20 نوامبر 2007
ایالات متحده از 49 کشور، سازمان و فرد برای شرکت در کنفرانس صلح خاورمیانه در 27 تا 28 نوامبر دعوت می کند. این کنفرانس در دانشکدۀ نیروی دریایی ایالات متحده در آناپولیس ایالت مریلند برگزار می شود که در حدود 80.5 کیلومتر با واشنگتن فاصله دارد.
16 ژوییۀ 2007
پرزیدنت بوش خواستار برگزاری یک کنفرانس صلح خاورمیانه در پاییز می شود که توسط وزیر امور خارجه کاندالیزا رایس رهبری و شامل فلسطینیان، اسراییلی ها و همسایگان منطقه ای که از تشکیل یک کشور فلسطینی پشتیبانی می کنند خواهد شد. وی همچنین خواستار اتخاذ تدابیر جدیدی برای کمک به دولت تشکیلات خودگردان فلسطینی به منظور حمایت از این تشکیلات که در کرانۀ باختری مستقر است و تحت رهبری پرزیدنت محمود عباس و نخست وزیر سلام فیاض قرار دارد می شود.
27 ژوئن 2007
نخست وزیر سابق بریتانیا، تونی بلر، به عنوان اولین فرستادۀ ویژۀ گروه چهار جانبه تعیین می شود. او نمایندۀ گروههای سیاسی خواهد بود و از کوششهای مربوط به تشکیل کشور یک فلسطینی حمایت خواهد کرد.
20 سپتامبر 2006
پرزیدنت بوش در حاشیۀ اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل با رییس تشکیلات خودگردان فلسطین دیدار و بر حمایت ایالات متحده از راه حل دو کشور تاکید می کند.
1 مارس 2005
اعضای گروه چهار جانبه – سازمان ملل، روسیه، اتحادیۀ اروپایی و ایالات متحده – برای نشستی به منظور پشتیبانی از تشکیلات خودگردان فلسطین در لندن گرد هم می آیند. گروه چهار جانبه خواهان ادامۀ پشتیبانی مالی از سوی جامعۀ بین المللی می شود و تدارک یک کنفرانس در این زمینه را تشویق می کند.
8 فوریۀ 2005
نخست وزیر اسراییل، آریل شارون، و رییس تشکیلات خودگردان فلسطین ، محمود عباس – معروف به ابوماذن – در اجلاس شرم الشیخ در مصر بر سر آتش بس توافق می کنند. این اجلاس که به میزبانی حسنی مبارک رییس جمهوری مصر و ملک عبدالله دوم پادشاه اردن برگزار شده بود، اولین دیدار رهبران رده بالای اسراییل و فلسطین طی بیش از چهار سال گذشته به شمار می رفت.
9 ژانویۀ 2005
محمود عباس با کسب 62.3 درصد آرا برندۀ انتخابات ریاست تشکیلات فلسطین می شود.
11 نوامبر 2004
یاسر عرفات، رییس تشکیلات خودگردان فلسطین، در سن 75 سالگی فوت می کند.
14 آوریل 2004
پرزیدنت بوش با ارسال نامه ای به، آریل شارون، نخست وزیر اسراییل از طرح اسراییل برای برچیدن شهرکهای یهودی نشین از غزه و بخشی از کرانۀ باختری استقبال می کند و مجدداً بر تعهد ایالات متحده بر نقشۀ راه تاکید می ورزد.
3 و 4 ژوئن 2003
اجلاس دریای سرخ در عقبه در اردن برگزار می شود.
10 تا 13 مه 2003
کالین پاول، وزیر امور خارجه، برای گفتگو در مورد پیاده سازی نقشۀ راه پرزیدنت بوش برای صلح میان اسراییل و تشکیلات فلسطینی به خاور میانه سفر می کند.
1 مه 2003
محمود عباس به عنوان اولین نخست وزیر فلسطینی تایید می شود.
30 آوریل 2003
نقشۀ راه برای حل نهایی منازعۀ اسراییل و فلسطین منتشر می شود. نقشۀ راه گامهایی متوالی را برای رسیدن به اهداف تعیین شده مشخص می کند و خصوط اساسی آن توسط پرزیدنت بوش در سخنرانی مورخ 24 ژوئن 2002 وی.تشریح می شود.
2000 تا 2002
1 اکتبر 2002
پرزیدنت بوش قانون مجوز سیاست خارجی را در ارتباط با سال مالی 2003 امضا می کند و مجدداً اعلام می دارد که وضعیت بیت المقدس باید از طریق مذاکره میان اسراییل و فلسطینیان مشخص شود.
