مردیت استانتون

سپتامبر 2005

در دفتر کوچکی در تاکوما پارک، مریلند، آقای اریک باند و خانم جولی ویات سخت مشغول کار هستند. هر ماه، شغل این دو نفر ایجاب می کند که روزنامه محلی تقریبا 60 صفحه ای به نام تاکوما وویس (صدای تاکوما) را چاپ کنند؛ این نشریه یکی از تنها منابع موجود برای دسترسی به اخبار محلی در محله سیلور اسپرینگ و تاکوما پارک واقع در حومه واشنگتن دی سی است.

در پایان هر ماه، 10 روز مانده به چاپ نشریه، آقای باند، سردبیر نشریه وویس، و خانم ویات، دستیار سردبیر، روزی تقریبا 12 تا 20 ساعت را بین انبوهی از کاغذ، قفسه ها و میزهای شلوغ و به هم ریخته در دو اتاق بسیار کوچک دفترشان سپری می کنند. باند می گوید، "در واقع ما دو نفر سعی می کنیم کار پنج نفر را انجام دهیم. به دنیای نشریه های محلی خوش آمدید.

تاکوما وویس یکی از هزاران روزنامه محلی است که در آمریکا چاپ می شود. این روزنامه ها تبدیل به بخش جدایی ناپذیری از زندگی و فعالیتهای مردم در نواحی مختلف این کشور شده اند. خانم کیت مارش، ناشر ارشد نشریه واشنگتن سیتی پیپر، یک نشریه هفتگی با تیراژ حدود 90.000، اظهار می دارد، درحالیکه روزنامه های بزرگی چون واشنگتن پست در واشنگتن دی سی یا لس آنجلس تایمز در کالیفرنیا، اخبار کشوری و بین المللی را پوشش می دهند، روزنامه های محلی توجه شان را بیشتر روی ماجراهایی که در پشت ماجراهای اصلی وجود دارند، متمرکز می کنند.

او اضافه می کند، "کار واشنگتن پست در پوشش اخبار کشوری و بین المللی فوق العاده است، ولی نشریه واشنگتن سیتی پیپر بیشتر به رویدادها و اخبار محلی توجه می کند. ما به دنبال انتقال نوعی حس شخصی، احساس تعلق داشتن و حس فرهنگی در نشریه مان هستیم."

آقای باند می گوید تاثیری که مقالات نشریه های محلی بر زندگی مردم می گذارد بسیار بنیادی است. او اظهار می دارد، "اخبار در مقیاس بزرگ می تواند باعث ایجاد رفتار و احساسات منفی شود. واقعیتهایی که در زندگی روزمره رخ می دهند متعادلتر هستند. در زندگی روزمره، همه انسانها جهت ایجاد دنیایی بهتر تلاش می کنند، و به عقیده من این همان چیزی است که ما گزارش می کنیم. ما به افراد عادی و توده مردم توجه می کنیم."

باند می گوید روزنامه های پرتیراژ رویدادها و واقعیتهای جهانی را گزارش می دهند، ولی روزنامه های محلی چگونگی تاثیر این مسائل بر مردم جامعه را بررسی می کنند. مثلا، نشریه تاکوما وویس گزارشهایی درباره مردم ناحیه، که به روش استفاده از سوخت جایگزین در خانه هایشان روی آورده اند، تهیه و چاپ می کند. مشکل گرم شدن سطح کره زمین یک مسئله جهانی است، ولی تلاش واقعی برای مبارزه با این مشکل در مقیاس بسیار کوچکتری، یعنی توسط مردم عادی، انجام می شود.

باند می گوید، "ما اینجا زندگی می کنیم. اقدامات بسیار مثبتی توسط مردم عادی انجام می شود و به عقیده من سعی ما این است که اقدامات مثبت مردم را گزارش کنیم."

درحالیکه موضوعات مهم محلی مانند اخبار مربوط به ازدواج، مسکن، فعالیتهای مدارس، یا رویدادهای محلی توسط روزنامه های بزرگتر گزارش نمی شوند، اینگونه خبرها معمولا در صفحات اول روزنامه های محلی به چاپ می رسند. این نشریه ها، رویدادهای روزانه و هفتگی ای را که در جوامع کوچکترشان اتفاق می افتد، گزارش می کنند. داتی مارتین، که به مدت 10 سال صاحب و مدیر نشریه وست ساید ویکلی در فورتی فورت، پنسیلوانیا، بود، می گوید، "مثلا می توانستیم راجع به شامی که قرار بود در کلیسا برپا شود، گزارش مفصلی در صفحه اول روزنامه چاپ کنیم."

