نویسنده: جودی هاسون
گزارشگر ویژه
واشنگتن- در سال 1971، ویلیام باورمن که مربیگری تیم دو ومیدانی دانشگاه اورگان را به عهده داشت، با ریختن محلولی از امونیاک و کربنات اتیل در قالب وافل پزی همسرش، وسیلۀ آشپز خانه را از بین برد، اما ناخواسته صنعتی تازه را پدید آورد.
کاری که باورمن قصد داشت انجام دهد، بهبود بخشیدن به آج کفش هایی بود که ورزشکاران به پا می کردند. اما او یک جفت کفش ورزشی بد بو را تبدیل به یک پدیدۀ جهانی در ورزش دو کرد و شرکتش متعاقبا ً تبدیل به یکی از 500 پر درآمد ترین شرکت ها شد.
دیوید ویلیفورد، سخنگوی گروه آموزشی ورزش اورگان گفت، او فردی پیشتاز بود. طوری که او مربیگری می کرد ... ویژگی های اخلاقی او، همان ویژگی های مبتکران بود. آرزوی این مربی ورزش، یافتن راه های بهتر برای تمرین با ورزشکاران بود.
تجربۀ قالب وافل پزی موجب شد باورمن کفش هایی سبک تر ابداع کند که نه تنها چند اونس کمتر وزن داشت، بلکه امکان تاول زدن و زخم شدن پای ورزشکاران را هم کمتر می کرد. او از گذشته به کفش های دو و میدانی علاقه داشت و شرکت کوچکی به نام "بلو ریبن اسپورتس" برای فروش آن ها باز کرده بود. او در بهبود طراحی کفش، با توجه به پاشنۀ پای دوندگان، کفش هایی را طراحی کرد که در هنگام فرود آمدن پا، زیر پاشنۀ آن نرم باشد.
سال های آغازین
باورمن که در سال 1999 و در سن 88 سالگی به دنیا بدرود گفت، زندگی سختی داشت. او در سال 1911 متولد و خیلی قبل از این که دو به عنوان یکی از ورزش های اصلی در آمریکا شناخته شود، در شهر کوچکی در اورگان بزرگ شد.
او در دانشگاه اورگان تحصیل کرد. در جنگ جهانی دوم به خاطر خدماتی که برای لشگر دهم کوهنوری در ایتالیا در سال 1945 انجام داد موفق به کسب ستارۀ برونز گردید. چند سال بعد، به عنوان مربی دو و میدانی در اورگان مشغول به کار شد، و مدت ربع قرن به همان کار ادامه داد؛ در این مدت، او 31 ورزشکار برای المپیک، 51 ورزشکار برای تیم افتخاری آل آمریکنز، 12 ورزشکار آمریکایی صاحب رکورد و 24 قهرمان انجمن ملی ورزش های دانشگاهی تربیت نمود.
باورمن در سفری به نیوزیلند به سال 1962، با ورزش دو آهسته به عنوان ورزشی روزانه آشنا شد. او این ورزش را در آمریکا ترویج داد. باورمن می گفت، "هرکس بدن دارد، ورزشکار است". امروز دو آهسته ورزشی روزمره برای میلیون ها زن، مرد و کودک در همۀ سنین است.
درسال 1964، که او هنوز به مربیگری اشتغال داشت، با شراکت فیل نایت، یکی از دوندگانی که از تعلیمات ورزشی او برخوردار شده بود، بلو ریبن اسپورتس را تاسیس کرد. در دهۀ 1970، مدتی بعد از واقعۀ قالب وافل پزی، آن ها نام شرکت را به نایکی تغییر دادند؛ نایکی الهۀ بالدار اساطیر یونانی و نماد پیروزی است. در اواخر دۀ 1970، فروش این شرکت به سالی 270 میلیون دلار سر می زد. نایت گفته است، " اگر بیل باورمن نبود، نایکی هم وجود نداشت." زمانی که مارک نایکی به بازار آمد، باورمن در اواسط شصت سالگی و از مربیگری باز نشسته شده بود.
اما حتا زمانی که کار این شرکت روی غلطک افتاده بود، او از هدف اصلی خود که بهبود بخشیدن به ورزش دو و میدانی بود، منحرف نگردید. او در زمینۀ ورزش دو و میدانی و کلیۀ تجهیزات مربوط به دوی استقامت ونیمه استقامت، یک مبتکر به تمام معنی بود.
ویلیفورد راجع به باورمن گفته است، او جامعه را دگرگون کرد. او انسانی استثنایی بود که ورزش های دو و میدانی، وصنعت کفش و لباس های ورزشی را متحول نمود.
امروز نایکی ادامه دهندۀ راه و آرزو های باورمن است. بخشی از فلسفه و مسئولیت این شرکت به اهداف آن برمی گردد که سرمایه گذاری حداقل 315 میلیون دلار تا سال 2011 برای ایجاد امکان دسترسی به ورزش برای نوجوانان است. این شامل کمک هایی که در اختیار پسربچۀ بی خانمانی برای بهره مند شدن از ورزش در اسکاتلند، و کودکان سیل زده در نیو اورلئان قرار گرفت، نیز می شود.
امروز، شرکت سهامی نایکی فروشندۀ انواع پوشاک، عینک، ساعت و بسیاری محصولات دیگر در کنار کفش های مخصوص برای ورزش های گوناگون است.
مایک می، سخنگوی انجمن سازندگان کالا های ورزشی، گفت نایکی بهترین مارک کالا های ورزشی در جهان است. باورمن و نایت کارآفرینان با بصیرتی بودند. آن ها از نقطۀ بنیادین آغاز کردند. و یک امپراتوری به وسعت آرزو هایشان برپا نمودند.
با این که بیل باورمن از دنیا رفته است، روح و فعالیت های او هنوز و هر روزه در وجود کسانی که یک جفت کفش نایکی به پا می کنند و روانۀ دویدن می شوند، زنده است.
|