12 سپتامبر 2002
پرزیدنت بوش با ایراد نطقی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد بر تعهد خود نسبت به ایجاد یک کشور مستقل و دموکراتیک فلسطینی که "در صلح و امنیت در کنار اسراییل زندگی کند" تاکید کرد.
8 اوت 2002
پرزیدنت بوش با ملک عبدالله پادشاه اردن در واشنگتن دیدار کرد. بوش همچنین دیدار کوتاهی با وزیر امور خارجۀ اسراییل، شیمون پرز، داشت که برای گفتگوهایی با مشاور امنیت ملی، کاندالیزا رایس، به کاخ سفید آمده بود.
24 ژوئن 2002
پرزیدنت بوش که از کاخ سفید سخن می گفت خواهان رهبری جدید در فلسطین شد و قول می دهد که "هنگامی که فلسطینیان رهبران جدید، نهادهای جدید و توافقهای امنیتی جدیدی با همسایگانشان داشته باشند، ایالات متحده از ایجاد یک کشور فلسطینی پشتیبانی خواهد کرد که مرزها و برخی ابعاد تمامیت آن تا زمانی که در یک توافق نهایی در خاور میانه مشخص شوند، موقتی خواهند بود." بوش همچنین خواهان پایان تروریسم، افزایش کمکهای انسان دوستانه به مردم فلسطین و عادی سازی روابط میان اسراییل و جهان عرب شد.
2 مه 2002
ایالات متحده، سازمان ملل متحد، اتحادیۀ اروپایی و روسیه طرحی را برای هماهنگ سازی توزیع کمکهای انسان دوستانه و ایجاد توافقهای امنیتی موثرتر در منطقه اعلام می کنند.
4 آوریل 2002
پرزیدنت بوش طی سخنانی در کاخ سفد ، رئوس کلی آنچه را برای حل منازعۀ اسراییل و فلسطینیان در مد نظر دارد تشریح و اعلام می کند که پاول وزیر امور خارجه به منظور پایان دادن به تروریسمم و خشونت به منطقه سفر خواهد کرد.
27 مارس 2002
اتحادیۀ عرب در نشستی در بیروت پیشنهاد ولیعهد عربستان را سعودی برای قبول یک توافق صلح میان اعراب و اسراییل مبتنی بر ایجاد دو کشور ا تصویب می کند.
12 مارس 2002
شورای امنیت سازمان ملل قطعنامۀ 1397 را تصویب می کند و "دورنمای منطقه ای که را که در آن دو کشور، اسراییل و فلسطین، در آن در کنار یکدیگر با مرزهای مشخص و ایمن زندگی کنند" مورد تایید قرار می دهد. این قطعنامه که توسط ایالات متحده پیشنهاد شده اولین قطعنامۀ شورای امنیت است که به کشور مستقل فلسطینی اشاره می کند.
8 فوریۀ 2002
پرزیدنت بوش از پیشنها عربستان سعودی برای عادی سازی روابط اعراب و اسراییل در برابر عقب نشینی به مرزهای پیش از جنگ 1967 پشتیبانی می کند. این پیشنهاد اولین بار در 17 نوامبر 2002 در نیویورک تایمز مطرح شد.
19 نوامبر 2001
پاول، وزیر امور خارجه طی نطقی که در دانشگاه لوییزویل در ایالت کنتاکی، سیاست ایالات متحده برای کمک به دستیابی به صلح میان اعراب و اسراییل را تشریح می کند. وی بر پشتیبانی ایالات متحده از چشم انداز منطقه ای که دو کشور اسراییل و فلسطین در آن در کنار یکدیگر و با مرزهای مشخص و ایمن زندگی کنند، تاکید می ورزد.
10 نوامبر 2001
پرزیدنت بوش طی سخنانی در مجمع عمومی سازمان ملل، اعلام می دارد که ایالات متحده برای رسیدن "به روزی که طبق قطعنامۀ سازمان ملل دو کشور اسراییل و فلسطین در کنار یکدیگر و با مرزهای مشخص و ایمن زندگی کنند" تلاش می کند.
26 سپتامبر 2001
شیمون پرز نخست وزیر اسراییل و یاسر عرفات رییس تشکیلات فلسطینی بر سر آتش بس توافق می کنند و قول می دهند که برنامه های امنیتی مشترک را از سر گیرند.
