آنفولانزای پرندان و بهبود آمادگی جهانی برای همه گیری احتمالی این بیماری بین انسانها است. برای انجام این کار باید به این مساله در برنامه های ملی اهمیت داده شود؛ کوشش های هماهنگ شده بین اهدا کننده گان و کشور های آلوده شده انجام شود؛ منابع، تقویت و بسیج شوند؛ شفافیت و کیفیت نظارت افزایش یابد و ظرفیت های محلی برای شناخت، مقابله و واکنش به بیماری ایجاد شوند. مشارکت بین المللی طرحی است که بر قوانین پایه استوار است (میتوان از آدرس اینترنتی زیر آنها را دریافت کنید: http://www/hhs.gov/pandemicflu/plan/appendixh.html). این طرح خواهان آمادگی بیشتر، نظارت و شفافیت و تسریع در گزارش دهی و اشتراک اطلاعات و نمونه ها و همکاری بین شرکا و چند سازمان کلیدی بین المللی است. این سازمانها شامل: هماهنگ کننده امور آنفولانزای سازمان ملل، سازمان بهداشت جهانی WHO، سازمان خواربار جهانیFAO و سازمان مدافع سلامت حیوانات (که اختصار نام این سازمان به فرانسوی شامل این حروف است: OIE).

در سمت چپ، آقای لانج، نماینده، و دکتر چارلز لامبرت، معاون وزیر در امور اجرایی USAID برنامه های بازاریابی و تنظیمی، سرگرم آزمایش مرغان یک مرغداری خصوصی در نزدیکی شهر داننگ ویتنام هستند. آقای لانج و دکتر لامبرت به عنوان رهبران مشترک هیات آمریکایی بودند که راهی اجلاس وزرای همکاری های اقتصادی آسیا-اقیانوسیه شده بودند. موضوع این اجلاس ، آنفولانزای مرغى بود که در ماه مه 2006 برگزار گردید. وزارت خارجه آمریکا

متحدین بین المللی در اکتبر سال 2005 در واشنگتن و در ژوئن 2006 در شهر وین اجلاسی را برگزار کردند و مجددا در دهلی در سه ماه آخر سال 2007 گرد هم خواهند آمد. بعلاوه در ژانویه 2006 در پکن و در دسامبر 2006 در شهر باماکوی کشور مالی، کنفرانس تعهد بین المللی آنفولانزای همه گیر پرندکان تشکیل جلسه داد. دولت کشور مالی، اتحادیه آفریقا و اتحادیه اروپا بطور مشترک ریاست اجلاس باماکو را به عهده داشتند و این اجلاس با پشتیبانی دولت آمریکا و دیگر دول روبرو شد.
در نوامبر سال 2005، شورای امنیت ملی کاخ سفید اقدام به انتشار راهبرد ملی برای مبارزه با آنفولانزا نمود که بر پایه سه اصل استوار بود: آمادگی و ارتباطات؛ نظارت و تشخیص و واکنش و بازداری. در ماه مه 2006، شورای امنیت ملی، طرح اجرای این راهبرد را ارائه داد که وزیر خارجه خانم رایس را به عنوان مسئول هماهنگی واکنش جهانی معرفی میکرد. وزیر خارجه از معاون خود در امور مردم سالاری و امور جهانی، پاولا دوبریانسکی خواست تا نظارت بر هماهنگی بین المللی را برای وزارت خارجه انجام دهد. پاولا دوبریانسکی هم گروه پیکار با آنفولانزای مرغی را تاسیس کرد که رهبری آن با نماینده ویژه آنفولانزای مرغى، آقای جان لانگ است. این گروه وظیفه هماهنگی بین نمایندگان فدرال و جنبه های روزمره واکنش بین المللی دولت آمریکا عهده دار است.

