وزارت امور خارجه ایالات متحده
دوشنبه، 14 آوریل 2008
پرسش: تصویرهای ماهواره ای که در دسترس قرار گرفته به نظر می رسد نوعی تاسیسات را که می توانند برای موشک های دوربرد مورد استفاده قرار گیرند نشان می دهند.
آقای کیسی: من با ویژگیهای این موضوع غیر از گزارشی که چند روز پیش در مطبوعات دیدم آشنایی ندارم....آن نکته برای همه بدیهی است که ایران ظرف مدتی حدود 20 سال برنامه موشک های دوربرد داشته است. این یکی از دلایل فراوانی است که ما را به اقدام برای تدارک برنامه های دفاع موشکی بر انگیخته است، چون ما می می خواهیم اطمینان حاصل کنیم که قادر هستیم به طرزی مثبت و مناسب به تهدید ناشی از برنامه موشکی ایران، چه این تهدید به صورت موشک های مجهز به سلاح اتمی باشد و چه موشک های مجهز به سلاح های متعارفی، پاسخ بدهیم. اما این یک تهدید واقعی به حال منطقه است. این یک تهدید واقعی برای هرکسی است که از ناحیه ایران، یک کشور حامی ترور، که درحال تولید موشکهای دوربرد بوده و به این کار ادامه می دهد و همراه با برنامه هسته ای در تلاش است تا مهارت خود را در زمینه چرخه سوخت هسته ای به حد کمال برساند، احساس نگرانی می کند.
پرسش: به نظر می رسد که شباهت های فراوانی میان این [تاسیسات] و مرکز مشابهی در کره شمالی، مرکز تائیپودانگ، وجود دارد.
آقای کیسی: با گسترش سلاح های هسته ای به وسیله کره شمالی، موضوعی است که از مدت ها پیش مایۀ نگرانی ما را فراهم ساخته است. من از هیچ موضوع تازه ای که ظرف چند هفته گذشته اتفاق افتاده و موجب غافلگیری ما شده باشد چیزی نمی دانم. ما از مدتها پیش از بابت روابط کره شمالی در ارتباط با اشاعۀ فن آوری موشکی در کشورهای گوناگون، از جمله ایران نگران بوده ایم.
گروه پیکرینگ، مقاله [روزنامه] ایندیپندنت
پرسش: از تام پیگرینگ نقل قول شده که دولت آمریکا آن گروه را از ملاقات با ایرانی ها منع نکرده است. آیا شما آنها را به این کار تشویق کرده اید؟
آقای کیسی: نه این کار به ابتکار خودش صورت گرفته است. او نزد ما آمد و ما هیچ اعتراض خاصی در این زمینه نداشتیم، ولی من اسم این کار را تشویق نمی گذارم.
پرسش: و وقتی او نزد شما آمد در باره این که مقصور از تمامی این کار چیست چه گفت؟ آیا این فقط عبارت از اقدام یک شهروند خصوصی برای تماس بین دو کشور برای مقاصد فرهنگی و آموزشی بود؟ آیا این کار [مراجعه به وزارت خارجه] برای این بود که خطی بگیرد یا منظورچیزدیگری بود؟
آقای کیسی: شما می توانید از او در باره مقصودی که داشته سؤال کنید. [نظرما] این است که این یک ابتکارعمل خصوصی است که تنها توسط سفیر پیکرینگ صورت نگرفته، بلکه بعضی کسان دیگر هم با وی در ارتباط بوده اند. منظور تشویق گفت و شنود بین شهروندان خصوصی آمريکا و ایران پیرامون طیف وسیعی از موضوعات در مناسبات ما است.
اما باردیگر برای این که مسئله روشن باشد، این چیزی نیست که به عنوان یک کانال رسمی برای گفتگو تلقی شود. این وسیله ای نیست که ما به عنوان راهکار برای انتقال پیام ها به کار می بریم. این یک ابتکار عمل خصوصی است. و شما وقتی به کارهایی که چه در "ویلسون سنتر" و چه در دیگر کانون های اندیشمندان در سرتا سر شهر صورت می گیرد نگاه کنید می بینید که این نوع ابتکارعمل ها درجریان است. و ما همیشه گفته ایم که، علیرغم این واقعیت که دارای دیپلماتیک با ایران نیستیم و از بابت آنچه که دولت آن کشور تلاش می کند انجام دهد به طور جدی نگرانیم، هیچ مشکلی با تشویق تماس و گفت و شنود در سطح مبادلات مردم با مردم نداریم.