19 ژوییۀ 2001
وزرای امور خارجۀ گروه 8 (G-8) در جنووا با هم دیدار می کنند و در بیانیه ای خواهان پیاده سازی توصیه های گزارش میچل می شوند.
16 ژوئن 2001
پرزیدنت بوش و آریل شارون نخست وزیر اسراییل برای بحث در بارۀ یه اجرا نهادن گزارش میچل در واشنگتن دیدار می کنند.
30 آوریل 2001
کمیتۀ حقیقت یاب شرم الشیخ که ریاست آن بر عهدۀ سناتور سابق آمریکایی جورج جی. میچل قرار دارد، گزارش نهایی اش را در باره اینکه چگونه می توان به منازعۀ اسراییل و فلسطینیان پایان داد ا منتشر می کند. این گزارش خواستار آتش بس فوری، رد تروریسم و از سرگیری گفتگو های صلح و همچنین توقف ساختن نقاظ مسکونی یهودی نشین در کرانۀ باختری و غزه می شود.
25 فوریۀ 2001
پاول وزیر امور خارجه با شارون نخست وزیر اسراییل و یاسر عرفات رییس تشکیلات خودگردان فلسطین در غزه دیدار می کند.
7 نوامبر 2000
پرزیدنت کلینتون از سناتور سابق آمریکایی جورج میچل می خواهد تا ریاست یک کمیتۀ حقیقت یاب را برای بررسی دلایل خشونتهای اخیر میان اسراییل و فلسطینیان به عهده بگیرد.
17 اکتبر 200
عرفات و باراک در نشستی که در شرم الشیخ مصر به سرپرستی پرزیدنت کلینتون و حسنی مبارک رییس جمهور مصر برگزار شده است با یکدیگر دیدار می کنند تا در مورد آتش بس و عقب نشینی نیروهای اسراییلی گفتگو کنند.
4 اکتبر 200
باراک نخست وزیر اسراییل و یاسر عرفات رهبر فلسطینیان با مادلین آلبرایت وزیر امور خارجه آمریکا و ژاک شیراک رییس جمهور فرانسه دیدار می کنند.
11 تا 25 ژوییۀ 2000
پرزیدنت کلینتون میزبانی نشستی میان رهبران اسراییل و فلسطین را عهده دار می شود تا دشوارترین مسائل نهایی منجمله بیت المقدس و بازگشت آوارگان فلسطینی مورد بحث قرار گیرد.
21 مارس 2000
گفتگوهای اسراییل و فلسطین در پایگاه هوایی بولینگ در نزدیکی واشنگتن آغاز می شوند و یک هفته ادامه می یابند. ایالات متحده در تلاش برای کمک به طرفین در رسیدن به یک توافق جامع تا 13 سپتامبر 2000، به برگزاری این نشست کمک می کند.
3 ژانویۀ 2000
هیاتهایی از اسراییل و سوریه به رهبری نخست وزیر باراک و الشرع وزیر امور خارجه در شفردزتاون در ایالت ویرجینیای غربی گرد هم می آیند تا به مدت یک هفته به گفتگو بپردازند. اختلافات حل نمی شوند و مادلین آلبرایت، وزیر امور خارجه اعلام می کند که دور سوم گفتگوها به تعویق می افتد.
1998 تا 1999
15 دسامبر 1999
پرزیدنت کلینتون از نخست وزیر اسراییل ایهود باراک و وزیر امور خارجۀ سوریه فاروق الشرع پیش از از سرگیری مذاکرات صلح که در سال 1996 به حالت تعلیق درآمدند در کاخ سفید استقبال می کند. طرفین دو روز به مذاکره می پردازند و توافق می کنند که دور دوم گفتگوها را در ژانویه ادامه دهند.
24 سپتامبر 1999
نمایندگان طرفهای منطقه ای و بین المللی به رهبری آلبرایت، وزیر امور خارجه در نیویورک به عنوان شرکای صلح گرد هم می آیند تا پشتیبانی نیرومند و تزلزل ناپذیرشان را از فرآیند صلح خاور میانه نشان دهند.
14 تا 20 ژوییۀ 1999
ایهود باراک، نخست وزیر اسراییل برای اولین بار از زمان به دست گرفتن قدرت در 6 ژوییه از ایالات متحده دیدار می کند. وی و پرزیدنت کلینتون قول می دهند که فرآیند صلح را در اواویت بالا قرار دهد. باراک همچنین در واشنگتن با آلبرایت، وزیر امور خارجه و کوهن، وزیر دفاع و دیگر مقامات آمریکایی دیدار می کند.
