پرسش از دارا:
15 مارس 2008
با درود بطور تاریخی دیده شده است که حزب دموکرات توجه چندانی به مسئل امنیتی ندارد وحتی حاضرند که با ترویج دهندگان تروریسم مانند ایران گفتگو کنند. آیا در صورت پیروزی حزب دموکرات سیاست آمریکا در برابر حامیان تروریست منظور جمهوری اسلامی تعدیل خواهد شد آیا رئيس جمهور بعدی میتواند بطور کامل سیاستی خلاف سیاستهای فعلی کاخ سفید را در پیش گیرد آیا توجه به گسترش دموکراسی وکمک به این برنامه ها از بین خواهد رفت؟
با تشکر دارا
پاسخ از آقای شولتی:
کار من دیپلماسی است نه تحلیل سیاسی، من شخص مناسبی برای این که مشورتی به شما در باره طرز برداشت احزاب گوناگون سیاسی در آمریکا بدهم نیستم. پس از ذکر این نکته، جای هیچ پرسشی باقی نیست که هرکس در ماه ژانویه بر مسند ریاست جمهوری آمریکا بنشیند، باید با چالش هایی که از سوی رژیم مستقر درتهران به وجود آمده به مقابله برخیزد. جز در صورتی که ایران مسیر بسیار متفاوتی برای خود اختیار کند، این چالش ها عبارتند از: پیگیری متمردانه فن آوری های مربوط به سلاح های هسته ای، حمایت از تروریسم، مخالفت با فرایند صلح خاورمیانه و نقض حقوق بشر در داخل. همه نامزدهای ریاست جمهوری وجود این چالش ها را تایید کرده اند. در ارتباط با بلندپرازی های هسته ای ایران، نامزدهای مختلف اگرنه تشدید فشارها، ادامه فشار مالی و دیگر فشارها به ایران و در همان حال ارائه راه حل مبتنی بر مذاکره را که حق برخورداری مسالمت آمیز از انرژی هسته ای را برای ایران به رسمیت می شناسد و راه بهبود مناسبات را می گشاید، خواستار شده اند. بگذارید امیدوار باشیم که رهبران ایران به جای این که به صورتی غیر ضروری موجب ادامه تحریم ها به مدت یک سال دیگر شوند، بی درنگ راه مذاکره را بر می گزینند.
پرسشی با امضای Gs Sfdg:
15 مارس 2008
درود بر شما
در صورت عدم اعتنای رژیم حاکم بر تهران از تعلیق غنی سازی در پایان مهلت 90 روزه شوای امنیت سازمان ملل متحد شورا چه اقدامی را دردستور کار خود قرار می دهد؟
در صورت بی اعتنایی کامل رژیم به قطعنامه های شورای امنیت در آینده منشور ملل چه تدبیری در این مورد اندیشده است؟
پاسخ از آقای شولتی:
قطعنامه 1803 تصریح می کند که اگر ایران ظرف 90 روزفعالیت های خود را در ارتباط با غنی سازی به حال تعیق در نیاورد، شورای امنیت به موجب ماده 41 منشور، فصل هفتم، به اتخاذ تدابیر دیگری مبادرت خواهد ورزید. این "سخن ملل متحد" برای در نظر گرفتن تحریم های بیشتر غیرنظامی است. امروز هم مانند گذشته، هدف نه مجازات مردم ایران، بلکه متقاعد ساختن رهبران آنها به متابعت از قطعنامه های سازمان ملل و الزامات تعیین شده به وسیله آژانس بین المللی انرژی اتمی (IAEA) است. از سوی دیگر بنا به تصریح قطعنامه 1803، اگر ایران فعالیت های حساس خود را در جهت گسترش سلاح های هسته ای به حال تعلیق در آورد، شورای امنیت نیز تحریم های کنونی را معلق می کند. در آن هنگام اروپا، روسیه، چین وایالات متحده آماده ورود به مذاکره با ایران به منظور کمک به آن کشور برای به وجود آوردن یک برنامه استفاده مسالمت آمیز از انرژی هسته ای خواهند بود.
