مارس 2008-03-04
قطعنامه 1803 شورای امنیت سازمان ملل متحد در ارتباط با برنامه هسته ای ایران
سازمان ها و افرادی که مشمول تحریم شورای امنیت سازمان ملل متحد شده اند
"شورای امنیت،
با یادآوری بیانیهPRTST/2006 S/ مقام ریاست، مورخ 29 مارس 2006 ، و قطعنامه 1696 (2006) مورخ 31 ژوئیه 2006، قطعنامه 1737 (2006) مورخ 23 دسامبر 2006 و قطعنامه 1747 (2007) مورخ 24 مارس 2007 خود و تاکید بر مفاد آنها،
با تاکید بر تعهد خود نسبت به پیمان عدم گسترش سلاح های هسته ای، تکلیف همه کشورهای عضو پیمان به رعایت کامل تعهدات خود، تاکید بر حق کشورهای عضو در مطابقت با مواد 1 و 2 پیمان، در جهت توسعه برنامه های تحقیقات و تولید انرژی هسته ای برای مقاصد صلح آمیز بدون هیچگونه تبعیض،
با یاد آوری قطعنامه (GOV/2006/14) شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی IAEA ،دایر بر این که پیدا کردن راه حل برای مسئله هسته ای ایران، گامی است که به عدم گسترش سلاح های هسته ای در سطح جهانی و تحقق بخشیدن به هدف پاکسازی خاورمیانه از سلاح های کشتار جمعی، از جمله پاکسازی از وسیله پرتاب این سلاح ها به سوی هدف، مدد خواهد رساند،
با تذکر همراه با نگرانی، به این که طبق گزارش های 23 مه 2007 (GOV/2007/22) ، مورخ 30 اوت 2007، (GOV/2007/48) ، 15 نوامبر 2007 (GOV/2007/22) و 22 فوریۀ 2008 (GOV/2008/4) مدیر کل IAEA ، دایر بر این که ایران به طور کامل فعالیت های غنی سازی و باز فرآوری و برنامه های آب سنگین خود را به موجب قطعنامه 1696 (2006) ، 1737 (2007) به حالت تعلیق در نیاورده ، همکاری خود را با IAEA بر اساس مقاوله نامه الحاقی از سر نگرفته ، و هیچ گامی نیز در جهت خواست های شورای حکام IAEA بر نداشته و مفاد قطعنامه های 1696 (2006) و 1737 (2007) را که برای اعتماد سازی ضروری است رعایت نکرده و از برداشتن گام های لازم در این راه خود داری ورزیده ،
با یادآوری همراه با نگرانی دایر بر این که ایران نسبت به حق IAEA به تحقیق در اطلاعات مربوط به طراحی ارائه شده در پی کد تعدیل یافته 3.1 مسئله ای مطرح ساخته، تاکید بر این که طبق ماده 39 از موافقت نامه، تدابیر ایمنی مورد تایید ایران، کد 3.1 قابل تعدیل وتعلیق به صورت یکجانبه نیست و این که حق آژانس نسبت به تحقیق در اطلاعات طراحی ارائه شده، حقی دائمی است که به مرحله ساختمان یا وجود مواد هسته ای در یک مرکز بستگی ندارد،
با تاکید مجدد بر عزم راسخ خود دایر بر تحکیم اقتدارIAEA ، حمایت نیرومندانه از نقش شورای حکام IAEA، تقدیر از کوشش های IAEA برای حل مسائل باقی مانده درارتباط با برنامه اتمی ایران در برنامه کاری بین دبیرخانه IAEA و ایران، پیوست(GOV/2007/48) ، با استقبال از پیشرفت در اجرای این برنامه کاری در گزارش 15 نوامبر 2007 مدیر کل IAEA (GOV/2007/58)، و 22 فویه 2008 (GOV/2008/4)، با تاکید براهمیت دستیابی به نتیجه سریع و ملموس و موثر با تکمیل اجرای این برنامه کاری مشتمل بر دادن پاسخ به همه پرسش های IAEA ، به نحوی که آژانس با تحقق یافتن شفافیت مورد درخواست در اقدامات، بتواند کامل بودن و درست بودن اظهارات ایران را تایید کند،
با ابراز اعتقاد به این که تعلیق مقرر شده در بند 2 قطعنامه 1737 (2006) به نحو کامل و همچنین گواهی متابعت ایران از خواستهای مشخص شده توسط شورای حکام IAEA در مورد راه حل دیپلماتیک و مبتنی بر مذاکره برای تضمین حق ایران نسبت به برنامه اتمی صرفا برای اهداف مسالمت آمیز، مدد می رساند،
