(مقدمۀ زیر برگرفته از” انتخابات آمریکا به طورخلاصه” از انتشارات وزارت خارجه است.)
در ایالات متحده، انتخابات برای بعضی مناصب فدرال، وغالب پست های ایالتی و محلی در سال های زوج برگزار می شود. در بعضی ایالات و حوزه های قضایی، انتخابات در سال های فرد برگزار می گردد.
به این ترتیب، هر چهار سال یک بار، آمریکایی ها به انتخاب رییس جمهوری ومعاون رییس جمهوری می پردازند. هر دو سال یک بار، مردم آمریکا تمامی 435 عضو مجلس نمایندگان و تقریبا ً یک سوم از 100 عضو مجلس سنا را انتخاب می کنند . هر یک از سناتور ها برای یک دورۀ شش ساله انتخاب می شود.
ایالت متحده دارای یک نظام حکومتی فدرال وپیچیده دولت ملی مرکزی است. در این نظام، دولت های ایالتی ومحلی نیز بر اموری کنترل و نظارت دارند که به دولت فدرال مرتبط نیست. میزان استقلال دولت های ایالتی و محلی در نحوۀ تشکیلات انتخاباتی در محدودۀ قضایی خود، متفاوت است، اما آن ها قادربه برگزاری انتخابات مکرر، تعیین کننده و منظم هستند.
انواع انتخابات در آمریکا
دو نوع اصلی انتخابات وجود دارد: انتخابات مقدماتی و انتخابات عمومی. انتخابات مقدماتی قبل از انتخابات عمومی برگزار می شود و مقصود از آن، تعیین نامزد های حزبی برای انتخابات عمومی است. کاندیدا هایی که در انتخابات مقدماتی برنده شوند، نمایندۀ حزب خود در انتخابات عمومی خواهند بود( هر چند ممکن است برای رسیدن به مرحلۀ اصلی، مجبور به طی مراحل جزئی تری باشند).
از اوایل قرن بیستم، رأی دهندگان کاندیدا های خود را از طریق انتخابات مقدماتی بر می گزیده اند. با در نظر گرفتن موارد استثنایی نادر، پیروزی در انتخابات مقدماتی به معنای انتخاب شدن کاندیدا از سوی حزب برای شرکت در انتخابات عمومی است. در بعضی ایالات، در عوض انتخابات مقدماتی، یا از روی سنت و یا به انتخاب احزاب سیاسی، کاندیدا های احزاب را در کنوانسیون های ایالتی یا محلی انتخاب می کنند .
وقتی انتخابات مقدماتی یا کنوانسیون ها به پایان می رسد، برای تعیین این که چه کسی متصدی پست ریاست جمهوری می شود، انتخابات عمومی برگزار می گردد. در انتخابات عمومی، رأی دهندگان با انتخاب از میان کاندیدا های احزاب که روی برگۀ رأی گیری مرقوم شده، تصمیم نهایی را می گیرند. در برگۀ رأی گیری احتمال دارد اسامی کاندیدا های مستقل شرکت کننده در انتخابات (یعنی کسانی که به احزاب وابسته نیستند) هم آمده باشد که برای رسیدن به این مرحله، در عوض شرکت در انتخابات مقدماتی می بایست عریضه ای با تعداد معینی امضا تهیه کنند. به علاوه، در بعضی ایالات، برگۀ رأی گیری دااری جایی برای "نوشتن"نام کاندیدا هایی است که نه نامزد احزاب بوده اند و نه با تنظیم عریضه احراز صلاحیت کردهاند.این کاندیدا ها " از سوی خود نامزد" شرکت در انتخابات می شوند و گاهی نیز موفق به کسب مناصب دولتی می گردند.
در ایالات متحده، انتخابات فقط در زمینۀ گزینش افراد برای مشاغل و مناصب دولتی صورت نمی گیرد. در بعضی ایالات و مراکز، مسائل مربوط به سیاست های عمومی نیز به رأی گذاشته می شود. تدابیری که اتخاذ آن ها را به انتخاب مردم محول می کنند – رفراندوم – و تدابیری که توسط رأی دهندگان روی برگه های رأی قید می شود – طرح های ابتکاری – معمولا ً پیرامون صدور اوراق قرضه ( برای تأیید وام جهت طرح های دولتی) و سایر احکام یا محدودیت های دولت است. در دهه های اخیر، این گونه آراء تأثیرات زیادی داشته است، مخصوصا ً درمورد بودجۀ ایالات و سیاست های آن ها، که نمونۀ ویژه در این رابطه، سیستم آموزشی در کالیفرنیا بوده است.
علاوه بر انتخابات فدرال، ایالتی ومحلی که در سال های زوج برگزار می شود، در برخی ایالات و حوزه های قضایی، انتخاباتی هم در سال های فرد برگزار می شود. بسیاری از محدوه های قضایی نیز انتخاباتی ترتیب می دهند که زمان بندی خاصی نداشته و برای مورد معینی برگزار می شود، مانند به کار گماردن مقامی جدید در یک پست خالی دولتی.
