3 مه 2005
آنچه در زير می خوانيد متن سخنان آقای باوچر در پاسخ به سوالات خبرنگاران در رابطه با ايران است:
(آغاز متن)
سوال: ريچارد درباره ايران. طی آخر هفته ای که گذشت ايالات متحده بيانيه های شديداللحنی درباره اينکه ايرانی ها گفته اند از مذاکرات با اروپايی ها ناراضی هستند و ممکن است برنامه غنی سازی اورانيوم خود را از سر بگيرند صادر کرد. آقای فيشر در سازمان ملل اعلام کرده است که شروع مجدد برنامه غنی سازی از سوی ايران ممکن است به قيمت مذاکرات تمام شود. می توانيد نظری در رابطه با اينکه اين مذاکرات به کجا رسيده است و آيا آينده آن در خطر است و آيا ما بايد به سازمان ملل برويم يا نه به ما مطلبی ارائه دهيد؟
آقای باوچر: خب، تصور می کنم قبل از هر چيز، اين سوالات بايد از اروپايی ها بشود. اين مذاکرات آنان است. آنها به آن می پردازند. ايرانی ها تعهدات خود را در رابطه با شروع مذاکرات به آنها دادند و تصميمات بوسيله آنها گرفته خواهد شد.
ما به حمايت خود از فرانسه، آلمان، و بريتانيا ادامه می دهيم. آنها در تلاشند موافقت ايران را جهت توقف کامل فعاليتهای مربوط به غنی سازی و بازفراوری و تخريب تاسيسات مربوط به آن بدست آورند. ايران اين تعهد مبنی بر تعليق کامل کار تاسيسات را در رابطه با سه کشور اتحاديه اروپا داده است و اين موافقت روشن می کند که ايران تمام آزمايش ها در هر تاسيسات تبديل اورانيوم را به تعليق در خواهد آورد.
بنابراين تعهداتی که ايران داده است کاملا مشخص است. چنانچه ايران بخواهد از اين تعهدات برگردد در آن صورت وضع فرق می کند. اما ما به حمايت خود از تعليقی که آنها موفق شدند وعده آن را از ايران بگيرند ادامه می دهيم و ايران را تشويق می کنيم به وعده خود عمل کند و با حسن نيت به مذاکرات ادامه دهد.
سوال: آيا می توان برداشت کرد در صورتی که ايران اقدامی در جهت از سر گرفتن غنی سازی اورانيوم انجام دهد ايالات متحده که خيلی فعالانه از مذاکرات حمايت نکرده است نظر خود را اعلام کند و بگويد به نظر ما ديگر کافی است و موضوع بايد به شورای امنيت ارجاع شود؟
آقای باوچر: مجددا، اين سوالی است که در زمان مناسب به آن خواهيم رسيد. ما از تلاش اروپايی ها حمايت می کنيم. وعده هايی به اروپايی ها در زمينه مذاکرات با آنها داده شده است . ما بستگی به اينکه چه اتفاقی بيافتد با آنها همکاری خواهيم داشت.
سوال: آيا هيچ اعتماد واقعی داريد که ايران به تعهدات خود عمل کند؟ آنها هر از گاهی مذاکرات را قطع می کنند و مجددا تهديد به اين کار کرده اند.
آقای باوچر: ايران تهديدات مختلفی کرده است. آنچه مهم است ايران دريابد اين است که راه خروج از مشکلات آنها توافق با اروپايی هاست. مزايای خاصی به آنها ارائه شده است که در صورت عدم رسيدن به يک توافق رخ نخواهد داد. به آنها راهی جهت پيشرفت در روابطشان با جامعه بين المللی ارائه شده است، و به عهده آنان است جامعه بين المللی را قانع کنند ايران ديگر بدنبال ساخت سلاح هسته ای نيست. بنابراين از نظر ما اکنون نکته در اينجاست و ما در اين مقطع از اروپايی ها حمايت می کنيم. و چنانچه ايران کار ديگری انجام دهد مطمئن هستم با اروپايی ها در مورد قدم بعدی صحبت خواهيم کرد.
