نویسنده: نیک کولاکوفسکی
مصاحبه کردن با جورج کلونی کار آسانی نیست، هرچه باشد او کسی است که به تازگی جوایز بسیاری را برای نوشتن فیلمنامه و کارگردانی یک فیلم – شب بخیر و موفق باشی – درباره ادوارد مورو ، یکی از غول های حرفۀ خبرنگاری، کسب کرده است.
نکته مهم در مورد جورج کلونی این است که او از آن دسته هنرپیشگانی نیست که جذابیت ظاهری شان برروی پرده سینما به دلیل گریم و زاویه بندی مناسب دوربین باشد، بلکه در زندگی واقعی نیز همان گونه است که او را بر پرده سینما می بینید؛ مردی آراسته، با کت و شلواری که قیمت آن از درآمد سالیانه شما بیشتر است. پدر کلونی یک خبرنگار بوده است و بعید نیست که وسوسه ادامه راه پدر و خبرنگار شدن، زمانی فکر او را هم به خود مشغول کرده باشد. در این صورت اکنون جورج کلونی یک خبرنگار ناشناخته با درآمدی ناچیز بود. اما انتخاب حرفه بازیگری و کارگردانی، برای او انتخابی واقعاً عاقلانه و پول ساز بوده است.
به علت همین پول سازی این صنعت است که کلونی در ماه ژوئیه ساخت فیلم "سیزده یار اوشن" را شروع نمود – قسمت دوم فیلم "یازده یار اوشن" که خود بازسازی یک اثر کلاسیک به همین نام بود – اما مشغولیت ذهنی کلونی 45 ساله این روزها بسیار بزرگ تر از درآمد و فروش فیلم هایش می باشد. او این روزها درگیر فاجعه قتل عام و نژادکشی در آفریقا شده است.
در 3 سال گذشته 200،000 نفر در دارفور – استان غربی کشور سودان واقع در شرق آفریقا – به قتل رسیده اند و دو میلیون نفر دیگر نیز به علت جنگ ها و درگیری های داخلی آواره شده اند. میلیون ها سودانی اکنون از قحطی و انواع بیماری ها رنج می برند و یا روزانه توسط گروه های شبه نظامی به قتل می رسند. کلونی اخیراً همراه با پدرش مدتی را در اردوگاه های آوارگان در سودان سپری کرده است. او وقایع اتفاق افتاده در سودان را "اولین نسل کشی قرن بیست و یکم" می نامد و یک گردهمایی با عنوان "کمک به مردم دارفور" را در نشنال مال ترتیب داده است.
تنها یک هفته پیش، کلونی و پدرش در مرز چاد و دارفور ایستاده بودند و از انبوه جمعیت آوارگان که به سوی اردوگاه ها می رفتند، فیلمبرداری می کردند. در این فیلم که توسط کلونی و پدرش ساخته شده است، شما انبوهی از جمعیت آوارگان سودانی را می بینید – انسان هایی از پوست و استخوان با لباس هایی که زمانی رنگشان سفید بوده است و اکنون پوشیده از گرد و غبار هستند – که در جستجوی آخرین شانس شان برای زنده ماندن می باشند. سپس تصویر یک کلبه گلی دیده می شود و کلونی که در میان جمعی از آوارگان ایستاده است و از آن ها می پرسد: "آیا قبل از حمله جنجاوید (گروه های شبه نظامی) بمباران هوایی هم انجام می شد یا نه؟" در هر نمای این فیلم، کلونی را با جلیقه خاکی رنگ و راه رفتن موقرانه اش در مرکز تصویر می بینید که با دوربین دیجیتالش مشغول ضبط تصاویر بدبختی و حزن و اندوه مردم سودان است.
کلونی نیز یکی از هنرپیشگانی است که از شهرت و اعتبار خود جهت فعالیت ها و اهداف خیرخواهانه و انسان دوستانه استفاده می کنند – آنجلینا جولی کودکان یتیم در کشورهای در حال توسعه و فقیر را به فرزندخواندگی می پذیرد و براد پیت اسپانسر و حامی مالی مسابقه طراحی برای شهر ویران شده نیواورلئان می شود – البته بسیاری ممکن است این گونه حرکات را نوعی خودنمایی به شمار آورند و یا ستارگان سینما را فاقد وجهه و اعتبار کافی برای این گونه فعالیت ها بدانند، اما در هر حال کلونی در نیات و اعمالش صادق می باشد. او می گوید: "من یک سیاستمدار یا قانون گذار نیستم و تنها تلاش می کنم که آنچه را که از دستم برمی آید، انجام دهم. در حقیقت مشهور بودن، نوعی اعتبار است که به انسان داده می شود و باید از این اعتبار برای انجام آنچه که فکر می کنیم درست است، استفاده کنیم."
و اگر کلونی برای افزایش اعتبارش، احتیاج به ساختن چند فیلم پر هیجان دیگر با موضوع سرقت و جنایت داشته باشد، امیدواریم که این کار را با موفقیت انجام دهد.
تشخیص جورج کلونی به عنوان ستاره هالیوود و هنرپیشه نقش اول از جورج کلونی فعال در عرصه سیاست، کار آسانی نیست. او حتی در فیلم های تجاری و گیشه پسندی مانند "صلح ساز" و "خارج از دید" نیز عقایدش را با صراحت و به روشنی هرچه تمام تر بیان کرده است. با این حال، این دو وجهه و ابعاد شخصیتی کلونی، سال گذشته در 2 فیلم او به خوبی در کنار یکدیگر نمایش داده شدند؛ اول در "سیریانا" که او در آن نقش یک مامور مرموز را در میانه ماجراهایی با پس زمینه نفت و فساد و توطئه بازی می کند و سپس در فیلم برجسته و خوش ساخت "شب بخیر و موفق باشی" که کلونی نویسندگی و کارگردانی و ایفای نقش در آن را بر عهده داشت.
