تاسيس دولت جديد تا حدود فراوانی به تجارب نمايندگان بستگی دارد
پیشگفتار زیر توسط جی دبلیو پلتاسن از یکی از کتاب های منتشر شده توسط اداره انتشارت وزارت امور خارجه آمریکا به نام در باره آمریکا: قانون اساسی ایالات متحده آمریکا همراه با یادداشت های تکمیلی بر گرفته شده است.
مجمع قانون اساسی، نوشته جی دبليو پلتاسون
قرار بر اين بود كه اين مجمع در تاريخ چهاردهم مه سال 1787 گشايش يابد. اما در آن تاريخ تنها تعداد اندكی از 55 نماينده خود را به فيلادلفيا رسانيده بودند. سرانجام در بيست و پنجم ماه مه، مجمع بطور رسمی در تالار استقلال Independence Hall گشايش يافت. دوازده ايالت به فراخوان مجمع پاسخ داده بودند. ايالت رود آيلند از گسيل نمايندگان به مجمع خودداری كرد چرا كه تمايل نداشت دولت مرکزی در امور اين ايالت دخالت كند.
در تاريخ 17 سپتامبر 1787، از 55 نماينده حاضر، 39 نماينده قانون اساسی ايالت متحده را به امضاء رساندند. يكی از امضاء كنندگان جان ديكينسون از ايالت دِلاور بود، وی خود از مجمع خارج شد اما نماينده ای به نام جورج ريد را از جانب خود برای امضای قانون اساسی برگزيد. ويليام جكسون، منشی مجمع، ضاهد امضاء قانون اساسی بود. امضاء كنندگان را مردانی كاركشته و وطن پرست از جمهوری جديد تشكيل می دادند. جورج واشنگتن سمت رئيس مجمع را بعهده داشت. بنجامين فرانكلين هشتاد و يك ساله نماينده ايالت پنسيلوانيا بود. الكساندر هميلتون روشنفكر نيز به نمايندگی از ايالت نيويورك در مجمع حضور داشت. جيمز مديسان از ايالت ويرجينا بواسطه نقش پررنگش در مذاكرات، نطق ها و تلاشهايش برای ايجاد و حفظ صلح و مصالحه به "پدر قانون اساسی" مشهور شد. مديسون به نمايندگان گفت كه آنها در صدد بكارگيری طرحی بودند که برای هميشه سرنوشت دولت جمهوری را رقم خواهد زد. او گزارشی از مباحث و تصميمات نمايندگان به ثبت رسانيد.
مردان ديگری كه در نگارش قانون اساسی سهم داشتند، عبارت بودند از جان ديكينسون، گاورنه موريس، ادموند رادولف، روجر شرمان، جيمز ويلسون و جورج وايت. پس از مديسون و واشنگتن شايد موريس را بتوان پرتاثيرترين نماينده دانست. او وظيفه ويراستاری و ثبت تصميمات و مصوبات مجمع را بعده داشت. در واقع اين موريس بود كه قانون اساسی را به رشته تحرير در آورد. اين نسخه اصلی قانون اساسی هم اكنون درساختمان اسناد ملی امريكا در شهر واشنگتن دی سی نگهداری می شود.
چند تن از چهره های شناخته شده آن زمان هم بودند كه در مجمع حضور نيافتند. جان آدامز و توماس جفرسون بدليل ماموريتهای دولتی در خارج از كشور بسر می بردند. ساموئل آدامز و جان جی موفق به كسب نمايندگی از جانب ايالات متبوعشان نشدند. پاتريك هنری پس از انتصاب به نمايندگی به دليل مخالفت با تفويض هر چه بيشتر قدرت به دولت مرکزی از حضور در مجمع سرباز زد. سه تن از چهره های شاخص مجمع به نامهای البريج گری، جورج ماسون، و ادموند راندولف، به دليل مخالفت با بخشهائی از قانون اساسی از امضاء آن خودداری كردند.
تاريخچه قانون اساسی
نمايندگانی كه اعزامی به مجمع تا حد فراوانی به تجارب پيشين خود در خصوص تاسيس دولت جديد اتكا داشتند. آنان حوادثی را كه طی شكل گيری حكومت قانون اساسی رخ داده بودند، از نظر گذراندند. اين رخدادها شامل اهدای سند قانون اساسی انگليسی به ماگنا كارتا در سال 1215 و نيز نشست نمايندگان جیمز تاون در سال 1619 می شد. برخی مستعمره ها نيز به عنوان نمونه هائی از اشكال دولت قانون اساسی ايفای نقش می كردند. حكومتهای مستعمره ای دارای نقاط ضعفی بودند اما نسبت به ديگر حكومتها، در دستيابی به آزادی تحت لوای قانون به دستاورهای بيشتری نائل شده بودند.