17 مه 1999
ایهود باراک با 56% آراء مستقیم در برابر 44% بنیامین نتانیاهو را شکست می دهد و به عنوان نخست وزیر اسراییل انتخاب می شود.
17 تا 20 مه 1999
ملک عبدالله دوم پادشاه اردن برای اولین بار پس از جانشینی پدرش، ملک حسین فقید، از ایالات متحده دیدار می کند.
7 فوریۀ 1999
ملک حسین پادشاه اردن در اثر سرطان در امان فوت می کند. فرزند وی، ملک عبدالله دوم به جای وی بر تخت می نشیند. پرزیدنت کلینتون در بیانیه ای میراث ملک حسین را گرامی می دارد و همراه با دیگر رهبران جهان در تشییع جنازۀ وی در امان در 8 فوریه شرکت می کند.
12 تا 15 دسامبر 1999
پرزیدنت کلینتون از اسراییل و مناطق فلسطینی دیدار می کند. پس از یک سخنرانی تاریخی در برابر مجمع قانون گزاری فلسطین (PLC) در غزه، رییس جمهور شاهد رای PLC به رد "کامل و همیشگی" منازعه با اسراییل و ابطال بندهایی از منشور فلسطین دایر بر نابودی اسراییل می شود.
30 نوامبر 2008
پرزیدنت کلینتون میزبانی کنفرانسی ازاهداء کنندگان کمک مالی به خاورمیانه را در واشنگتن به عهده می گیرد که در آن، نزدیک به 40 کشور وعدۀ بیش از 3 میلیارد دلار کمک مالی به تشکیلات فلسطینی را می دهند. رییس جمهوری تلاش خواهد کرد تا موافقت کنگره را برای تخصیص 400 میلیون دلار دیگر طی 5 سال آینده جلب کند.
15 تا 23 اکتبر 1998
پرزیدنت کلینتون آلبرایت ، وزیر امور خارجه و دیگر مقامات آمریکایی واسطۀ مذاکرات فشرده میان اسراییل و تشکیلات فلسطینی در مرکز کنفرانسی وای ریور در ساحل شرقی مریلند می شوند. در جلسۀ آخر که تمام شب به طول به طول می انجامد، بر سر تفاهم نامۀ وای ریور توافق می شود این سند در 23 اکتبر در کاخ سفید به امضا می رسد.
28 سپتامبر 1998
نخست وزیر نتانیاهو و رییس تشکیلات فلسطینی یاسر عرفات در کاخ سفید با پرزیدنت کلینتون دیدار می کنند و وی اعلام می دارد که وزیر امور خارجه آلبرایت برای تلاشی دیگر در جهت از سرگیری مذکرات مستقیم میان اسراییل و فلسطینیان به منطقه باز خواهد گشت.
20 تا 22 ژانویۀ 1998
پرزیدنت کلینتون در تلاشی برای احیای فرآیند صلح در واشنگتن به طور جداگانه با نخست وزیر نتانیاهو و یاسر عرفات، رئیس تشکیلات فلسطین دیدار می کند.
1994 تا 1997
31 مه 1996
بنیامین نتانیاهو، رهبر حزب لیکود پس از شکست دادن شیمون پرز از حزب کارگر در انتخابات زودهنگام که پس از ترور اسحق رابین برگزار شده بود، به نخست وزیری اسراییل می رسد.
30 آوریل 1996
پرزیدنت کلینتون و نخست وزیر اسراییل شیمون پرز در کاخ سفید موافقت نامۀ همکاری ضدتروریسم میان اسراییل و ایالات متحده را امضا می کنند.
13 مارس 1996
حسنی مبارک، رییس جمهور مصر میزبانی "نشست صلح سازان" را در شرم الشیخ به عهده می گیرد تا خواستار توقف افراط گرایی و خشونت شوند.
4 نوامبر 1995
اسحق رابین نخست وزیر اسراییل پس از یک راه پیمایی صلح در تل آویو توسط یک دانشجو به نام ییگال عمیر ترور می شود.