سوال: کنفرانس پيمان منع گسترش سلاح هسته ای در سازمان آغاز شده است و تاکيد بر روی کره شمالی و ايران و عدم رعايت قوانين است، اما ايالات متحده تا چه حد تضمين دارد که سازمان ملل بر مشکلاتی که ما با اين دو کشور داريم تاکيد خواهد کرد. خب، در اجرای پيمان ها.
آقای باوچر: مسائل ديگری بجز آنچه شما به آن اشاره کرديد مطرح است، بنابراين من بايد با نطری جميع تر به کنفرانس بنگرم و آنچه شما می پرسيد را در متن قرار دهم. قبل از هر چيز، معاون وزارت خارجه ما، استيو رادميکر کمی ديگر بيانيه ای از جانب ايالات متحده قرائت خواهد نمود. اما تصور می کنم چند نکته را بايد به خاطر داشت. اول، پرزيدنت بوش، تاکنون پيشنهاداتی را جهت تحکيم رژيم منع گسترش سلاح هسته ای ارائه داده است، هم در رابطه با پيمان منع گسترش و هم خارج از آن، کارهايی که ارائه دهندگان وسائل می توانند انجام دهند اقداماتی که جامعه بين المللی می تواند در ضمن يک ابتکار امنيت منع گسترش سلاح انجام دهد.
ما در واقع در اين کنفرانس بررسی مجدد به پيشرفتی که اين اواخر در زمينه های مختلف در رابطه با موافقت ليبی با اينکه به نفع اين کشور است سلاح هسته ای نداشته باشد، و دررابطه با تلاش های بين المللی برای خلاص شدن از شبکه الغدير خان، شبکه خصوصی که مواد هسته ای را بازار سياه کرده بود، اشاره کرديم. و چنانچه به کنفرانس قبلی و پيش از آن بنگريد، به سابقه سال های اخير منع گسترش بنگريد می بينيد تمام کشورهايی مانند ليبی، آفريقای جنوبی، اوکراين، بلاروس، قزاقستان که همه موافقت کرده اند از سلاح هسته خود دست بردارند، اکنون در وضعيت بهتری هستند.
بنابراين ما اول از همه نمونه مثبتی داريم. دوم، کشورهايی هستند که خارج از پيمان منع گسترش گرد هم آمده اند تا نظام منع گسترش را تقويت کنند. علاوه بر اين، ما از پيشنهاداتی که توسط ما و ديگران در داخل پيمان منع گسترش جهت تقويت اين نظام ارائه شده است حمايت کرده ايم. به عنوان مثال، با ترويج رعايت همگانی از پروتکل الحاقی که بسياری از جمله خود دبيرکل سازمان ملل امروز صبح درباره آن صحبت نمود. و اقدامات ديگری نيزهست که می توان انجام داد مانند مشارکت جهانی در حذف و حفظ مواد حساس. بنابراين هم در داخل و هم خارج از پيمان منع گسترش کارهای زيادی را می توان جهت تضمين اجرای معاهده انجام داد.
حال، اين موضوع چگونه به ايران و کره شمالی مربوط می شود؟ خب، اول، اين کشورها از تعهدات خود تحت پيمان منع گسترش تخلف کرده اند. در مورد هر دو کشور و بخصوص در رابطه با کره شمالی اين کشور نه تنها از قوانين تخلف کرد بلکه عضويت خود در معاهده را پس گرفت. در مورد ايران، آنها ده ها سال برنامه مخفيانه ای انجام می دادند، حتی طی زمانی که عضو معاهده بودند. بنابراين تصور می کنم سوالاتی را مطرح می کند مبنی بر اينکه معاهده چگونه بر آنها اعمال می شود. اما در هر صورت، از نظر ما مهم است که هر دو کشور مجددا تحت مقرات پيمان بازگردند و يا به معاهده عمل کنند يا اينکه مشمول تمام اقداماتی که کشورها می توانند انجام دهند تا جلوی آنها در توليد سلاح هسته ای گرفته شود بشوند.
