واشنگتن- مقامات آمریکایی می گویند، برای برگشت افغانستان به وضعیت عادی و رهایی از جنگ و فقر، افزایش توسعه و امنیت امری اساسی است.
کاندالیزا رایس، وزیر امور خارجه روز 7 فوریه و در هنگام ملاقات با حامد کرزای، رییس جمهور افغانستان و دیوید میلیباند، وزیر امور خارجۀ بریتانیا، در کابل، افغانستان گفت: "اگر به افغانستان سال 2001 و افغانستان کنونی نگاه کنیم، وضعیت کشور را به طور قابل ملاحظه ای بهتر می یابیم. هدف ما به عنوان شرکای شما، دولت و مردم افغانستان، ادامۀ این پیشرفت و البته شدت بخشیدن به آن است."
از سال 1979 تا سال 2001، حدود 6 میلیون تن از مردم افغانستان به خاطر جنگ مجبور به جابجایی شدند، و به همین دلیل طبق آمار کمیساریای عالی امور پناهندگان سازمان ملل، پر جمعیت ترین گروه پناهندگان جهان را تشکیل می دادند. از سال 2002، 4 میلیون تن از پناهندگان به کشور باز گشته اند – 100,000 تن از آنان فقط در تابستان سال 2007 باز گشته اند.
در سال 2001، فقط 8 درصد از مردم افغانستان به ابتدایی ترین خدمات بهداشتی و درمانی دسترسی داشت. امروز، با کمک جامعۀ جهانی، 11,000 تن از افغان ها با دیدن دوره های آموزشی، دکتر و یا بهیار می شوند، بیش از 670 بیمارستان و کلینیک در سطح کشور بنا و یا مرمت شده، و 65 درصد از مردم از مراقبت های پزشکی بهره مند می گردند.
در مدارس افغانستان، که طالبان آن ها را برای دختران ممنوع اعلام کرده بودند، فقط 900,000 دانش آموز پسر ثبت نام بودند. امروز، بیش از 5 میلیون دانش آموز در مدارس افغانستان درس می خوانند که از این تعداد 1,5 میلیون تن دختر می باشند.
بیش از 4,000 کیلومتر جاده های جدید احداث شده، که از هم اکنون راه را برای پیشرفت های منطقه ای و بهره برداری آیندۀ اقتصادی هموار کرده است. گروه های بازسازی متعلق به آمریکا و متحدان ناتو، مشغول ارائۀ کمک در جوامع افغان هستند.
کرزای گفت، "ما از کشور های عضوناتو برای مشارکت آن ها در بازسازی افغانستان ، به هرنحوی که توانسته اند، قدر دانی می کنیم." او اضافه کرد، "جامعۀ بین الملل وسایل زندگی و سازندگی امروز را برای ما مهیا کرده است، تا بتوانیم آیندۀ بهتری را پی ریزی کنیم. و ما از دریافت این کمک ها متشکر هستیم."
پرزیدنت بوش در بیانات خود در روز 28 ژانویه اعلام داشت که ایالات متحده قصد دارد 3,200 تفنگدار دریایی دیگر به افغانستان اعزام کند، این نمونه ای از تعهدات امنیتی آمریکا نسبت به افغانستان است، و الگویی است که رابرت گیتس، وزیر دفاع آمریکا، امیدوار است سایر کشور های ناتو هم از آن پیروی کنند.
گیتس، روز 7 فوریه در نشستی در ویلنیوس، لیتوانی، خطاب به تعدادی از متحدان ناتو گفت، هشدار هایی که واحد های نظامی آن ها را محدود به مناطق و وظایفی خاص کرده، و مانع از به انجام رساندن کامل مأموریتشان می شود را لغو کنند.
گیتس در روز 6 فوریه، و هنگام حضور در کمیتۀ نیرو های مسلح سنا، بر این نکته تأکید نمود. گیتس خطاب به کمیته گفت، "من برای اتحادی که تبدیل به یک اتحاد دو لایه شده بسیار نگرانم، از طرفی، متحدانی هستند که مایل به مبارزه و حتی مرگ در راه تأمین امنیت مردم هستند، و از طرفی این طور نیست. تصور می کنم اگر وضع به همین منوال ادامه یابد، موجب بد گمانی و شاید هم بدتر از این گردد."
گیتس گفت، اما ناتو می تواند از طرق دیگری هم در آیندۀ افغانستان مشارکت داَشته باشد. "بیایید کمی خلاقانه تر بیندیشیم، اگر کشوری به دلیل سیاست های داخلی خود از فرستادن نیرو به منطقه ای خاص سر باز می زند، می تواند دست کم برای کَشور هایی که در منطقه حضور دارند، تأمین مالی نموده و یا هلیکوپتر ارسال کند. راه های مختلفی برای حل این مسئله وجود دارد و کافیست کمی خلاقیت داََََشته و به امکانات موجود توجه کنیم."
|