پرسشی با امضای کواک عاشق:
20 مارس 2008
چرا جلوی برنامه هسته ای اسرائيل گرفته نمی شود؟ با وجود اينکه اين رژيم صدها بمب دارد و تمامی برنامه های خود را از آژآنس پنهان می کند؟؟ آيا واقعاً اسرائيل خطری برای خاور ميآنه نيست؟؟ حمله اين رژيم به لبنان نمونه بارزی از ايم موضوع است ... آيا فشارهای يک طرفه از آمريکا بر ايرانی که تا کنون هيچ مدرکی دال بر تسليحاتی بودن برنامه هايش به دست نيامده معقول است؟؟؟ چرا اينقدر آمريکا به آژانس فشار وارد می کند؟
پاسخ از آقای شولتی:
قطعنامه 1803 یادآور قطعنامه سال 2006 شورای حکام IAEA است که فعالیت های هسته ای ایران را به شورای امنیت گزارش داد و اعلام داشت که :"یافتن راه حلی برای مسئله ایران به کوشش های جهانی در جهت عدم گسترش سلاح های هسته ای و تحقق بخشیدن به هدف ایجاد یک خاورمیانه عاری از سلاح های کشتار جمعی و وسیله پرتاب آنها یاری خواهد رساند. رهبران ایران تنها با برداشتن گام هایی در جهت جلب اعتماد به فعالیت های هسته ای ایران و پشتیبانی از فرایند صلح خاورمیانه، می توانند به پیشرفت این چشم انداز مدد رسانند. بدبختانه، سیاست های کنونی آنها بیشتر در جهت دامن زدن به یک مسابقه تسلیحاتی اتمی در خاورمیانه است تا پاک ساختن آن از سلاح های هسته ای.
برخی از نگرانی های امروز بین المللی ناشی از وجود قرائنی است دایر بر این که ایران تلاش داشته تا به فعالیت های هسته ای خود جنبه نظامی ببخشد. من در یادداشتهای قبلی در وبلاگ خودم به توضیحاتی که کشورهای مختلف عضو از رئیس بازرسان IAEA دریافت داشته اند اشاره کردم که به تفصیل طیفی از فعالیت های ایران، ازجمله طراحی یک گردونه ویژه بازگشت برای موشک های شهاب 3 را بازگو می کند. دکتر البرادعی موضوع را یک مایه نگرانی جدی توصیف کرده و شورای حکام IAEA نیز با وی هم عقیده است.
پرسش از مهدی_135f:
20 مارس 2008
چطور ممکن است کشوری مثل ايالات متحده که سابقه ننگين بمباران اتمی و قتل عام هزاران بی گناه را آن هم بعد از پايآن جنگ جهانی هيروشيما را در پرونده خود دارد به خود اجازه می دهد که سر دمدار مبارزه برای خلع سلاح جهانی باشد؟ آيا آمريکا همه چيز را برای خود می خواهد؟ چرا آمريکا نبايد ابتدا سلاح های اتمی خود را از بين ببرد؟ آيا نبايد اسرائيل را که دارای چند صد کلاهک هست های و بزرگترين خطر برای خاور ميانه محسوب می شود مجبور کرد که دست از پنهان کاری اتمی بردارد و عضو ان.پی.تی. شود؟؟؟ آيا IAEA نظارت کافی به برنامه هسته ای ديگر کشورها مثل پاکستان، هندوستان، ژاپن، و کره جنوبی دارد؟؟ شماها چطور انتظار داريد که ما به شما در مورد تامين سوخت برای نيروگاه ها اعتماد کنيم؟؟ مگر شماها در اين 30 سال اعتماد ما را جلب کرديد؟؟؟ آيا طبس را فراموش کرده ايد؟ يا 8 سال جنگ را؟؟؟ لطفاً به آقای شولتی بگوييد به اين سوال ها جواب دهد تا ديد ما نسبت به آمريکا بهتر شود.... با تشکر بسيار .... اما من اميأی به دريافت پاسخ به اين پرسش ها ندارم.......مهدی از تهران.....
سوال بعدی از مهدی 135f:
20 مارس 2008
مخاطبی گفته بودند چرا به اسرائيل فشار وارد نمی شود و آقای شولتی در جواب گفته اند که اسرائيل ان.پی.تی را امضا نکرده و از مزايا و الزامات آن بی بهره است... حال من می خواهم به ايشون بگم که نه بابا؟؟؟؟؟؟؟؟؟ پسر خوب اگه ان.پی.تی. سودی واسه اسرائيل داشت مطمئن باش تاحالا 1000000000000000 بار عضوش شده بود....... اسرائيل بايد دست از تجاوز و قتل+ کشتار و پنهان کاری هسته ای بردارد.......