باردیگر می گویم، کانال رسمی برای پرداختن به مسئله اتمی از طریق گروه 1+5 است. و البته دن فرید، کفیل معاون وزیرخارجه برای امور سیاسی در راه سفر به شانگهای برای دیدار با مدیران سیاسی گروه 1+5 است تا در باره این گونه مسائل گفتگو کند.
پرسش: خوب، آیا تام پیکرینگ توضیحاتی در باره گفتگویی که عملا صورت گرفته به شما داده است؟ بعد این که گفتگوها عملا انجام شده آیا شما فکر می کنید که ارزشش را داشته است؟
آقای کیسی: خوب، این پرسشی است که شما باید از خود او بکنید. باردیگر، این یک ابتکارعمل خصوصی است. و این که آیا از نظر او ارزش داشته یا نه پرسش نهایی است. می دانید، من فکر نمی کنم ما دلیلی داشته باشیم که این کار نمی بایست صورت بگیرد و با آن بیشتر از چیزهای ازاین نوع که به وسیله دیگر کانون های اندیشمندان انجام می شود یا همین نوع مبادلات بین شهروندان خصوصی که در سرتاسر شهر صورت می پذیرد، مخالفت کنیم.
من می دانم که او اینجا با مقامات این ساختمان در باره آن صحبت کرده است. باردیگر، این چیزی است که به عنوان تماس های خصوصی به صورت نسبتا منظم در اینجا اتفاق می افتد. اما این که این اقدام ازنظر او ارزشی داشته یا نه سؤالی است که باید از خودش پرسیده شود. فرض من با توجه به واقعیت این است که این جریان ادامه دارد، او فکر می کند که بله ارزشش را دارد.
پرسش: آیا از نظر شما ارزشی دارد؟
پرسش: این کار به تغییر سیاست از جانب ایران منجر نشده است.
آقای کیسی: آیا از نظر ما ارزشی دارد؟ من فکر می نمی کنم که ما به هر شکلی در باره آن موضعی داشته باشیم. او قبل از شروع کار با ما تماس گرفت. ما به کار او اعتراضی نکردیم. من مطمئنا می خواهم که موضوع را کاملا روشن کنم. من نمی خواهم آن موضوع را القاء کرده باشم که او در حال انجام کاری بوده که از نظر ما زننده یا قابل اعتراض است. اما در این قضیه هیچ موضع رسمی وجود ندارد. این چیزی نیست که ما به آن برای این که آگاهی عمیقی در اختیار ما بگذارد یا اطلاع خاصی در باره طرز فکر دولت ایران بدهد نگاه نمی کنیم.
پرسش: درارتباط با دخالت آنها در تامین مالی برای شبه نظامیان در بصره و برنامه غنی سازی آنها. گیتس وزیر دفاع و دریادار مالن روز جمعه گفتند که آنها دلیلی دال بر این که احمدی نژاد مستقیما درتامین مالی شبه نظامیان ومسائل مربوط به برنامه غنی سازی آنها دست داشته است. وزارت امورخارجه چه مدرک یا گزارشی در تایید نفوذ زیانبار آنها در منطقه به دست آورده است؟
آقای کیسی: نگاه کنید، اگر دو روز شهادت محکم و چندین روز مصاحبه که ژنرال پترایس و سفیر کراکر در ارتباط با نفوذ ایران در عراق داشته اند برای شما کافی نیست، من متاسفم بگویم که در خارج از همان مطالب چیز تازه ای برای شما ندارم. من فکر می کنم که آنها به حد کافی موضوع نفوذ ناسودمند ایران را در عراق پوشش دادند و من شما را به همان شهادتی که آنها دادند رجوع می دهم.
پرسش: آنها هیچ مدرکی ارائه نکردند، یا هیچ گزارشی در اختیار ما نگذاشتند، هرچند که گفتند به طورمستقیم در گیر مسئله هستند.