28 سپتامبر 1995
موافقتنامۀ موقت در مورد کرانۀ باختری و نوار غزه میان اسراییل و فلسطین در واشنگتن امضا می شود. این موافقتنامه شامل 31 بند و 17 ضمیمه است (انتقال نیروها و امنیت، انتخابات، مسائل مدنی، مسائل حقوقی، روابط اقتصادی، برنامه های همکاری، و آزادی زندانیان). پس از امضای موافقتنامه ، پرزیدنت کلینتون میزبان نشستی می شود که ملک حسین، پرزیدنت مبارک، نخست وزر رابین و یاسر عرفات، رییس تشکیلات فلسطین در آن شرکت دارند. این رهبران پیشرفت به سوی صلح جامع و راههای تقویت و شتاب بخشیدن به این پیشرفت را بررسی می کنند.
24 مه 1995
کریستوفر، وزیر امور خارجه اعلام می کند که اسراییل و سوریه به تفاهمهایی در زمینۀ توافق های امنیتی دست یافته اند.
26 اکتبر 1994
پیمان صلح میان اسراییل و کشورپادشاهی اردن هاشمی ، که در 17 اکتبر توسط اسحاق رابین، نخست وزیر اسراییل و مجالی، نخست وزیر اردن آغاز شده بود، در کاخ سفید امضا می شود. شرکت پرزیدنت کلینتون در مراسم امضای این پیمان بر تعهد ایالات متحده به فرآیند صلح تاکید می کند.
29 اوت 1994
موافقتنامۀ تدارک انتقال قدرت و مسؤلیت ها در "ارز" که یک پست بازرسی میان اسراییل و نوار غزه است به امضا می رسد. گسترش خودمختاری فلسطینیان در کرانۀ باختری در زمینۀ آموزش، مالیات، رفاه اجتماعی، توریسم، و بهداشت تا دسامبر 1994 تکمیل می شود.
25 ژوییۀ 1994
اعلامیۀ واشنگتن که اصول کلی برنامۀ مشترک اسراییل و اردن را می پذیرد، در واشنگتن امضا می شود.
4 مه 1994
در مراسمی در قاهره، نخست وزیر رابین و عرفات رییس تشکیلات فلسطینی موافقت نامۀ مربوط به نوار غزه و اریحه را امضا می کنند. این موافقت نامۀ جدید شرایط اجرای اعلامیۀ اصول را تعیین می کند و ضمائمی را نیز در مورد عقب نشینی نیروهای نظامی اسراییل و توافقهای امنیتی، مسائل مدنی، مسائل حقوقی و روابط اقتصادی در بر می گیرد.
1992 تا 1993
برنامۀ مشترک اسراییل و اردن که نشانگر پایان وضعیت جنگی میان دو کشور و هموار کنندۀ راه برای توافق رسمی صلح است، در واشنگتن مورد توافق قرار می گیرد.
13 سپتامبر 1993
برگ جدیدی از تاریخ خاور میانه در کاخ سفید ورق می خورد. اسحق رابین، نخست وزیر اسراییل و یاسر عرفات، رییس سازمان آزادی بخش فلسطین (PLO) با یکدیگر دیدار می کنند و شاهد امضای موافقتنامه ای توسط اسراییل شیمون پرز، وزیر امور خارجۀ و ابو عباس، عضو کمیتۀ اجرایی PLO می شوند. پرزیدنت بیل کلینتون، روسای جمهور سابق جورج بوش و جیمی کارتر و 3000 شخصیت بلندپایه شاهد امضای موافقتنامه هستند که روی همان میزی امضا می شود که 15 سال پیش بر روی آن توافق کمپ دیوید امضا شده بود.
10 سپتامبر 1993
• نامۀ عرفات توسط شخص یوهان یورگن هولست، وزیر امور خارجۀ نروژ که کشورش واسطۀ پیمان میان اسراییل و PLO شده بود به اسراییل برده می شود.
• اسحق رابین، نخست وزیر اسراییل سندی را امضا می کند که طی آن PLO به رسمیت شناخته می شود و راه را برای مراسم امضا در 13 اوت در واشنگتن باز می کند.
• پرزیدنت کلینتون موافقت نامۀ اسلو را یک "پیشرفت عمده" می نامد. وی می گوید :"امروز لحظۀ درخشش امید برای مردم خاور میانه و در واقع مردم همۀ دنیا است" و قول می دهد که حضور مستقیم ایالات متحده در فرآیند صلح ادامه پیدا کند.
• رهبران اروپایی، ازجمله فرانسوا میتران، رییس جمهوری فرانسه و جان میجر نخست وزیر بریتانیا از توافق به رسمیت شناختن متقابل یکدیگر توسط اسراییل و PLO قویاً استقبال می کنند ولی هشدار می دهند که هنوز کارهای بسیاری باقی مانده که باید به انجام رسد.
