از جان ویلنر (1)
دسامبر 2004

اعضای تیم سن خوزه ارتکویکز (2) در یک روز آفتابی کالیفرنیای شمالی که از روزهای دیگر قدری خنک تر است، برای یک عکس دسته جمعی در یک استادیوم خالی از تماشاچی حاضر می شوند. یکی از بازیکنان، دانمارکی تباری با نام رانی اکلاند (3)، در گوشه زمین ایستاده و منظره را ارزیابی می کند: ده ها آمریکایی جوان، و از جمله گل زن معروف، لاندون داناوان (4)، که پیشنهاد بازی برای تیم قدرتمند بایر لورکوزن (5) آلمان را رد کرده بود، همگی در ورزشی می درخشند که والدین آنها به آن کاملا بی توجه بودند.

اکلاند که در لیگ پرمیر انگلیس (6) و بهترین لیگ اسپانیا به صورت حرفه ای بازی کرده می گوید، "بازیکنان دانمارکی زیادی در مورد وضعیت اینجا از من سوال می کنند چون دوست دارند بیایند. من در مورد فوتبال آمریکا چیزی جز حرف های مثبت برای گفتن ندارم."

"بازی زیبا"

توجه داشته باشید که او این بازی را "ساکر" (7) می نامد. ده ها سال است که آمریکایی ها نسخه شخصی خود از ورزش راگبی انگلیس را فوتبال خوانده و در نتیجه باید نام جدیدی برای فوتبال واقعی می گذاشتند. همین مسئله به خوبی نشان دهنده وضعیت دسته دومی است که این بازی موسوم به "بازی زیبا" در نزد دوستداران ورزش حرفه ای در ایالات متحده داشته است.

اما به نظر می رسد که همه اینها در حال تغییر است. پس از نیم قرن طراحی، صدها میلیون دلار سرمایه، از هم پاشی، احیا، و آزمایش مدل های گوناگون تجاری، به نظر می رسد که پر بیننده ترین ورزش جهان، فوتبال حرفه ای، عاقبت در ایالات متحده جایی برای خود پیدا کرده است. در طول هفت سال اخیر، فوتبال لیگ حرفه ای با استفاده از ترکیب استعدادهای خارجی و بازیکنان در حال بهبود آمریکایی به تدریج هواداران خود را یافته است.

اکلاند، بازیکن وسط قد بلند و باریک اندام اهل کپنهاگ که برای تیم ملی دانمارک هم بازی می کند می گوید، "دلیلی برای عدم موفقیت آن نمی بینم. آنها در مسیر صحیح قدم برمی دارند."

به راستی، لیگ حرفه ای فوتبال که تنها 10 تیم در سرتاسر کشور دارد زمین آموزش بسیاری از بازیکنانی بود که برای بردن تیم ملی ایالات متحده به مرحله یک چهارم نهایی جام جهانی 2002 تلاش نمودند. بخشی از ماموریت لیگ پرورش بازیکن آمریکایی است. بر خلاف سایر ورزش های آمریکایی، تعداد بازیکنان خارجی مجاز در هر تیم محدود است.

کیفیت بازی فوتبال لیگ حرفه ای نمی تواند با پرمیرشیپ (8) انگلیس، بوندسلاگای (9) آلمان، یا سری آ (10) ایتالیا برابری کند. اما با بازیکنان داخلی ای مانند داناوان و کلینت ماتیس (11)، اکلاند می گوید، "شکاف در حال باریک شدن است."

این در واقع دومین باری است که آمریکا در زمینه فوتبال حرفه تلاش می کند. در سال های 1970، لیگ فوتبال آمریکای شمالی (12) با به نمایش گذاشتن بهترین بازیکنان جهان، از جمله پله (13) و فرانس بکنباور (14)، استادیوم های 80.000 نفری پر می کرد. اما مشکل در این بود که تماشاچیان – افراد بالغ – با فوتبال آمریکایی و بیس بال بزرگ شده و فوتبال را درست "نمی فهمیدند".

اما داستان برای فرزندان آنها متفاوت بود. اینها که خود نیز در حال حاضر صاحب فرزند هستند دو نسل هوادار که هم تماشا و هم بازی می کند به لیگ حرفه ای فوتبال هدیه کردند. امروز چیزی در حدود 14 میلیون جوان بین سنین 6 تا 18 سال و چهار میلیون فرد بالغ آمریکایی فوتبال بازی می کنند.