با تاکید برتمایل چین، فرانسه، آلمان،فدراسیون روسیه، انگلستان و ایالات متحده نسبت به اتخاذ اقدامات عملی به منظور بررسی یک برنامه راهبردی فراگیر به منظور حل مسئله اتمی ایران ازطریق مذاکره بر اساس پیشنهادهای (S/2006/521) خود آنها، و یاد آوری این که با تایید جامعه بین المللی نسبت به اعاده مجدد طبیعت مسالمت آمیز برنامه هسته ای ایران، با ایران نیز به همان نحوۀ مرسوم رفتار هر کشور غیر اتمی در قبال پیمان عدم گسترش سلاح های هسته ای برخورد خواهد شد،
با رعایت حقوق کشورها نسبت به تعهدات مربوط به بازرگانی بین المللی،
با استقبال از رهنمود صادره توسط نیروی ضربتی اقدامات مالی (FATF) برای کمک به کشورها دراجرای الزامات خود طبق قطعنامه 1737 (2006)،
با عزم راسخ به اجرای تصمیمات خود برای اتخاذ تدابیر مناسب برای متقاعدساختن ایران به رعایت مفاد قطعنامه 1696 (2006) ، قطعنامه 1737 (2006) و قطعنامه 1747 (2007)، وخواستهای IAEA، و نیز محدود ساختن ایران در کار توسعه فن آوری حساس در پشتیبانی از برنامه های موشکی، تا هنگام تصمیم شورای امنیت دایر بر تحقق یافتن هدف های تصریح شده در این قطعنامه ها،
با ابراز نگرانی از بابت خطر گسترش سلاح های هسته ای از طریق برنامه اتمی ایران و در همین زمینه از طریق خوددراری ایران از اجرای مفاد قطعنامه 1696 (2006) ، قطعنامه 1737 (2006) و قطعنامه 1747 (2007)، با آگاهی از مسؤلیت نخستین خود طبق منشور ملل متحد برای حفظ صلح و امنیت بین المللی،
با اقدام بر اساس بند هفتم منشور ملل متحد،
1. باردیگر تاکید می کند که ایران باید بدون تاخیر طبق خواست شورای حکام IAEA در قطعنامه GOV/2006/14 را که برای جلب اعتماد نسبت به مقاصد صرفا مسالمت آمیز ایران در برنامه اتمی ان کشور وحل مسائل باقی مانده جنبه اساسی دارد به کار بندد، و در همین چهارچوب بر تصمیم خود دایر بر این که ایران باید بدون فوت وقت گامهای لازم در اجرای شرایط مندرج در بند 2 از قطعنامه (2006) 1737 بردارد تاکید می ورزد و بر این نکته که خواستار تایید اجرای کد تعدیل شده 1.3 IAEA به وسیله از سوی ایران است پای می فشارد،
2. با استقبال از توافق بین ایران و IAEA برای فیصله کلیه مسائل باقی مانده در ارتباط با برنامه اتمی ایران و پیشرفتی که در این زمینه طبق آنچه که در گزارش 22 فوریه 2008 (GOV/2008/4) دبیرکلIAEA آمده حاصل شده، IAEA را به ادامه کار خود برای روشن ساختن مسائل باقیمانده تشویق و تاکید می کند که این امر به برقراری مجدد اعتماد بین المللی نسبت به طبیعت مسالمت آمیزبرنامه اتمی ایران مدد می رساند و از تحکیم تدابیرایمنی IAEA نسبت به فعالیت های اتمی ایران طبق موافقت نامه ایمنی بین IAEA و ایران حمایت می کند؛
3. از همۀ کشورها می خواهد تا در مورد ورود افرادی که به طور مستقیم با فعالیت های مربوط به گسترش سلاح های هسته ای از طرف ایران یا تولید دستگاه های پرتاب سلاح های اتمی در ارتباطند، به خاک خود یا عبور آنها از سرزمینشان با هشیاری عمل کنند و در این مورد تصمیم می گیرد که همه کشورها موظفند کمیته ای را که به موجب پاراگراف 18 قطعنامه 1737 (2006) (در اینجا به نام "کمیته" نامیده می شود) از ورود اشخاص تعیین شده در پیوست I به قطعنامه 1737 (2006) و پیوست I به قطعنامه 1747 (2007) و قطعنامه حاضربه خاک خود، یا عبور آنها آگاه سازند. این حکم در باره اشخاص دیگری که به سبب ارتباط مستقیم با فعالیت های مربوط به گسترش سلاح های هسته از طرف ایران یا تولید دستگاه های پرتاب سلاح های اتمی، از جمله در گیری در سرمایه گذاری، تدارک کالاها، تجهیزات و فن اوری ممنوعۀ مشخص شده طبق بند های 3 و 4 قطعنامه 1737 (2006) از طرف شورای امنیت تعیین شده اند، صادق است، به استثناء مواردی که ورود و عبور به طور مستقیم با اقلام تعیین شده در بند های فرعی 3 (b) (i)و و (b) قطعنامه 1737 (2006) در ارتباط باشد.