بخش اعظم اخبار محلی را اخبار مربوط به فعالیتهای مردمی تشکیل می دهد. مارتین می گوید، زنان سالمند بسیار زیادی جهت برپا کردن حراجهای خیریه در کلیساها تلاش می کنند. اگر بخاطر وقت و تلاشی که این زنان صرف برپایی این حراجهای خیریه می کنند نبود، اینگونه حراجها هیچوقت برگزار نمی شد. در مقیاسهای بزرگ، این رویدادها خیلی مهم نیستند؛ ولی در جوامع کوچک، این رویدادها مهم هستند."

به گفته مارتین، کودکان و مدارس نیز یکی از مواد خام اصلی نشریه های محلی هستند. نشریه وست ساید ویکلی هر ساله اسامی تمام دانش آموزانی را که در مدارسشان رتبه ممتاز را کسب می کردند، چاپ می کرد، و "هر بار که این کار را می کردیم تمام نسخه های روزنامه به فروش می رفت."

مردم معمولا پس از خریدن و خواندن روزنامه های محلی آنها را دور نمی اندازند - بر خلاف کاری که معمولا با ضمیمه هایی که توسط روزنامه های بزرگتر عرضه می شود، می کنند. خوانندگان معمولا یک هفته، و در برخی موارد یک ماه، وقت دارند تا مقالات روزنامه های محلی را بخوانند و همه مقالات را از سر تا ته مطالعه کنند. به خاطر روابط بسیار نزدیکی که بین مردم در این جوامع وجود دارد، نشریات محلی در اصل تبدیل به نوعی دفترچه خاطرات برای مردم محلی شده اند. مارتین می گوید، "نشریه مان در واقع تبدیل شده بود به محل عرضه تیکه های روزنامه ای که مردم برای حفظ خاطره جمع آوری می کنند. بسیاری از مقالاتی که چاپ می کردیم به عنوان یادگاری روی یخچالها چسبانده می شد."

خانم لین ایورسون، سردبیر اسبق نشریه هرالد پویالوپ، نشریه ای با تیراژ 30.000 که اخبار مربوط به پنج ناحیه مختلف در ایالت واشنگتن را پوشش می دهد، می گوید، اخبار محلی واقعی اخباری است که معمولا نمی توانید در جای دیگری بیابید. برای این نشریه، اخبار مربوط به پنج ناحیه پویالوپ، ساث هیل، بانی لیک، سامنر، و ادج وود تمام اخباری است که وجود دارد. از نظر افرادی که در این منطقه زندگی می کنند، اخبار مربوط به تیمهای دبیرستانی فرزاندانشان یا تیم بیسبال کودکان از تقریبا تمام اخبار فوری و مهمی که در سطح کشوری و بین المللی رخ می دهد، بااهمیت تر است. رویدادهایی مانند انتخاب ملکه فستیوال دافودیل، تصمیمات مربوط به ساخت و سازهای جدید، و ورزشهای محلی جزء گزارشهای اصلی نشریه هرالد هستند. ایورسون می گوید، "سعی ما این است که گزارشهایمان مربوط به چهره های محلی باشد. احتمال زیادی وجود دارد که گزارشی راجع به یکی از همسایه ها یا فرزندانتان را در نشریه بیابید."

نشریه های کوچک با بودجه های کوچکتر
از ساعت کار بسیار زیاد گرفته تا کمبود کارمند و رقابت با روزنامه های بزرگ، کار کردن در یک نشریه محلی می تواند چالشی سخت و معمولا کاری طاقت فرسا باشد. ایورسون می گوید، "مردم می خواهند اخبار، زود، سریع و بلافاصله به دستشان برسد. این کار از عهده ما برنمی آید. هم وقتمان کم است، هم بودجه مان و هم تعداد کارکنان. با کمترین امکاناتی که داریم بیشترین تلاشمان را می کنیم."