علی رغم اسکار بهترین هنرپیشه مرد نقش دوم و تمامی اعتباری که کلونی برای ساخت فیلم شب بخیر و موفق باشی به دست آورد، این روزها برای او دوران خوشی نبوده است. هنگام فیلمبرداری سکانس شکنجه در فیلم سیریانا او دچار جراحت شدیدی شد که باعث وارد آمدن صدمه به مغز او گشت و تا ماه ها بعد از آن، دچار دردهای شدیدی بود. در همین زمان مادربزرگ، همسر خواهر و سگ او نیز مردند.
با این حال کلونی اذعان می کند که تمامی آنچه که بر سرش آمده است، در مقایسه با آنچه که آوارگان دارفور تحمل می کنند، هیچ است.
او می گوید: "من فکر می کنم که مردم نمی توانند سختی و مشقات زندگی سودانی ها را درک کنند، رنجی را که هر روز آن ها برای زنده بودن متحمل می شوند. همه ما تصاویر و فیلم های آن ها را دیده ایم و گمان می کنیم که می دانیم گرسنگی و بیماری و قحطی چیست." در فیلم کلونی می توان انسانیت فراموش شده را در چشمان سرد و بی روح و تهی از هرگونه امید آوارگان سودانی دید.
کلونی می گوید: "در سودان، بالاخره یک روز من هم گوشت بز را که غذای آوارگان سودانی است، خوردم. فردای آن روز حالم اصلاً خوب نبود و در کنار چادر زانو زده بودم و تلاش می کردم تا بتوانم سرپا بایستم که یک دختر بچه یتیم جلو آمد و به زبان عربی پرسید: "کی مردم شما برای متوقف کردن این کشتارها، قحطی ها و زندگی وحشتناک ما در این اردوگاه ها می آیند؟"
و کلونی در حالی که در یک روز گرم بهاری در دفترش – که دستگاه های تهویه مطبوع، هوای آن را بسیار دلپذیر نموده اند – در واشنگتن دی سی نشسته است و عکس های دارفور پشت سرش نصب شده اند، تعریف می کند که از مترجمش خواسته بود تا به آن دختر بچه بگوید "به زودی ما به اینجا خواهیم آمد و همه چیز درست خواهد شد."
سپس آن دختر بچه شروع به خندیدن کرد و گفت: "شما همیشه فقط حرف می زنید" او اصلاً ناراحت و یا افسرده نبود، در حقیقت آن دختر بچه به آن وضعیت زندگی عادت کرده بود. این موضوع باعث شد که کلونی بیش از پیش برای پیگیری وضعیت آوارگان سودانی مصمم شود. او می گوید: "اینجا دیگر بحث احزاب دست چپی یا دست راستی و یا محافظه کار و آزادی خواه مطرح نمی باشد. بلکه موضوع انجام دادن یک کار انسانی و صحیح می باشد."
و در نهایت، در بعد از ظهر یک روز یکشنبه ، کلونی، در مقابل ساختمان کنگره آمریکا، یک گردهمایی عظیم را سازمان می دهد. هزاران نفر سیاه پوست و سفیدپوست، همراه با پلاکاردها و اعلامیه ها، برای گوش دادن به سخنان کلونی در این گردهمایی شرکت کرده اند. سناتور باراک اوباما ، جویی چیک – قهرمان اسکیت سرعتی المپیک – و برنده جایزه صلح نوبل، الی ویزل ، از جمله سخنرانان این مراسم هستند. سناتور اوباما هنگام بیان جملات "اگر ما اقدام کنیم، آن گاه جهان هم از ما تبعیت خواهد کرد" با تشویق حضار مواجه می شود.
اما روز بعد از این تجمع، چندان تغییری در اوضاع سودان به چشم نمی خورد. گفتگوهای صلح میان دولت سودان و شورشیان مسلح به شکست انجامیده است و آتش بس بین طرفین قطع شده است. این بار هم مانند تمامی دفعات پیشین، تمام روزنه های امید بسته به نظر می رسد و طبیعی است که هرکس به خود بگوید: "من نمی خواهم بدبین باشم، اما دیگر چه کار می توان کرد؟"
کلونی در کنفرانس خبری پیش از گردهمایی، در مقابل دوربین تمامی خبرگزاری های بزرگ نیمکره غربی می ایستد و می گوید: "کاری که ما نباید انجام دهیم این است که وانمود کنیم هیچ اتفاقی نیفتاده است و امیدوار باشیم که تمامی این فجایع به خودی خود و با گذشت زمان ناپدید شوند. البته ما می توانیم بی تفاوت باشیم و اجازه بدهیم که چنین اتفاقی بیفتد، اما در آن صورت یک نسل کامل از انسان ها نابود خواهند شد و ما باید پاسخگوی تاریخ باشیم." زمان مشخص خواهد کرد که این حرکت و جنبشی که اعتبار و شهرت کلونی موجد آن بوده است، تا چه اندازه موفق و مثمر ثمر خواهد بود. اما در هر حال مانند تمامی قماربازان و قهرمانان فیلم های اکشن – که او نقششان را بازی کرده است – کلونی دست از تلاش برنخواهد داشت و مصمم است تا علی رغم تمامی مشکلات به هدفش برسد.
|