انتخابات ریاست جمهوری
هر چهار سال یک بار انتخابات عمومی برای تعیین رییس جمهوری در اولین سه شنبۀ بعد از اولین دوشنبۀ ماه نوامبر برگزار می شود. قبل از این انتخابات عمومی، ایالات برای گزینش نمایندگان کنوانسیون ملی، که تعیین کنندۀ نامزد های انتخاباتی است، انتخابات مقدماتی برگزار می کنند و یا انجمن های حزبی تشکیل می دهند. انتخابات مقدماتی و تشکیل جلسات حزبی معمولا ً میان ماه های ژانویه و ژوئن ترتیب می یابد و بعد از آن در ماه های ژوییه، اوت، یا سپتامبر، کنوانسیون های ملی تشکیل جلسه می دهند.
از دهۀ 1970 به این سو، کاندیدا های ریاست جمهوری که نامزد های بعدی احزاب عمده خواهند بود، از آن جا که قبل از انتخابات مقدماتی و انجمن های حزبی تعدادی نماینده برای خود گرد آورده اند، قبل از تشکیل کنوانسیون معرفی می شوند. نتیجتا ً، کنوانسیون ها تبدیل به جلسات تشریفاتی شده اند. برجسته ترین اتفاقاتی که در آن جا می افتد، نطق اصلی توسط یکی از رهبران حزب، اعلام کاندیدای معاونت ریاست جمهوری، فهرست آراء نمایندگانی که به نامزد تعیین شده رأی داده اند، و تصویب خط مشی حزب (سند حاوی موضع گیری حزب در مورد مسائل گوناگون) است. این کنوانسیون ها به عنوان رویدادی سیاسی که از طریق تلویزیون پخش می شود و آغاز مبارزات انتخابات عمومی، فرصت خوبی برای تبلیغ دربارۀ نامزد احزاب و توضیح در بارۀ موارد اختلاف با احزاب مخالف است.
در صد افراد واجد شرایط رأی دادن در انتخابات گوناگون، متفاوت است، اما استقبال مردم به طور کلی – حتی در انتخابات ریاست جمهوری – کمتر از دیگر کشور های دموکرات است. از سال 1960، درصد افراد شرکت کننده در انتخابات با کاهش روبرو بوده است که از 64 در صد (در سال 1960) تا کمی بیش از 50 درصد (در سال 1996) تقلیل یافته، با وجود این که در دو انتخابات اخیر این درصد افزایش نشان داد و به 60 درصد بالغ گردید. دلایل متعددی برای عدم استقبال مردم از انتخابات در ایالات متحده وجود دارد. بر خلاف سایر کشور های دموکرات، رأی دهندگان باید برای شرکت در انتخابات رأسا ً اقدام به ثبت نام کنند، و فرایند آن در ایالات مختلف، متفاوت است. از دیگر علل این که، رأی دادن اختیاری است و نه مانند بعضی کشور ها اجباری ،. و دیگر این که، به دلیل برگزار شدن شمار زیادی انتخابات، که از طریق آن می بایست بیش از یک میلیون مقام دولتی در سراسر کشور انتخاب شوند، رأی دهندگان را از شرکت در آن ها خسته می کند.
آمار نشان می دهد که از شرکت مردم در انتخابات زمانی کاسته می شود که آن ها از وضعیت سیاسی کشور رضایت داشته باشند، و یا این که نظر سنجی ها حاکی از پیروزی حتمی یکی از کاندیدا ها باشد. و برعکس، شرکت مردم زمانی در انتخابات بیشتر می شود که رقابت میان کاندیدا ها بسیار نزدیک یا تصمیم گیری در مورد مسائل بحث انگیز باشد.
شرایط لازم برای کاندیدا ها
هر یک از مناصب فدرال مستلزم داشتن شرایط متفاوت است، که در اصول اول و دوم قانون اساسی آمریکا شرح داده شده است. به عنوان مثال، کاندیدا های ریاست جمهوری باید افرادی باشند که درایالات متحد متولد شده باشند، دارای حداقل 35 سال سن بوده از اقامتشان در ایالات متحد دست کم 14 سال گذشته باشد. شرایط کاندیدا شدن برای مقام معاونت رییس جمهوری هم به همین شکل است. طبق متمم دوازدهم قانون اساسی آمریکا، معاون رییس جمهوری نباید اهل همان ایالتی باشد که رییس جمهور بومی آن است.
کاندیداهای مجلس نمایندگان باید حداقل 25 ساله و دارای و هفت سال سابقۀ تابعیت آمریکا داشته باشند. آنها همچنین باید ساکن ایالتی باشند که نمایندگی آن را در کنگره خواهند پذیرفت. کاندیدا های مجلس سنا باید دارای 30 سال سن، 9 سال سابقۀ تابعیت در آمریکا، و به طورقانونی ساکن ایالتی باشند که مایلند به نمایندگی آن انتخاب شوند. افرادی که کاندیدای مناصب ایالتی یا محلی هستند، باید واجد شرایطی باشند که حوزۀ قضایی مربوطه تعیین می کند.
متمم بیست و دوم قانون اساسی آمریکا که در سال 1951 تصویب شد، انتخاب یک فرد واحد را بیش از دو بار به ریاست جمهوری ایالات متحده مجاز نمی داند. اما در قانون اساسی محدودیت هایی برای اعضای مجلس نمایندگان و سناتور ها پیش بینی نشده است، و سال هاست که گروه های سیاسی مختلف درمورد این گونه محدودیت ها به رایزنی مشغول هستند. محدودیت های زمانی در مورد مناصب ایالتی و محلی، چنانچه وجود داشته باشد، در قانون اساسی ایالتی و مقررات محلی شرح داده می شوند.
|