4. خاطرنشان می سازد که بند 3 یاد شده در بالا به هیچ وجه مستلزم جلوگیری از ورود شهروندان خود کشورها به خاکشان نیست و همه کشورها باید در به کاربستن بند فوق ملاحظات انسان دوستانه، از جمله الزامات مذهبی و نیز ضرورت تحقق به بخشیدن به هدف های قطعنامه 1737 (2006) ، قطعنامه 1747 (2007) و قطعنامه حاضر و نیز ماده 15 آیین نامه IAEA را در مد نظر داشته باشند.
5. تصمیم می گیرد که همه کشورهای موظفند تدابیر لازم برای جلوگیری از ورود افراد تعیین شده در سند پیوست II این قطعنامه و نیز افراد تعیین شده دیگر به وسیله شورای امنیت یا کمیته، به خاک خود جلوگیری کنند. این افراد کسانی هستند که به طور مستقیم ارتباط با فعالیت های مربوط به گسترش سلاح های هسته از طرف ایران یا تولید دستگاه های پرتاب سلاح های اتمی، از جمله در گیری در سرمایه گذاری، تدارک کالاها، تجهیزات و فن اوری ممنوعه مشخص شده طبق بند های 3 و 4 قطعنامه 1737 (2006) از طرف شورای امنیت در ارتباطند، به استثناء مواردی که ورود و عبور به طور مستقیم با اقلام تعیین شده در بند های فرعی 3 (b) (i)و و (b) قطعنامه 1737 (2006) مربوط می شود و به شرط این که هیچ هیچیک از نکات مندرج در این بند موجب جلوگیری از ورود شهروندان خود کشور به خاک آن نشود؛
6. مقرر می دارد که اقدامات مورداشاره در بند 5 قطعنامه فوق الذکردر مواردی که کمیته با رسیدگی مورد به مورد تشصیص دهد چنان مسافرتی به سبب نیازهای انسانی، از جمله الزامات مذهبی مورد نیاز است یا نتیجه بگیرد که اعطای معافیت به هدف های مندرج در قطعنامه حاضر کمک می کند، به کار بسته نخواهد شد؛
7. مقرر می دارد که اقدامات مورد اشاره در بند های 12، 13 و 14 از قطعنامه 1737 (2006) هم چنین در مورد اشخاص و نهاد های تعیین شده در پیوست های I وIII این قطعنامه و هر شخصی و نهادی که از جانب آنها عمل کند یا زیر فرمان آنها باشد، یا نهاد هایی که تحت مالکیت یا کنترل آنها قراردارند یا اشخاص و نهادهایی که بنا به گواهی شورا یا کمیته، اشخاص یا نهادهای مذکور را در زیر پاگذاشتن مجازات ها یا نقض مواد این قطعنامه و قطعنامه های 1737 (2006) و 1747 (2007) یاری می دهند، قابل اجراست؛
8. مقرر میدارد که همه کشورها اقدامات لازم را برای جلوگیری از تدارک، فروش، انتقال مستقیم یا غیر مستقیم اقلام زیر از خاک خود به وسیله شهروندان خود یا با استفاده از گشت ها، یا هواپیمای هایی که زیر پرچمشان حرکت می کنند برای به کار بردن در ايران یا به سود ایران، چه از خاک آنها منشاء گرفته باشند و چه نگرفته باشند به جامۀ عمل آورند:
(الف) همه اقلام، مواد، تچهیزات، کالاها وی فن آوری هایی که در 254//Rev/.7 بخش دوم از سند S/2006/814 مربوط به توافق میان و و IAEA ایران مشخص شده، به استثنای تدارک، فروش، انتقال طبق موارد مصروحه در بند 5 از قطعنامه 1737 (2006) ، اقلام، مواد، تجهیزات، کالاها و فن آوری تعیین شده در بخش های 1 و 2 ضمیمه آن سند و بخش 3 تا 6 که پیشاپیش به وسیله کمیته منحصرا برای استفاده در راکتورهای آب سبک تعیین می شود و چنین فروش، انتقالی برای همکاری ارائه شده به وسیله ایران با IAEA یا تحت نظارت آن طبق بند 16 قطعنامه 1737 (2006) ضرورت پیدا می کند؛