در آستانه جنگ انقلابی، چند ايالت به تاسيس حكومت قانون اساسی دست زدند. در سال 1777، جان جی از ايالت نيويورك جهت نگارش قانون اساسی برای ايالت خود همکاری نمود. جان آدامز از ايالت ماساچوست مشوق نگارش قانون اساسی 1780 ماساچوست بود. نمايندگان حاضر در مجمع قانون اساسی در فيلادلفيا از بسياری از ايده ها و عبارات بكار رفته در قانون اساسی ايالات خود سود جستند.
نمايندگان برای اين منظور از تجارب شخصی خود نيز بهره می بردند. برای مثال بنيامين فرانكلين در كنگره سال 1754 در شهر آلباني، مركز ايالت نيويورك، پيشنهاد يكپارچه سازی مستعمرات را تحت لوای يك حكومت واحد داده بود. واشنگتن نيز مشكلاتی را به خاطر آورد كه در زمان سمتش بعنوان فرمانده كل قوا در رابطه با حكومتهای هم پيمان ضعيف با آنان دست به گريبان بود. تقریبأ هر نماینده اعزامی به مجمع یا بعنوان سرباز و یا مدیر اجرایی دولت خدمت کرده بود. نمایندگان، اغلب در جزئیات توافق نظر نداشتند ولی در تمایل به تشکیل دولتی نوین که قدرت کافی برای حاکمیت بر کشور داشته ولی نه چندان که آزارهای ایالات و شهروندان آنها را سلب کند، متحدالقول بودند.
مصالحات
تاسيس دولت جديد چندان هم به سادگی ميسر نشد. بحث و جدلهای نمايندگان در چند مورد به ناتمام ماندن مذاكرات انجاميد. برای مثال ، نمايندگان ايالتهای بزرگ و پرجمعيت بر سر تعداد نمايندگانشان در هيئت قانونگذاری ملي، با نمايندگان ايالتهای كوچكتر در تعارض بودند. ايالتهای بزرگتر از طرح ويرجينيا حمايت می كردند، كه اعلام می داشت تعداد نمايندگان ايالتها در هيئت قانونگذاری می بایست بر پايه جمعيت آنها تعيين شود، و در مقابل ايالات كوچكتر از طرح نيوجرسی حمايت می كردند كه ير اساس آن تعداد نمايندگان هر ايالت در اين هيئت بايد برابر می بود. نمايندگان ايالت كانکتيكات با طرح يك مصالحه، به اين مسئله پايان دادند. در طرح آنان نمايندگان ايالات در مجلس سنا برابر اما در مجلس نمايندگان به نسبت جمعيت ايالات تعيين می شد. اين طرح بعدها بعنوان "مصالحه كانکتيكات" و يا "مصالحه بزرگ" معروف شد.
مصالحات و سازش ها همچنين به حل و فصل مسئله برده داری نيز منجر شد. نمايندگان ايالات شمالی در پی اختيار كنگره برای ممنوع كردن تجارت برده خارجی و در نهايت از ميان برداشتن برده داری بودند. اما از سوی ديگر بسياری از ايالات جنوبی مخالف چنين اختياراتی برای كنگره بودند. طی مصالحه ای قرار بر اين شد كه كنگره تا سال 1808 اجازه كنترل تجارت برده خارجی را نداشته باشد. ديگر مصالحه بر سر اين مسئله بود كه شمار بردگان هر ايالت و تاثير آن بر تعداد نمايندگان در كنگره به چه نحو باید می بود.
نمايندگان موافقت كردند كه تمام ايالات می بايد دارای مجمع ويژه ای باشد تا بر سر رأی خود به قانون اساسي، مذاكرات و گفتگوهائی صورت دهند. در ضمن تصمیم گرفته شد، که بمحض تصويب قانون اساسی بوسيله نه ايالت، آنرا به اجرا گزارده، و پس از آن، ايالات می توانستند حكومت جديد خود را سازماندهی كنند.
(جی دبليو پلتاسون استاد بازنشسته دانشگاههای كاليفرنيا، ايروين و نيز رئيس سابق دانشگاه كاليفرنيا است.)
در باره آمریکا: قانون اساسی ایالات متحده آمریکا همراه با یادداشت های تکمیلی بر گرفته ازدائره المعارف World Book چاپ 2004 ، شرکت ورلد بوک. با کسب اجازه از ناشر محترم. (www.worldbook.com)
|