پاسخ از آقای شولتی:
مردم و رهبران ایالات متحده پی آمدهای وحشتناک یک جنگ هسته ای را درک می کنند. به همین سبب بود که پرزیدنت جان اف کندی در مذاکرات مربوط به پیمان عدم گسترش سلاح های هسته ای (NPT) به دیگر رهبران جهان پیوست تا از اشاعه جهانی سلاح های هسته ای و مخاطرات جنگ اتمی که می تواند با آن همراه باشد جلوگیری کند. به همین سبب است که پرزیدنت جورج دبلیو بوش به دیگر رهبران جهان برای تقویت پیمان در برابر چالش های موجود و از جمله عدم رعایت آن به وسیله ایران و کره شمالی و ظهور شبکه های قاچاق اتمی، نظیر شبکه سازمان یافته به وسیله عبدالقدیر خان، پیوسته است.
ایالات متحده در حال عمل کردن به الزامات خود طبق NPT است. ما از کاربرد مسالمت آمیز فن آوری های هسته ای از طریق طرح هایی نظیر طرح IAEA برای درمان سرطان و برنامه مشارکت جهانی انرژی هسته ای با شرکت کشورهای چندگانه در IAEA پشتیبانی می کند.
ما همچنین با آمادگی برای کاستن از انبار [سلاح های] هسته ای خود در حال عمل کردن به الزامات خویش طبق NPT هستیم. من اخیرا میزبان آقای تام داگستینو، از وزارت انرژی خودمان بودم. کسی که قبل از وی در زمان جنگ سرد شاغل این پست بود مسؤولیت ایجاد یک زرادخانه عظیم هسته ای را که ما در آن هنگام صاحب بودیم به عهده داشت. امروز وظیفه آقای داگستینو برچیدن بخش بزرگی از آن انبار تسلیحات هسته ای به گونه ای امن و بدون مخاطره است. همانگونه که او در وین برای ما توضیح داد، این کار مشتمل بر کاهش 50 درصد از زرادخانه اتمی ایالت متحده از 2001 به این سو، بی اثر ساختن شمار بزرگتری از سلاح های هسته ای و برنامه هایی برای کوچک کردن مجتمع هسته ای آمریکا و همکاری با بیش از صد کشور در جلوگیری از گسترش سلاح های هسته ای و کوشش برای کاستن از مخاطرات است. پرزیدنت جورج دبلیو بوش در سال 2004 به طور یکجانبه رهنمودی را برای رساندن موجودی تمامی انبار های سلاح های هسته ای ایالات متحده به نصف تا سال 2012 امضاء کرد. این هدف پنج سال زودتر از موعد به تحقق پیوست. در دسامبر 2007 پرزیدنت بوش کاهش تقریبا 15 درصد از موجودی مجموعه انبارهای اتمی آمریکا تا 2012 را اعلام داشت. وقتی این اقدام تکمیل شود، مجموعه موجودی انبارهای سلاحهای هسته ای ایالات متحده یک چهارم کمتر از آنچیزی خواهد بود که در زمان جنگ سرد وجود داشت.
شما می پرسید که آیا IAEA در باره برنامه های اتمی کشورهای دیگر اظهار نظر می کند. در واقع IAEA بر تدابیر ایمنی بیش از 140 کشور نظارت دارد. اما تنها دوکشور توجه ویژه ای را به خود جلب می کنند. تنها دوکشورند که به طور مرتب در دستور کار IAEA قرار می گیرند. تنها دوکشورند که با گستاخی الزامات خود را به موجب NPT زیر پا می گذارند. این دوکشور ایران و کره شمالی هستند. بسیار خوب خواهد بود اگر رهبران ایران بتوانند از برخی از کشورهای دیگر سرمشق بگیرند. به عنوان مثال، آفریقای جنوبی و رومانی به داشتن برنامه سلاح سازی اعتراف کردند و آن را برچیدند. کره جنوبی و سوئد، دو کشور پیشرفته ای هستند که از نیروی اتم برق تولید می کنند بدون این که به سرمایه گذاری در فن آوری های غنی سازی بپردازند. امارات متحده عربی و بحرین، کشورهایی هستند که به استفاده از برق به دست آمده از نیروی اتم علاقه مند هستند ولی بتازگی از سرمایه گذاری های سنگین در این تکنولوژی ها چشم پوشیدند؛ 86 کشور نیز پروتکل الحاقی IAEA را به کار می بندند.
