راندال لين(1)

ژوييه 2004

هنگامی كه سياستمداران دنيا نيازمند مذاكره هستند، به ساختمان سازمان ملل متحد و حدود 200 كشور نماينده آن در بخش شرقی محله منهتن(2) نيويورك می روند. هنرمندان جهان نيز زمانی كه نياز به ارايه آثارشان دارند به نيويورك روی می آورند، اما به بخش غربی منهتن و حدود 200 گالری كه بهترين آثار هنرمندان جوان از سراسر دنيا را عرضه می كنند.

تمام اين گالری ها كه تعداد دقيق آن ها 203 عدد است، در يك كيلومتر مربع از منطقه وست چلسی(3) و درست بر روی رودخانه هادسون (4) قرار گرفته اند. تراكم هنر حيرت انگيز است: آرت نت(5) يك مجله و پايگاه داده اينترنتی، تعداد فضاهای نمايشگاهی موجود در تنها يك سمت از يك راسته اين منطقه را بيش از مجموع گالری های كپنهاگ، ميلان و آمستردام تخمين می زند.

و تنوع نيز حيرت انگيز است. در اين محله قدم بزنيد. در گالری وايت باكس(6) تصاويری با مفاهيم والا از نيم دوجين هنرمند فنلاندی به نمايش گذاشته شده است. در پايين همين خيابان در گالری ال اف ال(7)، چيهو آاوشيما(8) هنرمند ژاپنی، گذاری سفرگونه بر سبك كلاسيك كشورش را در معرض ديد قرار داده است. در يك گالری نزديك ديگر به نام پی. پی. او. دابليو.(9)، دين كيو له(10)، هنرمند ويتنامی با عكس ها و فيلم های جنگ ويتنام، قطعاتی بافته شده را خلق كرده است. همزمان با اين نمايشگاه ها زولتهو متهتهوا(11) عكاس اهل آفريقای جنوبی در گالری جك شينمن(12) عكس هايی هنرندانه را از نيشكر چينان به نمايش گذاشته است.

ارن روماين(13)، يك نقاش 32 ساله بسيار موفق كه از ميشيگان به شهر نيويورك تغيير مكان داده است می گويد: ”مانند بازی بسكتبال است: آيا شما دوست داريد در ان بی ای بازی كنيد؟ البته كه دوست داريد، پس به چلسی می آييد.“

آنچه به چلسی نشاط می بخشد افرادی مانند روماين هستند. ممكن است تعداد اندكی از گالری ها آثاری از هنرمندان بزرگی از قبيل اندی وارهول(14) يا جاسپر جانز(15) را در معرض فروش بگذارند، ــ يك گالری غول آسا به نام گاگوزيان(16) وجود دارد كه بزرگی آن به اندازه يك موزه است و برای مراجعان امكان تماشای مجانی شاهكارها و مجسمه هايی را كه پيشتر از نظرها مخفی بوده اند و معمولا از يك مجموعه شخصی خريداری يا به مجموعه شخصی ديگری فروخته می شوند فراهم می سازد ــ اما بيشتر آن ها به هنرمندان جوان و نسبتا ناشناخته نقاط مختلف از مراكش گرفته تا مينسوتا و از دبی گرفته تا دانمارك اهميت می دهند. دانيل اسكور(17) يك جمع آوری كننده 35 ساله كه تمركزش بر هنرمندان خوش آتيه است می گويد: ”تنها مشكل اين است كه در چند سال اخير اين عرصه چنان گسترده شده است كه ديدن همه چيز را در عمل غير ممكن كرده است.“

چلسی چگونه برای هنرمندان جوان جهان مركز دنيای هنر شد؟ دليل يك: كرايه ارزان. روشن است كه هنرمندان دوست دارند در محلی زندگی و كار كنند كه از پس هزينه های آن برآيند و بتوانند حتی با درآمد نامنظم، فضای زيادی را در اختيار داشته باشند. وست چلسی از اين ويژگی برخوردار است ــ اين محل زمانی به بندر رودخانه هادسون شهر نيويورك متصل بود و هنوز به دليل وجود انبارهای بزرگ و خاك گرفته و يك راه آهن هوايی خوفناك كه در گذشته برای انتقال گوساله ها از داخل كشتی به قصابی های مركزشهر مورد استفاده قرار می گرفته است، صنعتی به نظر می آيد.

اين مكان های بزرگ تا كمی پيش از پنج سال قبل كه هنرمندان و صاحبان گالری های كوچك آن را كشف كردند متروكه و بدون استفاده بودند. روماين می گويد: ”اين محله تمام گالری های هنری و هنرمندان نقاط مختلف شهر را در يك جا گرد هم آورد.“

دليل دوم اين تمركز: پول مجموعه داران. اسكور می گويد: ”اين شهر خود را به دليل درك هنر جوان از ساير شهرها متمايز می سازد.“ هنرمندان می دانند كه اگر با استعداد باشند، به نمايش گذاشتن آثارشان در (نيويورک) بيگ اپل(17) شانسی برای موفقيت آن ها به شمار می رود. روماين اهل ميشيگان تقريبا بدون پول به اين شهر آمد؛ او هم اكنون تابلوهای بزرگ اش را تا سقف 20.000 دلار به فروش می رساند. او می گويد: ”اينجا جايی است كه دنيای هنر كار می كند.“ اين نكته به ويژه در بهار و پاييز، زمانی كه احتمال وجود خريداران هنر در شهر بيشتر است حقيقت دارد.

ديگر شهرهای آمريكا صحنه های هنری پررونقی دارند، هنر القايی آمريكای لاتين در ميامی، هنرهای مردمی در لس آنجلس و هنر صنعتی در سان فرانسيسكو از آن جمله اند، ولی نيويورك با وجودی كه در آن تغيير محل رخ می دهد هميشه مركز بوده است. چلسي، جانشين محله ای به نام سوهو(18) شد كه پيش از آن كه هنرمندان آن را به روز نمايند محله ای به حال خود رها شده بود و روزی محله ای ديگر جايگزين چلسی خواهد گشت. علاوه بر كرايه ارزان و حاميان ثروتمند، هنرمندان نيز به طور ذاتی خواهان تغيير هستند. اما در حال حاضر چلسی كانون جوشش دنيا است. زك فيور(19) 25 ساله كه سال گذشته گالری ال اف ال را راه اندازی كرد می گويد: ”نمی دانم چه مدت تا پيش از انفجار، زمان داريم. فقط خوشحال ام كه اجاره نامه ای دراز مدت دارم.“


1. Randall Lane
2. Manhattan
3. West Chelsea
4. Hudson River
5. ArtNet
6. White Box
7. LFL
8. Chiho Aoshima
9. P.P.O.W
10. Dihn Q. Le
11. Zwelethu Mthethwa
12. Jack Shainman Gallery
13. Aaron Romine
14. Andy Warhol
15. Jasper John
16. Gagosian
17. Daniel Schorr
18. Big Apple
19. Soho
20. Zach Feuer