برای پشتیبانی از پاسخ بین المللی و آمادی برای آنفولانزای مرغى، آمریکا تعهد نموده 434میلیون دلار پرداخت نماید که این مبلغ بیشترین مبلغ اهدایی است که توسط یک کشور ارائه میشود. کل کمک های اهدایی 2.3 میلیارد دلار است که قول آن توسط کل جامعه بین الملل داده شده است.

در حالی که جامعه بین الملل سهم بین المللی خود در پیکار با آنفولانزای مرغى را تا بالاترین سطوح دولتی بالا میبرد، ما و دیگر جوامع بین المللی در زمینه بیان و کمک به حل مشکل تهدید در سطح فنی فعالیت میکنیم. در زیر قسمتی از دست آورد هایمان آمده است:

• دولت آمریکا از کوشش های آمادگی برای آنفولانزای مرغى حداقل در 72 کشور و با همکاری با WHO, FAO, OIE حمایت میکند.
• آژانس های دولت آمریکا از جمله وزارت کشاورزی USDA، خدمات بهداشتی و انسانی HHS، وزارت داخله، وزارت دفاع و نماینده آمریکا برای توسعه بین المللی USAID، به گسیل دانشمندان، دامپزشکان، کارشناسان سلامت عمومی، پزشکان و تیم اورژانس را به کشور های آلوده و در معرض خطر پرداخته اند. هدف آنها کمک به توسعه و اجرای طرح های آمادگی اضطراری است.
• بیش از 175 کشور هم اکنون دارای طرح های ملی برای مبارزه با آنفولانزای مرغى هستند و از نوامبر 2005، حدود 40 کشور دیگر هم به آنها اضافه شده اند.
• انبار بین المللی دارو های ضد ویروس و دیگر اقلام حیاتی بوجود آمده است. USAID بیش از 200000 بسته لوازم و تجهیزات محافظت شخصی (PPE) به 71 کشور و برای استفاده توسط کسانی که در امر مبارزه با آنفولانزای مرغى دخیلند، مثل کارکنان بخش نظارت و گروه واکنش به شیوع، ارسال کرده است.
• آمریکا در حال انجام آموزش به کارکنان پزشکی در بسیاری از کشور هاست. این کشور ها شامل تایلند، مصر، کنا، گواتمالا، بنگلادش و کامبوج هستند. آموزش 97 کلینیک دامپزشکی و افراد تشخیص دهنده در 60 کشور، از جمله چین، مکزیک، ترکیه، تایلند، اندونزی و ویتنام انجام شده. آمریکا سرگرم ارتقای تجهیزات آزمایشگاهی در بسیاری از کشورهاست.
• علاوه بر کنفرانس جهانی که به زودی در دهلی انجام خواهد شد، در هر ماه هم گرد هم آیی های کوچک تر در سطح منطقه ای انجام میوشد و در آنها تمرینهایی برای موثر تر شدن این همکاری بین المللی و اشتراک تجارب انجام میشود.

موارد بالا تنها بخشی از نمای کلی تلاشهای ما به منظور جلوگیری یا تخفیف آنچه که ممکن است تبدیل به اولین فاجعه انسانی قرن بیست و یکم شود هستند. آنفولانزای مرغى با دیگر بیماری های بدنام که بطور کامل یا تا حد زیادی از جهان محو شده اند (مثل فلج اطفال یا آبله)، متفاوت است. هیچ واکسن انسانی موثری را قبل از تشخیص دقیق گونه همه گیر شده و قرنطینه کردن آن نمیتوان ساخت، به تولید انبوه رسانید یا تزریق آنرا انجام داد. با وجود این، گامهای بلندی در بسیج کارکنان بین المللی و منابع در جهتی تازه برداشته ایم، گامی که با گسترش بیماری آنفولانزای مرغى مبارزه میکند و ما را برای مبارزه با شیوع احتمالی آن آماده میسازد.

برای اطلاعات بیشتر به آدرس های زیر رجوع کنید.

http://usinfo.state.gov/gi/global_issues/bird_flu.html
http://www.state.gov/r/pa/prs/ps/2005/53865.htm.

English Version