امیدوارم که پاسخ به پرسش هاتان شما را متعجب کرده باشد. حدس می زنم که پاسخ های من کاملا رضایتبخش نیستند، ولی امیدوارم که بتوانند کمک کنند.
پرسش از فرزام owf ra:
15 مارس 2008
سلام آقای شولتی، اميدوارم خوب باشيد. نام من فرزام است و دانشجو هستم. من فکر می کنم ممکن است برنامه هسته ای ايران می تواند برای همه جهان بخصوص اسرائيل و غرب خطرناک شود، و به نظر من بهترين راه حل جنگ عليه ايران است و فقط می خواستم بدانم نظر شما در باره جنگ در اين مورد چيست. با تشکر و خوش باشيد.
پاسخ از آقای شولتی:
برنامه هسته ای ایران لازم نیست برای دنیا یا منطقه خطرناک باشد. بدبختانه این برنامه با روشی که رهبران ایران آن را تعقیب و طراحی کرده اند، خطر بزرگی را موجب می گردد. شما پیشنهاد می کنید که ازطریق دست زدن به جنگی علیه ایران با این خطر برخورد شود. منافع ما کاملا اقتضا می کند که این موضوع به طریق مسالمت آمیز فیصله یابد، اما برای توفیق در این کار ما باید رهبران ایران را به برگزیدن راه مذاکره و همکاری به جای سرپیچی و مقابله جویی تشویق کنیم.
پرسش از مهدی
23 مارس 2008
با سلام
با توجه به اینکه گروه نم که در حدود 120 کشور جهان عضو آن می باشند از برنامه هسته ایران حمایت کردند، شما چگونه اعلام می نمایید که جامعه جهانی مخالف برنامه هسته ای ایران است؟ آیا جامعه جهانی فقط آمریکا و متحدان آن می باشند و ما بقی کشور های دنیا را به عنوان جامه جهانی به حساب نمی آورید؟ و آیا خود شما از سازمان ملل که امروز آن را بسیار مشروع میدانید و ایران را به تبعیت از آن امر میکنید در 5 سال پیش برای حمله به عراق از آن پیروی نمودید؟ و یا اینکه آن سازمان و مصوباتش را به کلی نا دیده گرفتید؟
و سوال دیگر چطور در مورد اسراییل با وجود داشتن کلاهک هسته ای و ندادن مجوز به سازمان انرژی اتمی برای بازدید هیچگونه سخنی به میان نمی آورید و بیان می کنید چون عضو ان پی تی نیست می نواند هرکاری انجام دهد. آیا خودتان از این حرفتان خنده تان نمی گیرد؟ یعنی کشورها را از اینکه عضو ان پی تی بشوند برحذر می دارید؟ و آنان که عضو هستند را به خروج از آن دعوت میکنید؟ چرا به خاطر حمایت از متحدان خود قوانین بین المللی را زیر سوال می برید؟
و در مورد دموکراسی در ایران که آن را بهانه قرار داده و هر روز به ایران می تازید سوال مکنم آیا دموکراسی در ایران قابل مقایسه با کشورهای عربی میباشد که شما سران انها را در آغوش میکشید و از آنها تجلیل می کنید؟ آنها حتی داشتن کوچکترین آزادیها را در کشورشان برای منع میکنند و کشورشان هنوز به صورت سلطنتی اداره میشود و آرای و نظر مردم هیچ جایگاهی در اداره کشور ندارد ولی شما به علت داشتن منافع در آن کشورها یا سکوت می کنید و یا از آن ها دفاع می نمایید
به نظر ملت ایران وبسیاری از ملل جهان برنامه هسته ای، حقوق بشر، دمکراسی، آزادی بیان، سازمان ملل،.... همه و همه دستاویزی است برای شما برای رسیدن به اهدافتان.اگرچه باز هم در شناسایی منافعتان در اشتباه هستید زیرا که در بسیاری ازموارد از جنگ در عراق و افغانستان گرفته تا مسایل مختلف منطقه ای و بین المللی منافع آیران و آمریکا بسیاربه هم نزدیک است و دوستی شما با ایران برای شما بسیار مفید تر از دشمنیتان است که ذره ای از آن سود و منفعت را در جنگ با طالبان دید که دید دوستی با ایران چقدر کمکتان نمود
گمان نمی کنم برای این سوالات جوابی داشته باشید که اگر می داشتید افکار عمومی جهان را پسخگو می بودید به هر حال بسیار دست دارم نظرات شما را در این باره بدانم
پاسخ از آقای شولتی:
شما طیفی از موضوعات مهم را مطرح ساخته اید، اما من می خواهم به نخستین موضوع بپردازم –ادعای ایران دایر بر این که از پشتیبانی کشورهای جنبش غیر متعهد ها (NAM) برخوردار است. خواهش می کنم با این ادعا گمراه نشوید. اجازه بدهید مثال هایی برای شما بزنم.