• ویلی کلاس، وزیر امور خارجۀ بلژیک به نمایندگی از ریاست وقت اتحادیۀ اروپا، می گوید که وی برای افزایش کمک این اتحادیه به فرآیند صلح خاورمیانه فوراً مشورت با همتایان اروپایی خود و کمیتۀ اجرایی اتحادیۀ اروپای را آغاز خواهد کرد. اتحادیۀ اروپا بزرگترین کمک کنندۀ مالی به فلسطینیان است.
9 سپتامبر 1993
• اسراییل و PLO موافقت می کنند که پس از 45 سال منازعه یکدیگر را به رسمیت بشناسند. این توافق بر اساس پیمانی به دست می آید که پیش از آن خودمختاری فلسطینیان در نوار غزه و اریحه را که در اشغال اسراییل قرار دارندا به رسمیت شناخته بود.
• یاسر عرفات رهبر PLO نامه ای را امضا می کند که در آن اسراییل را به رسمیت می شناسد و خشونت را نفی می کند.
31 اوت 1993
دور یازدهم آغاز می شود و اسراییل اعلام می کند که در اسلو گفتگوهای محرمانه ای با PLO داشته است و توافقی برای خودمختاری فلسطینیان در نوار عزه و اریحه به دست آمده است.
29 اوت 1993
شیمون پرز، وزیر امور خارجۀ اسراییل به کابینه آن کشور می گوید که وی با PLO به توافقی برای خودمختاری فلسطینیان در غزه و اریحه دست یافته است.
26 اوت 1993
PLO اعلام می دارد که در گفتگوهای محرمانه با اسراییل به توافقهای موقتی در زمینۀ خودمختاری محدود در سرزمینهای اشغالی دست یافته است.
28 تا 29 ژانویۀ 1992
نشست سازمانی برای گفتگوهای چندجانبه در مورد مسائل منطقه ای مانند کنترل تسلیحات، پناهندگان و محیط زیست در مسکو برگزار می شود. دورهای اول، دوم و سوم این نشست در سال 1992 در لیسبون و لندن تشکیل می شوند.
7 تا 16 ژانویۀ 1992
هنگامی که هیأت های نمایندگی اسراییلی و اردنی - فلسطینی اختلافات مربوط به آیین انجام مذاکرات بین خود را را حل می کنند تا دور سوم گفتگوها از سرگرفته شود، ایالات متحده آن را به عنوان "گامی دیگر به جلو" مورد تقدیر قرار می دهد. نمایندگان اسراییلی به طور جداگانه با هیاتهای لبنانی، سوری و اردنی فلسطینی گفتگو می کنند.
1989 تا 1991
11 دسامبر 1991
گفتگوهای دوجانبۀ مستقیم میان اسراییل و هیاتهای مجزایی از سوریه و لبنان جریان می یابند؛ هیاتهای اسراییلی و فلسطینی دو جلسۀ گفتگوها را "مفید" ارزیابی می کنند؛ ولی مذاکرات هنوز میان اسراییل و یک هیات مشترک فلسطینی آغاز نشده اند.
4 دسامبر 1991
هیاتهای فلسطینی، اردنی، لبنانی و سوری سر وقت وارد سه محل تعیین شده می شوند تا مذاکرات مستقیم خاورمیانه را در واشنگتن از سر بگیرند. هیات اسراییلی غایب است.
29 نوامبر 1991
اردن، لبنان، سوریه و فلسطینیان با یک پیشنهاد مشترک ایالات متحده و شوروی برای از سر گیری گفتگوهای دوجانبه در واشنگتن در 4 دسامبر موافقت می کنند ولی اسراییل می گوید که تا 9 دسامبر آمادۀ از سرگیری مذاکرات نخواهد بود.
1 نوامبر 1991
بیکر، وزیر امور خارجه در سخنانی در پایان کنفرانس مادرید می گوید که با آغاز "گفتگوهای مستقیم دوجانبه" پیشرفت بزرگی حاصل شده است. بیکر و حامی دیگر کنفرانس، پانکین، وزیر امور خارجۀ شوروی، خواستار آغاز فوری مذاکرات مستقیم دوجانبه می شوند.
