از نیک کلاکوسکی
برای گیلبرت آرناز ،بسکتبالیست در حال پیشرفت، ماجرا با یک شیر یا خط شروع شد. سکه را انداخت تا تصمیم بگیرد به تیم ال.ای کلیپرز بپیوندد یا به واشنگتن ویزاردز ؟ سکه به او گفت به ال.ای. کلیپرزملحق شود.
آرناز با امضای قرارداد با واشنگتن ویزاردز، تیمی که در چند سال گذشته بیشتر رو به افول داشته تا صعود بر خلاف توصیه سکه عمل کرد. این بازيکن خط دفاع 24 ساله در مصاحبه اخیرش گفت: "بله من سکه را انداختم ولی از قبل تصمیمم را گرفته بودم. من معمولاً بر خلاف آنچه که همه می گویند عمل می کنم."
عمل بر خلاف نظر دیگران مطمئناً نتیجه خوبی برایش به ارمغان آورده است. نگاهی به این اعداد بیاندازید: تاکنون در این فصل 2005 – 2006 آرناز از لحاظ میزان امتیاز در هر بازی نفر چهارم ان بی ای است (28.8). همچنین از لحاظ تعداد گل در طول فصل نیز نفر چهارم می باشد (1640)، نفر ششم در تعداد دقایق بازی (2393.0)، و نفر ششم در گرفتن توپ از رقیب در هر بازی است(1.93). این اعداد او را با بازیکنان مشهوری که نام آشناتر هستند – البته فعلاً – در یک لیگ قرار می دهد، بازیکنانی همچون کوبی برایانت ، آلن ایورسون و لوبرون جیمز .
او امروز بازی دارد
بازی امروز در ورزشگاه تازه نام گذاری شده ورایزن در مرکز شهر واشنگتن دی سی در برابر شیکاگو بولز است، تیمی که در اوایل دهه نود فرمانروای مطلق ورزش بسکتبال بود ولی امروز پس از گذشت یک دهه، دیگر تاریخ مصرفش گذشته است. ویزاردز تحت رهبری گیلبرت آرناز و حمله های تیم، آنتوان جیمی سن و کارن باتلر ، همه جای زمین را به دقت تحت نظر دارند؛ در حالی که بازی از دریچه کوچک یک دوربین تلویزیونی ممکن است چندان هم جدی به نظر نرسد، بازی واقعی که در زمین جریان دارد خشن، سنگین و تا حد پاره شدن زردپی بازیکنان بی رحم است.
آرناز با قد 1.90 متر، اگرچه به نسبت غولهای هورمونی داخل زمین کوچک تر به نظر می رسد در عوض برای هر گل سریع و تهاجمی حرکت می کند، و به همان نسبت که خطا می کند، رویش نیز خطا می شود. او شبی 3 ساعت می خوابد، همۀ روز را به تمرین و نشانه گیری سبد می گذراند، و در خانه وقتش را "به تماشای فیلمهای متعدد و بازی های مختلف کامپیوتری می گذراند." در ابتدای پیوستنش به ویزاردز نیمه شبها برای تمرین می رفت، تمرین گل زنی در دو یا سه صبح. او حالا هر روز صبح پس از بیدار شدن می دود و سپس ساعت ها به تمرین گل زنی در حین پرش، دریبل یک دو، و شنای سینه می پردازد. ولی او مطمئناً پاداش سخت کوشی اش را گرفته است.
آرناز بازیکن سخاوتمندی است و توپ را با دیگر اعضای تیمش – زمانی که موقعیت گل زنی داشته باشند - شریک می شود، یک تفاوت عمده با غول های تک روی دنیای بسکتبال همچون کوبی برایانت. او همچنین اهل رقابت و باانگیزه است، همان گونه که بهترین ورزشکاران هستند. در بازی با بولز زمانی که یک گل را از دست می دهد، با عصبانیت فریاد می کشد و به تخته پشت حلقه مشت می کوبد، این در حالی است که تیمش 20 امتیاز جلوتر است. او می گوید: " نمی شود همیشه صدر نشین بود. در دنیای امروز بسکتبال نمی شود به آسانی حریف را از میدان به در کرد."
