(این مقاله از نشریه وزارت امور خارجه ایالات متحده، نگاهی اجمالی به اقتصاد ایالات متحده آمریكا، اقتباس شده است.)
اقتصاد ایالات متحده، با سرزمینی با مساحت گسترده و منابع طبیعی عظیم، دولتی با ثبات، و نیروی كاری نسبتا تحصیلكرده، دارای چند مزیت رقابتی در بازار جهانی است. مهم تر از همه، این كشور دارای تمایل به تحمل، و بلكه استقبال، از تغییر است.
نظام اقتصادی ایالات متحده منعكس كننده چیزی است كه اقتصاددان اتریشی قرن بیستم، یوزف شومپتر ، آنرا "تخریب خلاق" سرمایه داری بازار آزاد تشریح نمود. مشاغل، شركت ها، كل صنایع می آیند و می روند.
حتی شهرها و مناطق گسترش می یابند، و اگر نتوانند خود را با تغییر منطبق سازد، كوچك می شوند – بسیاری از مردم بعضی شهر های صنعتی قدیمی در "كمربند زنگ زده" شمال شرقی و غرب میانه و بعضی ایالت های كشاورزی در دشت های بزرگ در مدت چند دهه به شهر های دیگر نقل مکان کرده اند.
در یك بازار آزاد، تصمیم ها در مورد اینكه چه چیز تولید شود و محصولات به چه قیمت هایی فروش بروند، از طریق داد و ستد خریداران و فروشندگان مستقل گرفته می شوند – گاهی اوقات چند نفر معدود و گاهی اوقات میلیون ها نفر – نه توسط دولت ها و منافع شرکت های خصوصی قدرتمند. قیمت هایی كه با این روش تعیین می شوند به بهترین وجه، منعكس كننده ارزش كالاها و خدمات بوده و به بهترین وجه، تولید مورد نیازترین چیزها را رهنمون می گردند.
همچنین آمریكایی ها به بازارهای آزاد به عنوان روشی برای ترویج آزادی فردی و كثرت گرایی سیاسی، در مقابل تمركز های قدرت، می نگرند. دولت فدرال ایالات متحده پایبندی خود را به نیروهای بازار از دهه 1970 تا كنون با لغو مقرراتی تجدید كرد كه به مدت چند دهه به برخی از صنایع – مانند كامیونداران، خطوط هوایی، و ارتباطات راه دور – در مقابل رقابت بازار پناه داده بودند.
رقابت سرسختانه و یك نظام تنظیم كننده كه به تغییر فناوری معتقد است، اقتصاد ایالات متحده را مولد كرده و درآمدهای نسبتا بالایی را برای خانواده های امریكایی به ارمغان آورده اند. توان تولیدی ایالات متحده در دهه 1990 به سرعت بالا رفت و در سال 2002 بالاترین میزان رشد یعنی 1/4 درصد را شاهد بود. این امر از طریق كاربرد مؤثرتر اطلاعات فنی، باعث افزایش برتری نسبت به اتحادیه اروپا و ژاپن گردید. از آن زمان تاكنون، رشد توان تولیدی كندتر شده و به تنها 6/1 درصد در 2006 رسیده است.
یك اقتصاد پویا به معنی آزادی کامل به شكست خوردن است. در آمریکا، ناكامی تجاری، ننگی را كه در بعضی كشورها دارد، به همراه ندارد. در واقع، شكست غالبا به عنوان یك تجربه آموزنده ارزشمند برای فعال تجاری، كه شاید در بار آینده موفق شود، قلمداد می گردد.
در سال 2005، دولت ایالات متحده ایجاد 671800 بنگاه اقتصادی و انحلال 544800 بنگاه دیگر را ثبت كرد. بسیاری از بنگاه های تجاری كوچك و ناشناس هر ساله شروع به فعالیت می كنند؛ بعضی از آنها موفق می شوند و برخی دیگر شكست می خورند.
ده ها هزار بنگاه تجاری هر ساله ورشكسته شده و بعضی از آنها برای همیشه تعطیل می گردند. در سال 2005، بیش از 39000 بنگاه تجاری اعلام ورشكستگی كردند.
در ایالات متحده حتی بنگاه های تجاری معروف نیز شكست می خورند. خطوط هوایی ترنس ورلد ، خطوط هوایی یونایتد، خطوط هوایی دلتا، خطوط هوایی نورث وست، خطوط هوایی یو.اس.، خطوط هوایی كانتینتال، خطوط هوایی ایسترن، و پن ام تنها بعضی از خطوط هوایی تجاری هستند كه از زمانی كه لغو مقررات مسافرت هوایی در سال 1979 به رقابتی شدیدتر انجامید، اعلام ورشكستگی كردند. بعضی از آنها دوباره به وضعیت اول خود بازگشتند؛ برخی دیگر برای همیشه ناپدید شدند و دارایی های ایشان توسط رقبایی كه جان به در برده بودند تصاحب شد.
مقیاسی دیگر برای تشخیص پویایی اقتصاد ایالات متحده این است كه از 12 شركتی كه داو جونز در سال 1896، یعنی زمانی كه فهرست سهام مشهور خود را به نمایندگی از طرف بخش صنعت به وجود آورد، اعلام نمود، فقط یکی از آنها، جنرال الكتریك اكنون هنوز در این فهرست باقی است. دیگران از این فهرست حذف شده اند چرا كه توسط شركت های دیگر تصاحب شده اند، به شركت های كوچك تر تقسیم گردیده اند، به بازیگران نسبتا كوچك تری در اقتصاد تبدیل شده اند، یا به سادگی منحل گشته اند. بعضی از شركت هایی كه جانشین آنها شده اند به عنوان بنگاه های تجاری كوچك شروع به فعالیت كردند.
پس آیا شمار بسیار بنگاه های تجاری كوچك به تشریح پویایی اقتصاد ایالات متحده كمك می كند؟
|