31 اکتبر 1991
فلسطینی ها در هیات مشترکی با اردن در گفتگوهای خاور میانه میان اردن، سوریه، اسراییل و لبنان شرکت می کنند. گفتگوهای مستقیم دوجانبه میان اسراییل، سوریه، لبنان، اردن و شرکت کنندگانی از سرزمنیهای اشغالی آغاز می شوند. گفتگوهای چند جانبه در مورد کنترل تسلیحات، امنیت، آب، پناهندگان، محیط زیست و توسعۀ اقتصادی آغاز می شوند.
30 اکتبر 1991
پرزیدنت بوش در سخنان افتتاحیۀ کنفرانس مادرید اعلام می دارد که هدف ، به دست آوردن "صلح حقیقی...امنیت، روابط دیپلماتیک، روابط اقتصادی، تجارت، سرمایه گزاری، مبادلۀ فرهنگی و حتی توریسم است. ما به دنبال خاور میانه ای هستیم که منابع گستردۀ آن دیگر صرف تسلیحات نشوند." وی می گوید که خارجی ها می توانند کمک کنند، "ولی در نهایت، این به عهدۀ مردم و دولتهای خاور میانه است که آیندۀ خاور میانه را شکل دهند."
18 اکتبر 1991
بیکر، وزیر امور خارجه در کنفرانسی در بیت المقدس می گوید که پرزیدنت بوش و گورباچف رییس جمهوری شوروی در حال دعوت از اسراییل، کشورهای عرب و فلسطینیان برای شرکت در یک کنفرانس صلح خاور میانه هستند که از 30 اکتبر در مادرید برگزار می شود. بیکر می گوید که در پی این کنفرانس "مذاکرات مستقیم برای دستیابی به صلح" صورت خواهد گرفت.
مارس 1991
پرزیدنت بوش می گوید که پیروزی در جنگ خلیج فارس فرصتی برای حل منازعۀ اعراب و اسراییل فراهم کرده است. بیکر، وزیر امور خارجه در انجام اولین ماموریت از هشت ماموریت صلح خود به خاور مینه سفر می کند.
2 اوت 1990
عراق به کویت حمله می کند و آن را تحت اشغال در می آورد. حمایت یاسر عرفات از صدام حسین منجر به قطع کمکهای ملی کشورهای خوزۀ خلیج فارس به PLO می شود. صدها هزار نفر از فلسطینیان از کشورهای کرانه خلیج فارس رانده می شوند.
1978 تا 1988
دسامبر 1988
شورای ملی فلسطین طرح اولیه سازمان ملل متحد (قطعنامۀ شماره 181 شورای امنیت سازمان ملل متحد) در مورد تقسیم فلسطین، حق موجودیت اسراییل، و قطعنامه های شماره 242 و 338 شورای امنیت را می پذیرد و خشونت را نفی می کند. ایالات متحده گفت و شنودی را با PLO آغاز می کند که اولین تماس رسمی با PLO ظرف 13 سال گذشته است. با وجود این در منشور PLO تغییری داده نمی شود. این گفت و شنود دو سال به طول می انجامد.
30 ژوییۀ 1988
ملک حسین از ادعای اردن نسبت به کرانۀ باختری صرف نظر می کند و ارتباطات حقوقی و اداری خود را با آن قطع می کند.
فوریه تا آوریل 1988
شولتز، وزیر امور خارجه در نامه ای به نخست وزیر شامیر تلاشهای میانجیگری خود را آغاز می کند و یک جدول زمانی برای گفتگو در مورد توافقهای موقت و راه حلی نهایی برای کرانۀ باختری و غزه تعیین می کند. این پیشنهاد خواستار گفتگوهای دوجانبۀ عرب- اسراییل پس از یک کنفرانس بین المللی می شود. این پیشنهاد از جانب همۀ طرفهای درگیر مورد پشتیبانی قرار نمی گیرد.
9 دسامبر 1987
قیام مردم فلسطین – انتفاضه – در غزه آغاز می شود و به کرانۀ باختری گسترش می یابد.
سپتامبر 1986
اسحق شامیر به عنوان نخست وزیر اسراییل جانشین شیمون پرز می شود.
19 فوریۀ 1986
ملک حسین که از امتناع یاسر عرفات از پذیرش قطعنامه های سازمان ملل به عنوان اساسی برای گفتگوهای صلح سرخورده شده ، ارتباطاتش را با PLO قطع می کند.