(ب) همه اقلام، مواد، تجهیزات، کالاها و فن آوری هایی که درطبقه بندی 19.A.3 از سند S/2006/815مشخص شده است؛
9. از همه کشورها می خواهد که در پذیرفتن تعهد برای کمک مالی مورد حمایت دولت برای تجارت با ایران، از جمله اعطای اعتبارات صادرات، تضمین های بیمه، به شهروندان آن یا نهادهای دخیل در چنان تجارتی، با هشیاری عمل کنند، تا از حمایت های یاری دهنده ای به فعالیت های حساس مربوط به گسترش سلاح های هسته ای، وسایل حمل این سلاح ها همانگونه که در قطعنامه1737 (2006) تصریح شده پرهیز به عمل آید؛
10. از همه کشورها میخواهد تا نسبت به فعالیت نهادهای مالی در خاک خود در همکاری با همۀ بانک های ایران، بویژه بانک ملی و بانک صادرات و و شاخه ها و شعب آنها در خارج، به منظور احتراز از یاری دادن به فعالیت های حساس مربوط به گسترش سلاح های هسته ای، وسایل حمل این سلاح ها، همانگونه که در قطعنامه1737 (2006) تصریح شده با مرقبت کار کنند؛
11. از همه کشورها می خواهد که طبق اختیارات ملی حقوقی و قانونگذاری خود و در انطباق با حقوق بین الملل، بویژه حقوق دریایی و موافقت نامه های مربوط هواپیمایی کشوری بین المللی، با بازرسی ازمحموله های ارسالی به ایران و محموله هایی که از ایران ارسال و هواپیماها وکشتی ها متعلق به سرویس باربری ایران –ار و خطوط کشتی رانی متعلق به جمهوری اسلامی در فرودگاه ها، بندرهای دریایی خود به شرطی که زمینه کافی برای اطمینان حمل کالاهای ممنوعه به موجب قطعنامه های 1737 (2006) و 1747 (2007) وحود داشته باشد، بپردازند؛
12. همه کشورهای در صورت مبادرت به بازرسی مذکوردر بند فوق، باید گزارش کتبی مربوط به دامنه شمول بازرسی، بویژه با توضیح دلایل بازرسی، همچنین اطلاعات مربوط به زمان، مکان، اوضاع و احوال، نتیجه وسایر نکات مربوط را ظرف 5 روزکاری بعد از بازرسی به شورای امنیت ارسال دارند؛
13. از همه کشورها می خواهد تاظرف 60 روز پس از پذیرش این قطعنامه اقداماتی را که در جهت به کاربستن بندهای 3، 5، 7، 8، 9، !0 و 11 آن را به کمیته گزارش دهند؛
14. مقرر می دارد که اختیارات کمیته به نحوی که در قطعنامه1737 (2006) مشخص شده در مورد قطعنامه 1747 (2007) نیز مصداق دارد؛
15. بر تمایل چین، فرانسه، آلمان، فدراسیون روسیه، انگلسستان و ایالات متحده برای پیش بردن هرچه بیشتر کوشش های دیپلماتیک به منظور ارتقاء گفت و شنود و مشاوره بر اساس یک راه حل جامع، بلند مدت و مناسب برای این مسئله که امکان برقراری مناسبات همه جانبه با ایران را بر پایه احترام متقابل وجلب اعتماد بین المللی به طبیعت صرفا صلح آمیزبرنامه ایران و آغاز گفتگو ومذاکره با ایران، مادام که آن کشور همه فعالیتهای غنی سازی و باز فرآوری ، از جمله پژوهش و تولید خود را با گواهی IAEA به حال تعلیق در آورد، تاکید می ورزد؛
