ديده بانى حقوق بشر

ديده بانى حقوق بشر که در آمريکا واقع است، يکى از چندين سازمان غيردولتي- - هم در آمريکا و هم در سراسر جهان - - است که نقش مهمى را در حفاظت از حقوق بشر ايفا نموده است. ديده بانى حقوق بشر در سال 1978 با گشايش ديده بانى هلسينکى آغاز بکار کرد که پيروى کشورهاى عضو اروپا، ايالات متحده و کانادا را از اصول حقوق بشرى که درمعاهده هلسينکى به توافق رسيده شده بود، نظارت مى نمود.

امروزه، ديده بانى حقوق بشر شامل 5 بخش مى شود که آفريقا، قاره آمريکا، آسيا وخاورميانه، و نيز امضا کنندگان عهدنامه هاى هلسينکى را در بر مى گيرد. همچنين شامل 5 پروژه درون مايه اى مى شود که نقل و انتقال تسليحات، حقوق کودکان، آزادى بيان، شرايط زندان ها و حقوق زنان را در برميگيرد. اين سازمان اداراتى در نيويورک، واشنگتن دى . سى، لوس آنجلس، لندن، بروکسل، مسکو، دوشنبه، هنگ کنگ و ريو دو ژانيرو دارد.

اين سازمان ،گزارش جهانى ديده بانى حقوق بشر را در هر ژانويه منتشر مى کند که در آن وضعيت و تجزيه وتحليل جزئيات پيشرفت هاى حقوق بشر را در بيش از 70 کشور جهان ارائه مى دهد. اين گزارش به " تازه هاى ديده بانى حقوق بشر"، يک بولتن سه ماهه که تحولات نوين را از زمان انتشار گزارش ساليانه درج مى کند، ضميمه است. بعلاوه، ديده بانى حقوق بشر حدود 100 گزارش ويژه در هر سال در موارد حقوق بشر منتشر مى سازد.

ديده بانى حقوق بشر اطلاعات خود را براى اين جرايد از طريق هيئت هاى اطلاعات يا بويژه، ملاقات با مقامات رسمى دولت، کوشش هاى مشترک با ديگر سازمان هاى حقوق بشر غير دولتى ، جمع آورى مى کند.

کنت رات (Kenneth Roth )، مدير اجرائى ديده بانى حقوق بشر، مى گويد که تمرکز گزارش هاى حقوق بشر در عرض ده سال اخير از بدبختى زندانيان سياسى به سوى قربانيان خشونت همگانى تغيير جهت داده است. جهت مبارزه با چنين سوء استفاده هاى نوينى، نهضت حقوق بشر مى بايست " روال سنتی رسوائى بين المللى تخطى کنندگان بين المللى خود را با اقدامات شديدی جهت تحريمات اقتصادى آنها همراه کند."

رات مى گويد: " بيشتر خشونت هاى همگانى را که امروزه شاهد آن هستيم آنطور که عقل عام مى گويد منتسب به دشمنى هاى ديرينه نيست، بلکه منتسب به دولت هايى مى شود که آنرا از لحاظ سياسى مناسب و راحت ديده اند که آتش ملى گرايى را جهت تثبيت پايه هاى سياسى خودشان روشن کنند." ولى او اين را روشن ميکند که فقط دولت ها نيستند که خطا کارند. بسيارى از گروههاى متشکل غير دولتى که قادرند اراده خود را تحميل کنند نيز خطاکار محسوب مى شوند.

رات بر اهميت بکارگيری جامعه تجارى - - " يکى از بزرگترين ابزارهاى دست نخورده" – در جهت حمايت از حقوق بشر تاکيد مى کند. او معتقد است که جامعه حقوق بشر بايد اقدامات بيشتری جهت متقاعد ساختن تجارت براين که رژيم هايى که استبداد را رد کرده و موجب احترام به حقوق بشر مى شوند، براى داد وستد مناسب ترند، انجام دهد.

نوشته: ديويد پيتز، نويسنده، وزارت امور خارجه ايالات متحده