گزارشگر نشریه محلی بودن معمولا شغل خیلی پر زرق و برقی نیست. تعداد کارکنان نشریات محلی کم است - بیشتر مواقع حدود شش یا هفت نفر که به شکل تمام وقت کار می کنند. این امر می تواند مشکلاتی بوجود آورد، زیرا ممکن است افراد کافی برای تمام کردن کار در اختیار نداشته باشند. مارتین می گوید، با وجود تعداد کم و محدود کارمندان ثابت، معمولا می توان کارکنان یک نشریه محلی کار را به دو دسته تقسیم کرد: تازه فارغ التحصیلان از دانشکده یا مادرهای خانه دار که تصمیم گرفته اند کار کردن در بیرون از خانه را از سر گیرند. اکثر فارغ التحصیلها معمولا تا موقعی که کار بهتری پیدا نکرده اند در نشریه می مانند، و انگیزه مادرها هم برای کار در نشریه های محلی کمک به اقتصاد خانواده و داشتن یک درآمد بیشتر است.

پول یکی از مشکلات اصلی برای بسیاری از نشریات محلی است. بیشتر بودجه این نشریات از طریق فروش و چاپ آگهی تامین می شود. باند می گوید، "تهیه بودجه نشریه مهمترین مسئله است. تقریبا 70 درصد وقت و انرژی من صرف یافتن مشتری برای چاپ آگهی می شود."

به خاطر مشکلاتی که نشریات محلی برای تامین بودجه دارند، حقوق ماهیانه کارمندان آنها نیز معمولا بسیار کم است، که به گفته ایورسون باعث ایجاد نوعی "گزارشگران زودگذر" می شود. ایورسون می گوید، در نشریه هرالد، از وی انتظار می رود که افراد را با حقوقی بسیار کمتر از آنچه روزنامه ها و مجلات بزرگتر می پردازند، استخدام کند. برای بیشتر آمریکایی ها، مسلما چنین حقوقی برای رفع نیازهای مالی شان کافی نخواهد بود، و همین امر باعث می شود تا بسیاری از این افراد، حتی در زمانی که مشغول کار در نشریات محلی هستند، به دنبال یافتن شغلهای پردرآمدتری باشند. ایورسون اضافه می کند، "آنها به کاری که می کنند علاقه زیادی دارند، ولی زمان زیادی در این شغل باقی نمی مانند. اگر یکی از خبرنگارانمان برای یکسال با ما بماند، واقعا شانس آورده ایم. بیشتر وقت من صرف کارآموزی به کارمندان جدید می شود."

ماری مک اوان، مدیر منابع انسانی و یکی از صاحبان نشریه رپابلیکن، یک نشریه هفتگی با تیراژ 11.000 در ناحیه غیرشهری غرب ایالت مریلند، می گوید، تامین پول برای پرداخت حقوق کارمندان یکی از مسائل حیاتی شرکتهای کوچک است، اما استفاده از فناوری گرانقیمت نیز می تواند جزء یکی از چالشهای اصلی محسوب شود. نشریه رپابلیکن در سال 1877 کارش را آغاز کرد و یکی از تنها نشریاتی است که اخبار مربوط به این ناحیه را پوشش می دهد.

کامپیوترها و دیگر تجهیزاتی که در دفتر یک اتاقه این نشریه در شهر اوکلند، مریلند، قرار دارند، ترکیبی از دستگاههای قدیمی و جدید هستند. مک اوان می گوید، "برای شرکتهای کوچک، کار کردن با این تجهیزات قدیمی کار سختی است. سعی می کنیم با همین بودجه کمی که داریم کارها را پیش ببریم و از فناوری جدید هم خیلی عقب نیافتیم. این یک چالش مداوم برای شرکتهای کوچک است."

برای نشریه های محلی بزرگتر، مسئله پول چندان مشکل آفرین نیست، ولی آنها با مشکلات دیگری مواجه هستند. بیشتر تلاش نشریه واشنگتن سیتی پیپر، مستقر در ناحیه ای که چندین روزنامه معروف و کاملا جاافتاده در آن وجود دارد، صرف چاپ گزارشهایی می شود که روزنامه های دیگر یا متوجه آن نمی شوند یا آن را نادیده می گیرند. مارش می گوید، "ما به دنبال گزارش رویدادها و اخبار فوری نیستیم. ما موضوعات محلی ای را مورد توجه قرار می دهیم که توسط روزنامه های دیگر گزارش نشده اند. این یکی از چالشهای خبرنگاری در نشریات محلی است."

ایورسون نیز با چالشهای مشابهی در ساحل غربی آمریکا مواجه است. او می گوید، برای رقابت با روزنامه های معروف "باید باهوشتر عمل کنیم و بیشتر هم کار کنیم. آنها درباره یک موضوع گزارشی چاپ می کنند، و بعد کار ما این است که آن موضوع را عمیقتر و عمیقتر مورد توجه قرار دهیم."