16. نماینده عالی سیاست خارجی و امنیتی مشترک اتحادیه اروپا را به ادامه ارتباط با ایران در پشتیبانی از تلاش های سیاسی و دیپلماتیک به منظور یافتن راه حل های مبتنی بر مذاکره، از جمله پیشنهادهای مربوط به این موضوع به وسیله چین، فرانسه، آلمان، روسیه، انگلستان و ایالات متحده با هدف پدید آوردن شرایط لازم برای از سر گرفتن گفتگوها، تشویق می کند؛
17. بر اهمیت اقدامات لازم از جانب همه کشورها، از جمله ایران برای حصول اطمینان از این که هیچ ادعایی برعهده دولت ایران، یا هیچ شخص و نهادی در ایران، یا اشخاص و نهادهای تعیین شده در قطعنامه1737 (2006) ودیگر قطعنامه های مربوط به موضوع، یا هر شخصی که از طریق او برای چنان شخص یا نهادی یا به سود آن شخص و نهاد در ارتباط با هر نوع قراردادی که از انجام آن به دلیل تدابیر منظور شده به وسیله این قطعنامه، قطعنامه1737 (2006) و قطعنامه1747 (2007) جلوگیری به عمل آمده است، باقی نماند؛
18. از مدیر کل IAEA می خواهد که ظرف مدت 90 روز گزارش دیگری مبنی بر این که آیا ایران به تعلیق کامل و پایدار فعالیتهای مذکور در قطعنامه1737 (2006) مبادرت ورزیده و نیز در پیروی از آن به برداشتن گام های مورد درخواست شورای حکام IAEA و اجرای دیگر شرایط قطعنامه1737 (2006) و قطعنامه1747 (2007) و قطعنامه حاضردست زده است، به شورای حکام و IAEAدر همان زمان برای ملاحظه شورای امنیت تسلیم دارد؛
19. بار دیگر تاکید می کند که اعمال ایران را در پرتو گزارشی که دربند بالا مورد اشاره قرار گرفت موردبازنگری قرار خواهد داد و :
(الف) چنانچه ایران همه فعالت های غنی سازی و باز فرآوری، مشتمل بر پژوهش و تولید را به گواهی IAEA برای امکان دادن به انجام مذاکرات برای رسیدن به یک نتیجه پذیرفتنی برای دو طرف به حال تعلیق در آورد ، اجرای تدابیر تعیین شده نیز به حال تعلیق در می آید و تا هنگامی که تعلیق فعالیت های ایران ادامه داشته باشد این تعلیق نیز پای برجا خواهد بود؛
(ب) به تدابیر تعیین شده در بندهای 3، 4، 5، 6، 7 و 12 از قطعنامه1737 (2006) و نیز بندهای 2، 4، 5، 6 و 7 از قطعنامه1737 (2006) و بندهای از 3، 5، 7، 8، 9، 10، و 11 بالا به محض در یافت گزارش مربوط به عمل کردن کامل ایران به تعهدات خود به موجب قطعنامه های مربوطۀ شورای امنیت و متابعت آن از خواست های شورای حکام ، پس تایید این شورا، پایان داده خواهد شد؛
(پ) چنانچه گزارش حاکی از این باشد که ایران از قطعنامه1737 (2006) و قطعنامه1747 (2007) و قطعنامه حاضر تبعیت نکرده است اقدامات دیگری را به موجب ماده 41 فصل هفتم منشور ملل متحد برای واداشتن ایران به پیروی از این قطعنامه ها و خواست های IAEA در نظر خواهد گرفت و تاکید می کند که درصورت ضرورت یافتن اقدامات بیشتر، اتخاذ تصمیمات دیگری مورد نیاز خواهد بود؛
20. تصمیم می گیرد که همچنان پیگیر موضوع باشد."
|
