به نگارش راب کمپوس (1)

ترزا ایزیلو (2)، یک مدیر هنری در شهر نیویورک، از این که دوقلو به دنیا آورده بود خیلی خوشحال بود: دو تا بچه اول او سالم به دنیا آمده بودند. اما بلافاصله بعد از این که بچه ها به دنیا آمدند، دکترها به او گفتند که اگر میخواهد بچه ها سالم بمانند و سیستم ایمنی بدنشان قوی باشد، باید آن ها را واکسن بزند. ایزیلو میگفت: " دکترها فقط میگفتند، بچه هایت باید این آمپول را بزنند، آن آمپول را بزنند، فلان آمپول را بزنند. کار آمپول زدن آن قدر زود شروع شد و تعدادشان آن قدر زیاد بود که مجبور شدم از آن ها بخواهم یک خرده دست نگه دارند تا سر در بیاورم که چه آمپول هایی را دارند میزنند و چرا."

واکسیناسیون بچه های آمریکایی از دو ماهگی شروع میشود. بچه های آمریکایی مطابق برنامه هر یکی دو ماه یک بار تعدادی واکسن دریافت میکنند، و به پنج سالگی که میرسند ممکن است تا 95 تا واکسن را هم دریافت کرده باشند. واکسن ها را به منظور محافظت از بچه ها در برابر بیماری هایی مثل سرخک، اوریون، سرخجه، فلج اطفال، و هپاتیت تزریق میکنند.

انبوه تزریق ها این سوال را در ذهن برخی ایجاد کرده است که آیا ممکن نیست این واکسیناسیون ها بیشتر از آن که مفید باشند مضر باشند. شری جی. تنپنی (3)، یک پزشک اورژانس و رئیس یک مجتمع درمانگاهی به نام " اوستیومد 2 " (4)، میگوید: " در افواه عمومی شنیده میشود که میگویند واکسن ها بزرگترین دستاورد بشریت اند. اما با توجه به این که ممکن است که واکسن ها در دراز مدت عواقبی هم داشته باشند، قضیه به همین سادگی نیست. من به پدر و مادرها توصیه نمیکنم که حتما" به بچه هایشان واکسن بزنند، چون معتقد نیستم که این همه مراقبت پزشکی دراز مدت به خاطر این گونه بیماری ها بهتر از یک هفته مبتلا شدن به آبله یا سرخک، یا سرخجه و اوریون است – بیماری هایی که اکثر مردم به آن ها مبتلا میشوند و حتی اصلا" نمیدانند این بیماری ها گرفته اند."

تنپنی میگوید، یکی از مسائلی که در مورد واکیسناسیون مطرح است این طرز فکر است که برای واکسن زدن به بچه ها " یک اندازه واحد برای همه " مناسب است. به بچه های چهار ماهه و چهار ساله هم همان اندازه تزریق میکنند که به آدم های بزرگسال. این خط مشی باید مورد تجدید نظر قرار بگیرد."

تنپنی نکات جالبی را مطرح میکند، اما وقتی مردم این نظرات را به عمل در میآورند مشکلاتی پیش میآید. برای مثال، ایزیلو بعد از قدری تحقیق و تفحص، به رغم توصیه پزشک اطفالش، در مورد ادامه تزریق واکسن به بچه ها دچار تردید شد. " این شایعات را میشنیدم که واکسن های سه گانه (سرخک، اوریون، سرخجه) ممکن است موجب شوند که بچه ها به درخودماندگی (5) دچار شوند، و فکر کردم خوب است که قبل از زدن این واکسن ها به بچه هایم، تحقیق کنم تا ببینم این شایعات صحت دارند یا نه."

مساله ای که اکنون حول محور این بحث مطرح شده این است: استدلال هایی که علیه واکسن زدن مطرح میشوند بعضی وقت ها ممکن است چیزی بیش از حرافی های بی پایه و اساس نباشند.

کرتیس آلن (6)، سخنگوی " مرکز کنتزل و پیشگیری از بیماری ها " (7)، میگوید: " هر تصوری مبنی بر این که واکسن های سه گانه موجب درخودماندگی میشوند کاملا" مردود شناخته شده است. هیچ گونه شواهد علمی ای در این باره در دست نیست که واکسینایسون موجب درخودماندگی شود."

آلن میگوید که، در موارد بسیار نادر، واکنش هایی هم نسبت به واکسیناسیون دیده میشود. " اکثر این واکنش ها شامل تب، سوزش و التهاب، یا تورم محل تزریق واکسن است. در بعضی موارد، واکنش های حساسیتی هم دیده شود. استفاده از هیچ دارویی نمیتواند 100 درصد مطمئن باشد."