برخلاف روزنامه های بزرگ و معروف، نشریات شهرهای کوچک، مانند رپابلیکن، می بایستی رابطه سالمی با افرادی که در آن ناحیه زندگی می کنند، داشته باشند. به گفته مک اوان، روبرو شدن با دیدگاه های متفاوت و در عین حال حفظ و رعایت اصول خبرنگاری یکی از جنبه های اصلی کار در شهرهای کوچک است.

او می گوید، "در یک شهر کوچک، مردم یکدیگر را می شناسند. اگر بحث مهمی درباره منطقه بندی یا بحث خیلی حساس و مهم دیگری در جریان باشد، باید مراقب باشید برای اینکه روز بعد شخصی [برای شکایت] به دفتر کارتان خواهد آمد که در تمام طول زندگی تان آن فرد را هر روز در کلیسا ملاقات کرده اید."

اشتیاق شدید
علیرغم فهرست بلند بالای مشکلات مربوط به چاپ یک نشریه محلی، کارکنان نشریه های محلی معمولا اشتیاق زیادی نسبت به کارشان و نسبت به یکدیگر از خود نشان می دهند. احساس تعلقی که در مردم شهرهای کوچک وجود دارد، در بین کارکنان نشریات محلی نیز جریان دارد. مارتین می گوید، "آنها حاضرند برای شما بمیرند. وقتی به دفتر زنگ می زنم و می گویم می خواهم بروم بستنی بخورم، بقیه کارمندان نیز کار را برای 15 دقیقه تعطیل می کنند و همراه من می آیند."

مارتین می گوید، در نشریه شان در پنسیلوانیا خانواده همیشه در درجه اول اهمیت قرار دارد. او می گوید، "هیچوقت کار را مقدم تر از خانواده قرار ندهید. من همیشه چنین افرادی را استخدام می کنم، زیرا، در شرکتهای بزرگ آمریکایی، معمولا کارمندان می گویند، ‘این جزء وظائف کاری من نیست.’" بجای دادن وظائف مختلف و کار کردن به شکل مستقل، یعنی همانگونه که در روزنامه های بزرگتر انجام می شود، کارکنان نشریات محلی معمولا به عنوان یک گروه با هم همکاری می کنند.

با در نظر گرفتن اینکه تعداد کارکنان یک نشریه محلی معمولا بیشتر از 10 نفر نیست، به راحتی می توان فهمید چرا افراد به این اندازه با یکدیگر صمیمی می شوند. افراد یک گروه کوچک از همه لحاظ با یکدیگر رابطه برقرار می کنند تا کارشان را بهتر انجام دهند و نشریه را چاپ کنند. ایورسون می گوید، هر یک از افراد باید وظائف خودش را بخوبی انجام دهد. او اضافه می کند، "همه ما باید بخشی از کار که وظیفه مان هم نیست را نیز انجام دهیم، از جمله جواب دادن به تلفن. ولی هر فردی کار تخصصی خودش را هم دارد."

در تاکوما نیز، باند و وایات هم باید کارهایی را انجام دهند که معمولا وظیفه شان نیست. باند باید اکثر وقتش را صرف پیدا کردن مشتری برای چاپ آگهی در نشریه بکند، در صورتی که این کار وظیفه تیمهای آگهی در روزنامه های بزرگ است. وایات، که به عنوان عکاس نشریه استخدام شده، نه تنها عکس می گیرد، بلکه صفحه بندی روزنامه را نیز انجام می دهد، مقالات را کنترل می کند، و چکهای بانکی را نیز می نویسد.

باند می گوید، "اگر نشریه مان بزرگتر بود، برای انجام هر یک از این کارها باید یک نفر را استخدام می کردیم. جولی، به خاطر مسائل سازمانی نشریه، خیلی بیش از آنچه که وظیفه اش است در این نشریه انجام می دهد."

در نشریه رپابلیکن، کارمندان نشریه تبدیل به یک نظام حمایتی برای جامعه و یکدیگر شده اند. مک اوان می گوید، "بیشتر تلاشمان این است که مسیری برای پیشرفت و موفقیت افراد باشیم. بدون کمک و حمایت مردم جامعه مان، ایجاد چیزی پایدار و ادامه دار در اینجا غیرممکن خواهد بود." با داشتن یک نشریه محلی، احتمال ایجاد ارتباط با جامعه و به روز ماندن با حوادث و رویدادهای محلی برای افراد بیشتر خواهد بود. بر خلاف شهرهای بزرگ، جایی که اغلب اوقات تا حدودی عدم ارتباط بین مردم وجود دارد، نشریات محلی می توانند در قوی نگاه داشتن ارتباط شخصی و محلی موثر باشند.

