18 آوریل 2008
تالار بن فرانکلین
واشنگتن دی سی
رایس، وزیر امور خارجه: پَت، به خاطر سخنان مقدماتی شما سپاسگزارم. من همچنین می خواهم از سفیر آنتوان شدید، کاردار درسفارت لبنان و نیز سفیر رابرت دُلین تشکر کنم. سفیر دُلین، شما در 1983 شجاعانه خدمت کردید و ما از خدمات شما قدردانی می کنیم و حضورتان امروز مایۀ مباهات ماست. من از حضورم دراینجا در کنار همه آنها که کسانی را که ما 25 سال پیش در چنین روزی در بیروت ازدست دادیم، به یاد می آورند، مفتخرم. من میل دارم هم به اعضای خانواده هایی که عزیزانشان را از دست داده اند و هم کسانی که از آن روز فاجعه بار جان سالم به در برده اند خوش آمد بگویم.
من همچنین از این که خانم مارینا چاما، نماینده کارکنان سفارت بیروت نیز اینجا در کنار ما حضور دارد خشنودم. این اقدامی به جاست که در لبنان، دوستان و خانواده قربانیان نیز در سفارت ما در بیروت به نشانه همبستگی با همه کسانی که آن روز وحشتناک را به یاد می آورند، گرد هم آمده اند. چنین است که ما امروز خاطره کسانی را که ازدست دادیم گرامی می داریم و مشارکت خود را با مردم لبنان باردیگر مورد تاکید قرار می دهیم.
در روز 18 آوریل 1983 بود که یک بمب گذار انتحاری 2000 پوند مواد منفجره را دربرابر سفارت ما در بیروت منفجر ساخت. تا آن هنگام این مرگبارترین حمله ای بود که به یک نمایندگی دیپلماتیک ایالات متحده صورت می گرفت. ما 17 تن از پسران و دختران و 35 تن از همکاران لبنانی خود را از دست دادیم. بسیاری دیگر نیز که در آن لحظات در حال دیدار از سفارت بودند یا از آن نزدیکی می گذشتند، هلاک شدند. حتی شمار بیشتری مجروح شدند. اینها مردم بی گناهی بودند که از کنار ما در یک لحظه از ترور ربوده شدند. خانواده های آمریکایی با احساس غرور پسران و دختران خود را فرستادند تا نمایندگان ایالت متحده باشند. آنها نمی بایست به آن شکل کشته می شدند. زیرا همه شما، خانوده های قربانیان و کسانی که جان سالم به در بردید، شما بهترین چیزی را که داشتید نثار کردید و ایالات متحده به خاطر آن فداکاری همیشه سپاسگزار است.
در حمله آن روز به ما یاد آوری شد که شرّ واقعیت دارد، ولی شجاعت و همدردی مردم عادی که هنگام رویارویی با ضایعه و رنج، بنا به توصیف لینکن "فرشتگان بهتر طبیعت ما را فراخواندند" نیز واقعی است. هم میهنان ما، که امروز بسیاری از آنان حاضر هستند، برای کاری که انجام آن را از هیچکس نباید خواست قدم به پیش گذاشتند. با وجود این آنها چنان کاری کردند، همکارانشان را از زیر آوار بیرون کشیدند، به مراقبت از زخمی شدگان برخاستند، قربانیان را شناسایی کردند. مردم به خانواده ها و دوستان تلفن هایی کردند که هیچکس برای آن آمادگی ندارد. وآنها همه این کارها را در حالی که با هوشیاری در پست خود باقی ماندند انجام دادند. در روزی چنان دل شکن، همه شما و همکارانتان به ما برای امیدوار بودن انگیزه دادید.
حتی هنگامیکه 18 آوریل با حملات بیشتری به قرارگاه های تفنگداران دریایی ما چندی بعد در آن سال دنبال شد، به ساختمان ضمیمه سفارتمان در 1984 و بازهم نقاط دیگری در خارج از آن محدوده حمله شد، تروریست ها هرگز نتوانستند اراده ما را در هم بشکنند. بعضی ها گفته اند که آمریکا در سال های دهه 1980 از لبنان برون رفت. اما همه ما بهتر می دانیم. شما می دانید که هرچند ما جا به جا شدیم، ولی هرگز [لبنان را] ترک نکردیم. و شما این را می دانید، چون بسیاری از شما و همکارانتان در هیأت دیپلماتیک ما در صف مقدم حضور ما در لبنان باقی مانده و به دوستی ما با مردم لبنان استحکام بخشیده اید.
لبنان شاهد شمار بیش از اندازه ای از جنگ ها، قتلهای سیاسی، واز دست رفتن جان های بی گناه بوده است – مصیبت هایی که همه امروز نیز به صورت واقعی باقی مانده اند. در واقع در همین لحظاتی که ما در حال صحبت هستیم، چندین ده نفر از میهن دوستان، اعضای بلوک دموکراتیک اکثریت در پارلمان، از بیم جان خود ناگزیر از پناه گرفتن در هتلی در بیروت شده اند. چه کسی می تواند آنها را بعد از دیدن این که همکاران پارلمانی شان، روزنامه نگاران و البته رفیق حریری،نخست وزیر، یکی بعد از دیگری به ضرب گلوله از پای در آمدند یا قربانی بمب های تروریست ها شدند، سرزنش کند؟
این می بایست برای همه کشورها و مطمئنا برای ایالات متحده وضعی غیرقابل قبول باشد. ما در برابر مردم لبنان به طور کامل متعهد هستیم. ما از خواست آنها برای داشتن یک کشور مستقل، دموکراتیک، برخوردار از رفاه به طور کامل پشتیبانی می کنیم. مردم لبنان شایستگی زندگی در آرامش را دارند. و ایالات متحده خود را وقف چنین وظیفه ای کرده است و به دفاع از خواستهای مسالمت آمیز مردم لبنان ادامه خواهد داد. در واقع با ادامه دفاع از آرمان دموکراتیک لبنان، ما کسانی را در آن روز جان خود را از دست دادند و کسانی را که متحمل رنج شدند، بیشتر بزرگ می داریم.
اندکی بعد از حملۀ 1983 به سفارت، پرزیدنت ریگان گفت، "این حمله جنایتکارانه به یک دستگاه دیپلماتیک ما را از پیگیری هدف صلح در منطقه باز نخواهد داشت. ما آنچه را که می دانیم درست است انجام خواهیم داد." بیست و پنج سال بعد، آن سخنان در گوش هزاران مرد و زنی که در پست های ما در سراسر گیتی و بویژه در خاورمیانه به خدمت مشغولند طنین انداز است.
مردان و زنانی را که ما در بیست و پنج سال پیش از دست دادیم یک هدف مشترک در زندگی متحد کرده بود. کوشش هرروزه به خاطر آن هدف ندای مبرمی است که ما را به جلو می راند و تحقق آن هدف بزرگداشتی است برای کسانی که بالاترین فداکاری را کردند و خاطره شان همواره در قلبهای ما گرامی باقی خواهد ماند.
|