او بازیکن دست و دلبازی است، بعد از بازی های خانگی عرق گیرش را برای جمعیت پرتاب می کند و در ابتدای هر فصل چکی برای 300 عرق گیر اضافه امضاء می کند. بعد از بازی امشب زمانی که کارکنان ورزشگاه مسیر بین زمین بازی و رختکن را جدا می کردند و مربی و بازیکنان خوشحال از پیروزیشان به سمت رختکن می دویدند، یک بچه از بین تماشاچی ها پلاکاردی را بالا برد که رویش نوشته شده بود "آرناز کفش هایت را برای من بینداز." آرناز این کار را نکرد. پرتاب کفش یکی از عادات قدیمی او بود که ترکش کرده است. او دلنشین و در عین حال قوی و متمرکز است. هنوز راه زیادی به پایان فصل مانده و ویزاردز سعی دارند که نابرابریشان با اختلاف یک گل را در بازی های حذفی جبران کنند. او می گوید: "هر پیروزی تا آخر فصل برای ما مهم است. ما به تمام امتیازات این فصل احتیاج داریم. هر بردی تعیین کننده است." تو احساس می کنی که او فردا صبح زود بیدار خواهد شد، مشغول تمرین، دریبل، شوت زنی و کار بر روی توانایی هایش در برابر رقبایش خواهد شد، این تفاوت بین شکست و پیروزی است.
بالاتر، بالاتر، و باز هم بالاتر
در زمین بازی، کسانی همچون جیسون کید بازیکن تیم نیو جرسی نت و ستاره هفت دوره ان بی ای که چند روز دیگر به مصافش می رود، برای او تهدید به حساب می آید. او در مورد کید می گوید: " بله، او از آنجایی که سیستم حمله ما را می شناسد، همه جای زمین مرا متوقف می کند. بنابراین می بینید که برایم دردسر بزرگی خواهد بود. او یکی از آن نفرگیرهای حسابی است."
با وجود این در زمین بازی بازیکنان بسیار کمی می توانند جلوی آرناز را بگیرند. در ماه فوریه در یک بازی مقابل نیویورک نیکز ، آرناز در سه چهارم اول بازی، با شکستن پشت حریف، 46 امتیاز به دست آورد. بعد از بازی، لری براون مربی نیکز به سیاتل پست اینلیجنسر گفت: "او خارق العاده است." او حتی اگر جایگزین جرمین اونیل فوروارد مجروح تیم ایندیانا پیسرز در بازی ستاره ها نبود، همه به این نکته پی می بردند که توانایی های فردیش او را به جایی که هست رسانده است. عجیب نیست که الگوی او در زمان رشد، پنی هارد وی فوروارد و دفاع گل زن اورلاندو ، فینیکس و نیویورک بود، بازیکنی که بر زمین بازی تسلط داشت ولی هیچ گاه مانند هم تیمی هایش هم چون شکیل اونیل تبدیل به یک سوپر استار نشد. بیشتر از هارد وی، آرناز پدرش را به عنوان یک الگو می بیند. او چند ماه پیش در یک مصاحبه گفت: "درک این موضوع در زمان کودکی دشوار بود، چون او تنها کسی بود که مرا تنبیه می کرد. او مرا متمرکز نگه می داشت و به من می آموخت که نیمه پر لیوان را ببینم. من شخصیت خوشبین و موفقم را از او دارم."
شخصیتی که باعث شده او شماره صفر را برای پیراهنش در تیم انتخاب کند: 0، Zero (صفر به انگلیسی(، Nada (صفر به اسپا نیایی)، nothing (هیچ)، Zip (صفر). شماره ای که علیرغم شلوغی زمین بازی فوراً توجه همه را به خود جلب می کند. صفر شماره عجیبی است، و همان گونه که انتظار می رود داستانی پشت آن است. آرناز زمانی شروع به پوشیدن این شماره کرد که برای تیم نیروگاه آریزونا بازی می کرد. او این شماره را در اعتراض به منتقدینی پوشید که می گفتند او هیچ گاه پایش به زمین بازی باز نخواهد شد. خودش می گوید: "هیچ کس مرا باور نداشت، چه زمانی که به دانشگاه می رفتم و چه زمانی که به ان بی ای پیوستم.
این شماره (اگر بخواهید دقیق باشید این ناشماره) او را توصیف می کند. آرناز به ما نشان می دهد که نه تنها می توان راه خود را به یک ورزش سخت باز کرد بلکه می توان در عرصه آن حکمرانی نیز کرد. او این را با قاطعیت، هدفمندی و با آمدنش به تمرین زمانی که همه خواب یا در مهمانی هستند نشان می دهد. شاید شماره پیراهن او صفر باشد ولی توانایی های او ارزش این تیم را میلیون ها برابر کرده است.
|