آقای کیسی: خوب، باردیگر، اگر شما به عقب برگردید و به سوابق نگاه کنید، به توضیحات کافی از طرف مقامات MFN-1 در بغداد در ترسیم مدارک مشخص دخالت ایرانی ها در آنجا دسترسی پیدا می کنید. خواهش می کنم برای من کسی را پیدا کنید که فکر نمی کند ایران عمیقا و مستقیما در تامین مالی شبه نظامیان و حمایت از این نوع رفتارهای منفی دخالت ندارد. شکی نیست که دولت عراق هم همینطور فکر می کند. ما هم بی تردید به همین نحو فکر می کنیم. و من با هیچکس، خارج از دولت ایران برخورد نکرده ام که عقیده متفاوتی داشته باشد. .. به طور جدی من فکر نمی کنم که در این زمینه تردیدی وجود داشته باشد.
پرسش: در پاییز گذشته، اظهاراتی از طرف مقامات آمریکایی، بویژه در عراق عنوان شد دایر بر این که کمک ایران به برخی گروه های مشخص کاهش یافته است اما آنها گفتند که هیات داوران خارج شده اند و معلوم نیست این موضوع نشانه یک تغییر عمدی در سیاست ایران باشد. با قضاوت بر اساس آنچه پترایس و کراکر هفته قبل گفتند، به نظر می رسد که هیات داوران به درون آمده اند و پاسخ منفی است. آیا این در ارتباط با نحوه فکر ما راجع به این موضوع سخن درستی است؟
آقای کیسی: این بی شک تعبیری است که من هم از سخنان َآنها دارم.
پرسش: هیچ تغییری در سیاست ایران روی نداده است و در وقع آنها بر سیل تدارکات به سوی [عراق] افزوده اند.
آقای کیسی: آنچه که به جریان تصمیم گیری در دستگاه رهبری ایران اطلاق می شود، من فکر می کنم، چیزی است که برای ما کاملا مبهم است. اما اگر شما به واقعیت های موجود در صحنه و آنچه که ژنرال پترایس و سفیر کراکر گفتند نگاه کنید، بخوبی روشن می شود که کاهشی در حملاتی که در آنها اسلحه ساخت ایران یا نیروهای آموزش یافته توسط ایران مورد استفاده قرار دارند، روی نداده است.
پرسش: دراین صورت ما در پاییز گذشته فکر می کردیم چه اتفاقی در حال روی دادن است. آیا کاهشی که طی یک مدت کوتاه مشاهده شد یک تقارن بود؟
آقای کیسی: اشخاص فراوانی در لباس نظامی احتمالا می توانند توضیح بهتری از آنچه که من می توانم، به شما بدهند؟ من تحلیلی در این زمینه برای شما ندارم. می دانید، واقعیت های موجود در صحنۀ عملیات اساسا همان چیزهایی هستند که وجود دارد و من فکر می کنم نظامیان می توانند دریافت بهتری از آنچه که به عنوان تحلیل موضوع دارند و این که معنای تاکتیکی و استراتژیکی که در پشت قضیه نهفته چیست به شما بدهند.
ایران و آمریکای لاتین
پرسش: چنین به نظر می رسد که ایران از نوعی نفوذ رو به افزایش در کشورهای آمریکایی، برخوردار است. کشورهایی مانند ونزوئلا در سازمان ملل متحد به سود ایران رای داده اند. چشم اندازی که ایالات متحده از این نفوذ فزاینده دارد چیست؟ آیا ایالات متحده نگران است یا ایالت متحده چه کاری برای مقابله با این نفوذ انجام می دهد؟
آقای کیسی: هر کشوری، چه در آمریکای لاتین یا جای دیگر، خودش تشخیص می دهد که چه نوع روابط دوجانبه ای با ایران و با هر کشور دیگر داشته باشد. این مربوط به حق حاکمیت آنها است. بی تردید در اینجا کسی خواب خود را از این احتمال این که یک الگوی عقب افتاده سیاسی که ایران ارائه می دهد در حال جذب کردن مردم آمریکای لاتین است، از دست نمی دهد. من فکر می کنم که مردم آن منطقه انتخاب بسیار روشنی به سود دموکراسی وشیوه های دموکراتیک کرده اند. این دموکراسی است که در بسیاری از کشورها مردم به خاطر آن بسختی جنگیده اند و به بهای سالها تلاش آن را به دست آورده اند. بنا بر این من فکر نمی کنم کشوری که غالبا الگوی یک رژیم اقتدار طلب را به عنوان مشعل راهنما در دست دارد، بتواند کاری کند که به شکل خاصی برای مردم آمریکای لاتین جذابیت داشته باشد.
پرسش: به استثنای یک کشور
آقای کیسی: به استثنای یک کشور، شاید.
|