ارتباط چاپی
بطور کلی، بعلت ظهور اینترنت و اشتیاقی که برای دست یافتن به اخبار جدید وجود دارد، تعداد افراد روزنامه خوان در سالهای اخیر کاهش یافته. درحالیکه روزنامه های بزرگ برای فروش تیراژهای بالایشان با مشکل مواجه شده اند، ارتباط بین مردم محلی با نشریات محلی شان کماکان ارتباطی قوی است. باند می گوید، مردم شهرهای کوچک کماکان نشریات محلی را مطالعه و از آن لذت می برند. او اضافه می کند، "نشریات کوچک تنها نشریاتی هستند که خوانندگانشان را از دست نداده اند. وضعیت نشریات کوچک بسیار خوب است."

مارتین می گوید، روش منتشر کردن یک نشریه محلی کاملا با "اداره کردن شرکتهای بزرگ آمریکایی" متفاوت است. ما هیچ شباهتی با شرکتهای بزرگ آمریکایی نداریم." بنابراین وقتیکه شرکتهای انتشاراتی و بزرگ اداره یک نشریه محلی را بعهده می گیرند جای تعجب نخواهد بود اگر ارتباطشان را با مردم محل از دست دهند. در فوریه 1998، مارتین نشریه وست ساید ویکلی را به یکی از روزنامه های بزرگ در منطقه فروخت؛ او بخش آبونمان و کنترل نشریه را در اختیار آنها گذاشت، ولی کماکان به نوشتن مقاله برای نشریه ادامه داد.

نشریه وست ساید ویکلی شش منطقه مختلف در پنسیلوانیا را پوشش می داد. ولی وقتی ناشرین نشریه عوض شدند، این نشریه دیگر توجه خاصی به رویدادهای محلی از خود نشان نداد.

مارتین توضیح می دهد، "مردم منطقه از اینکه نشریه شان توسط یک شرکت بزرگ اداره می شد ناراضی بودند. آنها آن ارتباط نزدیک را با مردم منطقه ندارند."

رواج اینترنت نیز نشریات را وادار ساخته تا مقالاتشان را هم بصورت آن-لاین و هم به شکل چاپی منتشر کنند. حتی نشریه های محلی، مانند تاکوما وویس یا هرالد پویالوپ، بسیاری از مقالاتشان را به صورت آن-لاین نیز چاپ می کنند.

باند امیدوار است که بتواند در سالهای آینده توجهی بیشتر به وب سایت نشریه تاکوما وویس بکند و بطور کلی تمرکز بیشتری روی انتشار آن-لاین و نه چاپی نماید. او می گوید، "روزنامه به عنوان بخش کوچکی از سیستم بزرگتر وب سایت نشریه عمل خواهد کرد." با وجود اینترنت، خوانندگان محلی نشریه قادر خواهند بود هر زمانی که مایلند به اطلاعات و رویدادها دسترسی داشته باشند - و نه فقط بصورت هفتگی یا ماهانه.

چاپ یک نشریه محلی کسب و کار آسانی نیست. مارتین می گوید، "درست مانند این است که هر هفت روز یکبار زایمان کنید." پروسه انتشار یک نشریه محلی یک پروسه پایان نیافتنی است و معمولا هم حقوق مناسبی برای کار در نشریه محلی دریافت نمی کنید؛ ولی، برای خیلی ها این شغل تبدیل به یک علاقه شدید می شود. او می گوید، "با زدن یک بشکن کارها تمام نمی شود. این شغل من است، و مانند فرزندم به آن علاقمندم."

جوانانی که مشتاقند برای یک نشریه محلی مقاله بنویسند باید انتظار داشته باشند سخت کار کنند و حقوق کمی دریافت کنند. با اینحال، نشریات محلی همچنان به عنوان ستونهای جوامع کوچکترشان عمل می کنند و محل سکوی پرش خوبی برای یافتن شغلهای بهتر برای خبرنگاران جوان و مشتاق هستند. مارتین می گوید، "کار در یک نشریه هفتگی محلی یک شغل فوق العاده است. درست مثل خود زندگی است. درست مانند احساس تعلق به جامعه و مردم آمریکا است."