سپتامبر 1985
شیمون پرز، نخست وزیر اسراییل، ابتکار صلحی را با تمرکز بر اردن آغاز می کند که پیشنهادی برای یک کنفرانس بین المللی را در بر می گیرد؛ ایالات متحده تلاشهای دیپلماتیک اسراییل، مصر، و اردن را تشویق می کند؛ اسحق شامیر و حزب لیکود با این کنفرانس مخالفت می کنند.
ژوئن 1985
اسراییل عقب نشینی از بیشتر خاک لبنان را به پایان می رساند و یک "منطقۀ امنیتی" به عرض 12 مایل را در جنوب لبنان نگاه می دارد.
5 مارس 1984
لبنان موافقت نامۀ بین اسراییل و لبنان را لغو می کند.
21 فوریۀ 1984
نیروهای ایالات متحده در بیروت از لبنان خارج می شوند.
اکتبر 1983
مرکز فرماندهی تفنگداران دریایی آمریکا در بیروت توسط یک بمبگذاری تروریستی نابود می شود.
17 مه 1983
توافق صلح و عقب نشینی لبنان و اسراییل با میانجیگری شولتز، وزیر امور خارجه و فیلیپ حبیب، سفیر ایالات متحده امضا می شود.
18 آوریل 1983
سفارت ایالات متحده در بیروت در اثریک بمبگذاری تروریستی نابود می وشد.
16 سپتامبر 1982
بشیر جمایل، رییس جمهور لبنان ترور می شود؛ نیروهای اسراییلی غرب بیروت را به اشغال خود در می آوررند؛ شبه نظامیان مسیحی فالانژ فلسطینیان غیرنظامی را در نزدیکی بیروت قتل عام می کنند.
9 سپتامبر 1982
دوازدهمین نشست اتحادیۀ عرب که در شهر فاس مراکش برگزار شده است خواستار عقب نشینی اسراییل از همۀ سرزمینهای اشغالی، ازجمله بخش عربی بیت المقدس که از سال 1967 به اشغال در آمده، برچیدن شهرکهای اسراییلی در سرزمینهای عربی، و تایید حق فلسطینیان در تعیین سرنوشت خود تحت رهبری PLO می شود.
1 سپتامبر 1982
پرزیدنت ریگن ابتکار ایالات متحده برای حل منازعۀ اعراب و اسراییل را که بر اساس توافقهای پیشتر کمپ دیوید و قطعنامۀ 242 سازمان ملل طراحی شده است، اعلام می کند.
ژوئن تا اوت 1982
جنگ لبنان: اسراییل به نیروهای سوری و PLO که مرزهای شمالی اش را در لبنان تهدید می کنند حمله ورمی شود. یاسر عرفات و پیروانش در PLO ناچار می شوند مواضع خود را در بیروت تخلیه کنند. فیلیپ حبیب برای توافق عقب نشینی PLO میانجیگری می کند. نیروهای آمریکایی، فرانسوی و ایتالیایی در بیروت مستقر می شوند تا به تخلیۀ PLO کمک کنند.
آوریل 1982
اسراییل خارج ساختن نیروها و غیرنظامیان خود را از صحرای سینا را به پایان می رساند.
14 دسامبر 1981
دولت اسراییل قوانین، حاکمیت قضایی و اداریش را به بلندی های جولان گسترش می دهد.
6 اکتبر 1981
رییس جمهور مصر انور سادات به قتل می رسد.
مارس تا ژوئن 1981
فیلیپ حبیب، تلاش میانجی آمریکایی می کوشد تا از رویارویی اسراییل و سوریه بر سر موشکهای ضدهوایی سوریه در لبنان جلوگیری کند؛ درگیری هایی میان اسراییل و عوامل PLO در لبنان رخ می دهد.
مارس 1979
اسراییل و مصر در واشنگتن یک پیمان دوجانبۀ صلح امضا می کنند که به موجب آن اسراییل موافقت می کند که صحرای سینایی را به مصر بازگرداند. اسراییل نوار غزه را حفظ می کند. کشورهای عرب مصر را تحریم می کنند.
17 سپتامبر 1978
انور سادات، رییس جمهوری مصر و مناخیم بگین، نخست وزیر اسراییل با کمک پرزیدنت جیمی کارتر در کمپ دیوید بر سر چهارچوبی برای صلح در خاور میانه به توافق می رسند. طبق این توافق به فلسطینیان در سرزمینهای اشغالی خودمختاری محدود داده می شود و چهارچوب پیمان صلح میان مصر و اسراییل ا مشخص می گردد.
|