• در فوریه 2006 شورای IAEA وضع ایران را به شورای امنیت گزارش داد. تنها سه کشور غیر متعهد، کوبا، سوریه و ونزوئلا رأی مخالف دادند. هشت کشور جنبش غیر متعهد، کلمبیا، اکوادور، مصر، غنا،هند، سنگاپور،سری لانکا و یمن رأی موافق دادند.
• در نوامبر 2006 IAEA تقاضای ایران را برای دریافت کمک در زمینه رآکتور آب سنگین مورد توجه قرار داد. این طرحی است که نگرانی های فراوانی از بابت گسترش سلاح های هسته ای بر می انگیزد. حتی یک کشور از اعضای جنبش غیر متعهد درشورای IAEA حاضر به پشتیبانی از این تقاضا نبود.
• در فاصله بین ژوئیه 2006 و مارس 2008، شورای امنیت چهار قطعنامه در باره فعالیت های هسته ای ایران به تصویب رساند. در خلال این مدت یازده کشور عضو جنبش غیر متعهد: بورکینا فاسو،کنگو، غنا، لیبی، پاناما، پرو، قطر، آفریقای جنوبی، تانزانیا و ویتنام به طور نوبتی در شمار اعضای پانزده گانه شورای امنیت در آمدند. همه این کشورها به یکی یا همه آن قطعنامه ها رای موافق دادند.
• هنگامی که شورای IAEA برای آخرین بار در 7 مارس تشکیل جلسه داد، 7 کشور از 8 کشور عضو جنبش غیر متعهد در صحبت های خود خواستار همکاری بیشتری از جانب ایران شدند و 6 کشور از8 کشور از ایران خواستند تا قطعنامه های بین المللی را به مورد اجرا بگذارد. کوبا به عنوان رئیس جنبش غیر متعهد کوشید تا پیش نویس بیانیه ای به را سود ایران تهیه کند. اما بخش عمده ای از متن قطعی بیانیه مطالب یکی از جلسات یکسال و نیم پیش وزیران کشورهای عضو در هاوانا را تکرار کرده بود که تاریخ آن به پیش از تصویب سه قطعنامه آخرین شورای امنیت برمی گشت.
به خاطر می آورم که چندماه پیش با سفیر یکی از کشورهای عمده غیر متعهد صحبت می کردم. او به من گفت که بیانیه های جنبش غیر متعهد درباره ایران به یک "شوخی"تبدیل شده است و سفیران کشورهای عضو جنبش آنها را جدی تلقی نمی کنند ویا حتی شرکتی در تنظیم آنها ندارند. در واقع طرز فکر جاری این است که پیش نویس بیانیه های جنبش غیر متعهد درباره ایران در تهران تهیه و در هاوانا ویراستاری می شوند و در وین آنها را نادیده می گیرند. این سخن به معنای سرزنش جنبش غیر متعهد نیست، بلکه منظور از آن نشان دادن چگونگی سوء استفاده تهران از این جنبش است.
اختلاف نظر بین المللی پیرامون برنامه هسته ای ایران نزاعی میان تهران و واشنگتن نیست. این موضوعی است که از کار رهبران ایران در ایجاد سوء ظن و خدشه دارساختن تصویر کشور خود در سراسر جهان و از جمله نزد کشورهای غیر متعهد ناشی می شود. تنها پشتیبانان ثابت قدم ایران کوبا، ونزوئلا هستند – اینها همگامان شایسته ای نیستند و کشور سزاوار دوستانی بهتر از اینها است.
* قطر به یک قطعنامه رای مخالف داد، سپس از قطعنامه دیگر حمایت کرد و آنگاه به قطعنامه بعدی رای ممتنع داد. بقیه 9 کشور عضو جنبش غیرمتعهد طی مدت عضویت خود به همه قطعنامه ها رای موافق دادند.
|
