از سفیر، الِکس وولف، یکی از نمایندگان دائم ما در سازمان ملل در نیویورک خواستم تا درباره تصویب قطعنامه 1803 شورای امنیت در این هفته مطلبی بنویسد. سفیر ولف و من در گذشته، زمانی که او در "طبقه هفتم" وزارت خانه (برای وزیر) کار می کرد و همچنین زمانی که نفر دوم ما در پاریس بود، با یکدیگر همکاری داشتیم. آنچه می خوانید نوشته او است:
"این هفته شورای امنیت ناچار بود بار دیگر وارد عمل شود تا به واقعیتهای اضطراب انگیزی که در ایران شاهدشان هستیم بپردازد. با تصویب قطعنامه 1803، شورای امنیت سازمان ملل با صدایی واحد به مدارک نگران کننده ای که نشان می دهد دولت ایران از عمل کردن به تعهدات خود، ؛ تعهدات خود به عنوان عضوی از سازمان ملل، تعهدات ناشی از عضویت در پیمان منع گسترش سلاح اتمی (NPT) و همچنین تعهدات در برابر آژانس بین المللی انرژی اتمی (IAEA)، سرباز زده است، واکنش نشان داد. واقعیت این است که وقتی موضوع فعالیتهای هسته ای مطرح می شود، ایران از اعتبار ناچیزی برخورداراست-- اعتباری که با تایید فعالیتهای هسته ای مخفیانه آن کشور توسط آژانس بین المللی از میان رفت. به منظور باز آفرینی اندکی اعتماد به ادعاهای ایران دایر بر این که فقط پی گیر انرژی هسته ای صلح آمیز است، به یک رشته پرسشهای اساسی باید پاسخ داده شود. به عنوان مثال، دولت ایران با چه منظوری بر تعداد سانتریفوژهای فعال خود به میزان چشمگیر افزوده است؟ برای چه در تلاش است تا نسل جدیدی از سانتریفوژها را تولید کند؟ چرا ایران دست در کار ساختن رآکتور تحقیقاتی آب سنگین - منبع بالقوه پلوتونیوم مورد استفاده در ساخت سلاحها - در اراک است؟ و چرا در خود داری از تعلیق فعالیتهای غنی سازی و بازفرآوری، بعنوان راه حل سیاسی برای فیصله شرایطی چنین خطرناک علیرغم درخواست شورای امنیت اصرار میورزد؟
جستجوی دستیابی به سلاح های هسته ای توسط عضوی از پیمانNPT در خاور میانه به احتمال بسیار زیاد به زنجیره ای از رویدادها که طی آن سایر اعضای NPT در منطقه نیز برای به دست آوردن آن سلاحها تلاش خواهند کرد دامن خواهد زد که احتمالا به شکست نظام منع گسترش NPT در تمامیت آن خواهد انجامید.
ما به کرات گفته ایم که ایران به شکل بدیهی حق استفاده از انرژی هسته ای صلح آمیز را دارد و جامعه جهانی همچنان بشدت علاقمند است تا از چنین ابتکار عملهایی حمایت کند. اگر دولت ایران غنی سازی را به حالت تعلیق در آورد، جامعه جهانی میتواند به ایران کمک کند.
ما امیدواریم که دولت ایران سرانجام بتواند تمامی شکهایی را که درباره هدف های برنامه هسته ایش وجود دارد برطرف سازد. بسیاری از کشورها در شرایطی مشابه قرار داشته اند و در نهایت تلاشهای خود را برای دستیابی به سلاحهای هسته ای متوقف کرده اند. دو کشور از کشورهای نامبرده، آفریقای جنوبی و لیبی، امروزه دارای کرسی عضویت در شورای امنیت هستند. کشورهایی که در عین حفظ حق استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای با میل، اراده و باور خود دست از برنامه [تولید] سلاح هسته ای کشیده اند و می دانند که برداشتن چنین قدمهایی در تضاد با یکدیگر نیست نیز به نفع افزایش تحریمها علیه دولت ایران رای دادند و بار دیگر موضوع ضرورت تعلیق فعالیتهای ایران را تایید کردند. این یک امر اتفاقی نیست.
ما می خواهیم مردم ایران بدانند که آمریکا درک میکند که دولت شما ممکن است بازتاب دهنده نظرات و آرمانهای شما برای بازگشت به صحنه بین المللی بعنوان یک شریکی مسئول نباشد. همانطور که پرزیدنت بوش گفته است، اگر دولت ایران به تعهدات بین المللی خود پایبند باشد، شریکی بهتر ار ایالات متحده آمریکا نخواهد داشت."
|