سوال: شما از چهار يا پنج کشور نام برديد که سلاح هسته ای خود را از بين برده اند و گفتيد به اين دليل در وضعيت بهتری هستند. البته شما به هند و پاکستان اشاره نکرديد که اين سلاح را توليد کرده اند. آيا آنها در وضعيت بهتری نيستند؟
آقای باوچر: من فکر نمی کنم، اما مطمئن هستم آنها با اين حرف بحث خواهند کرد. اما نکته اينجاست کشورهايی که مايلند با ساير جهان رابطه کامل داشته باشند، با کشوره و مردم ديگر، مهم است که عضو خوبی از پيمان منع گسترش سلاح هسته ای باشند. ما رعايت قوانين از طرف همه جهان را ترويج کرده ايم. ما حتی از رعايت جهانی پروتکل الحاقی حمايت کرديم.
سوال: انجمن کنترل سلاح در گزارش هفته گذشته خود توسط يک مذاکره کننده سابق و استاد برجسته گفته است تمايل ايالات متحده به انجام تحقيقات در زمينه های مختلف جهت توليت سلاح هسته ای بر خلاف معاهده منع گسترش کار می کند. کشورهای ديگر را تشويق می کند دست از آمال خود در اين زمينه بر ندارند. می گويند ببينيد ايالات متحده آزمايشگاه سلاح هسته ای است. چرا ما نباشيم؟ آيا مطلبی در اين مورد داريد؟ اين منطق را غيرمنطقی می يابيد؟
آقای باوچر: آن را بسيار غيرمنطقی می يابم. چرا که به ايالات متحده و روسيه که نگاه کنيد طبق معاهده مسکو کلاهک های هسته ای اعمال استراتژيک خود را به 1700 تا 2200 عدد کاهش داده اند . اين يک سوم تعدادی است که در سال 2002 داشتيم و کمتر از يک چهارم تعدادی است که در پايان جنگ سرد داشتيم. پس با وجود آنکه ما هنوز بازدارنده هايی داريم نزول در حد يک چهارم تعدادی که در پايان جنگ سرد داشتيم مثالی برای ديگران است که به سلاح آنها نيازی نيست و کشورهای ديگر نيز بايد به تعهدات خود تحت اين معاهده عمل کنند.
سوال: جالب است که شما اين اشاره را می کنيد زيرا نکته اصلی گزارش آنها دو موضوع بود: شما خيلی آهسته به کاهش تعداد سلاح خود می پردازيد، قرار است تا سال 2012 به سرحد مقرر برسيد، و دوم اينکه، اين نکته جديدی نيست که شما حتی به آنچه باقی مانده نيازی نداريد، تعداد 500 عدد به علاوه 500 عدد رزرو کافی است. پس اين همه سلاح را برای چه نياز داريد؟
آقای باوچر: می دانم مغز متفکرهای کنترل سلاح هسته ای می توانند تمام روز در مورد اين موضوع به مباحثه بنشينند. اما واقعيت اين است که ايالات متحده تعهدات خود را طبق اين معاهده انجام داده و به آن احترام گذاشته است، بصورتی که ما معتقديم ديگران نيز بايد به اينکار بپردازند.
سوال: آيا موضع دولت بوش اين است که با وجود عدم تصويب CTBT توسط مجلس سنا به رعايت اين معاهده ادامه دهد؟ تصور می کنم موضع وزير اسبق آلبرايت اين بود که ...
تصور می کنم می دانيد که اين موضع يک دولت سابق و اين دولت بوده است که بدنبال تصويب لايحه تحت شرايط کنونی نباشد. علاوه بر اين، ايالات متحده از سال 1992 آزمايش های هسته ای را متوقف نموده و قصد ما ادامه اين تعليق است. تصور می کنم رئيس جمهور اخيرا اين مطلب را ايراد نمود. معاهدات معمولا تنها نمی گويند آژمايش نمی کنيم بلکه مجموعه های از شرايط را بدنبال دارند که در اين مورد مشکل آفرين است. اما مسئله اساسی اين است که ما از سال 1992 تاکنون به آزمايش نپرداخته ايم و قصد اين کار را نيز نداريم.
(پايان متن)
|