ایجاد یک پایگاه قوی

به غیر از پایگاه هوادار ناپایدار، دلیل ناکامی اولین تلاش آمریکا در زمینه فوتبال حرفه ای این بود که ثروتمندترین باشگاه، نیویورک کوزموس (15) غالب بود و پول تیم های شهرهای کوچکتر به تدریج تمام شد.

مارک نونن (16)، معاون مدیر عامل لیگ حرفه ای فوتبال می گوید، "چیزی که عاقبت به مرگ لیگ منتهی شد پیروی از یک مدل مالی ناپایدار بود. ما اجازه نخواهیم داد چنین چیزی تکرار شود."

موسسین لیگ حرفه ای فوتبال طرح مالی ای ابداع کردند که در میان ورزش های آمریکای شمالی منحصر به فرد است: خود لیگ کلیه امور قراردادها و معامله بازیکنان را بر عهده گرفته و حتی محدودیت هایی برای مقدار پولی که هر تیم می تواند برای خرید بازیکن هزینه کند هم اعمال می کند.

در نتیجه، تیم هایی مانند کلمبوس کرو اوهایو (17) موفقیت های بزرگی داشته و توانسته اند پایگاه هوادار محکمی برای خود ایجاد کنند. در دو فصل اخیر، تعداد تماشاچیان بازی های لیگ افزایش داشته و میانگین تماشاچی چیزی در حدود 16.000 بود. دو تیم در 2005 اضافه می شوند و لیگ با شبکه های تلویزیونی کابلی آمریکا و دنیای ورزش فاکس (18) قرارداد دارد.

با این وجود، موانع همچنان وجود دارند. فوتبال هنوز در ایالات متحده ورزشی دسته دوم محسوب شده و بعد از "3 ورزش بزرگ" بیس بال، بسکتبال، و فوتبال آمریکایی قرار دارد. و همچنین بعد از هاکی. (در حال حاضر، هدف واقع بینانه رسیدن به سطح هاکی است.) لیگ مقروض هم هست. بخش عمده ای از مشکل این است که اغلب تیم ها، از جمله ارتکویکز اکلاند مجبور به بازی در استادیوم هایی هستند که به منظور فوتبال ساخته نشده و اجاره زیادی از تیم ها دریافت می کنند. برای بقا و شکوفایی، فوتبال لیگ حرفه ای نیاز به استادیوم های مختص فوتبال دارد که به خود تیم ها مالک آنها باشند.

لیگ همچنین باید پایگاه مالکیت را گسترش دهد. مرد متنفذ صنعت راه آهن و مخابرات، فیلیپ انشوتز (19) صاحب شش از 10 تیم فعلی است. اگر فوتبال او را خسته یا پول او را بیش از اندازه خرج کند، لیگ به احتمال قوی فرو خواهد ریخت. اما انشوتز تعهد خود را با ساختن یک استادیوم 27.000 نفری برای لوس آنجلس گالاکسی (20) که در ماه ژوئن افتتاح شد مجددا به اثبات رساند. همچنین طرح هایی برای یک مجتمع فوتبال در دالاس و یک استادیوم در شیکاگو موجود است.

به سن خوزه که برگردیم، هیچ طرح محکمی برای احداث میدان جدید وجود ندارد – در عوض، تیم ارتکویکز در زمین فوتبال آمریکایی یک دانشگاه محلی بازی می کند. اما لبخند بازیکنان در مقابل دوربین عکاسی نشان از خوشبینی گسترده همه نسبت به آینده دارد. اکلاند می گوید، "دیگران تردید دارند. اما در خود لیگ، همه معتقدند."


1. Jon Wilner
2. San Jose Earthquakes
3. Ronnie Ekelund
4. Landon Donovan
5. Bayer Leverkusen
6. English Premier League
7. Soccer
8. Premiership
9. Bundesliga
10. Serie A
11. Clint Mathis
12. North American Soccer League
13. Pele
14. Franz Beckenbauer
15. New York Cosmos
16. Mark Noonan
17. Ohio's Columbus Crew
18. Fox Sports World
19. Philip
20. Los Angeles Galaxy