او میافزاید که " در موارد بسیار نادر مشکلاتی هم ممکن است برای سیستم عصبی پیش بیاید. اما ایجاد مصونیت از طریق تزریق واکسن یکی از مهمترین دستاوردهای بهداشتی در طول تاریخ است. من فکر میکنم که واکسیناسیون بچه ها خیلی اهمیت دارد چون واکسیناسیون نه تنها از خود فرد محافظت میکند بلکه از جامعه هم محافظت میکند، چون به این ترتیب شخص دچار بیماری نشده و بیماری را به دیگران هم منتقل نخواهد کرد."

ایزیلو هم به همین نتیجه رسید. البته شواهدی وجود داشت مبنی بر این که بعضی ها ممکن است واکنش های حساسیتی به واکسیناسیون نشان بدهند، اما هیچ مدرکی دال بر این وجود نداشت که واکسن های سه گانه موجب دچار شدن بچه ها به درخودماندگی میشوند. " جالب این که، حتی بعد از این که واکسن های سه گانه را به دوقلوها تزریق کردند، به هر حال یکی از آن ها سرخک گرفت. پزشک اطفالم به من گفت حالا که بچه با بیماری جنگیده، سیستم ایمنی بدنش قویتر شده است."

دیوید وود (8)، از مسئولان هماهنگی در بخش واکسیناسیون " سازمان جهانی بهداشت " (9)، میگوید که در بیرون از جوامع صنعتی، بیماری هایی مثل سرخک میتوانند برای جمعیت واکسینه نشده بسیار خطرناک باشند. او میافزاید: " سرخک یک بیماری کشنده است. جالب آن که، به خاطر موفقیت واکسیناسیون در بسیاری از کشورهای توسعه یافته، کل جمعیت را دیگر هیچ گونه خطری از جانب بیماری های طبیعی واقعا" مهلک تهدید نمیکند. اگر اوضاع 30 یا 40 سال پیش را ببینید که هنوز دوران واکسیناسیون آغاز نشده بود، چشم انداز کاملا" متفاوتی را شاهد خواهید بود."

وود میگوید، از آنجا که کشورهای توسعه یافته آماردرخشانی در امر واکسیناسیون دارند، اکثر بیماری های کشنده را تحت کنترل در آورده اند. او میگوید: " این بیماری ها دیگر در معرض دید مردم نیستند و حتی در حافظه آن ها هم دیگر جایی ندارند. به همین دلیل است که بعضی وقت ها شایعاتی هم درباره کنترل بیماری ها از طریق واکسیناسیون در این کشورها رواج پیدا میکند، کشورهایی که دیگر درگیر این بیماری ها نیستند – این ناز و نعمت را پیدا کرده اند که از قید بیماری ها آزاد باشند."

ایزیلو میگوید که بچه هایش سری کامل واکسن ها را تزریق کرده اند و هیچ اثری هم از بیماری ناشی از واکسیناسیون در آن ها دیده نشده است. " من همه واکسن هایی را که پزشک اطفالم توصیه کرده بود به بچه ها تزریق کردم. احساس میکردم باید این کار را بکنم."

در نهایت، ریشه این چالش احتمالا" نه به خود واکسیناسیون بلکه به مساله آموزش دان به مردم درباره واکسیناسیون و اثرات جانبی احتمالی آن برمیگردد. باربارا لئو فیشر (10)، رئیس " مرکز ملی اطلاع رسانی درباره واکسیناسیون " (11) میگوید: " قطعا" شواهد مسلمی در این باره وجود دارد که برای بعضی از افراد، بعضی از واکسن ها یا ترکیبات آن ها ممکن است از بعضی دیگر مشکل آفرین تر باشند."

اگر علائم هشداردهنده، نظیر مشکلات بهداشتی ای را که در واکسیناسیون های قبلی بروز کرده، جدی بگیریم میتوانیم از بروز بسیاری از مشکلات ناشی از واکسیناسیون جلوگیری کنیم. برای مثال، بچه ای که یکی دو بار به تزریق واکسن واکنش های نامناسبی نشان داده، در صورتی که به این علائم هشداردهنده توجه نکنیم و واکسیناسیون را ادامه دهیم، ممکن است دچار آسیب دائمی شود.

وود، که در " سازمان جهانی بهداشت " کار میکند، میافزاید: " در بعضی موارد بسیار نادر، واکسیناسیون اثرات نامطلوبی هم دارد. این هم همیشه یک جزء این معادله است. اما منافع واکسیناسیون – بدون استثنا -- کاملا" بر مخاطرات آن میچربد. واکسیناسیون وسیله سودمندی است."









1. Rob Campos
2. Theresa Izzillo
3. Sherri J. Tenpenny
4. OsteoMed II
5. autism
6. Curtis Allen
7. Centers for Disease Control and Prevention
8. David Wood
9. World Health Organization
10. Barbara Loe Fisher
11. National Vaccine Information Center