(مقدمۀ زیر برگرفته از" انتخابات آمریکا به طورخلاصه از انتشارات وزارت خارجه است.)
قوانین فدرال تعیین کنندۀ نحوۀ جمع آوری پول ، منابع مالی ، و میزان آن برای نامزد های انتخابات ریاست جمهوری، سنا و مجلس نمایندگان، و برخی دیگر از مناصب سیاسی هستند. قوانین فدرال درمورد امور مالی ستادهای مبارزات انتخاباتی جدا از قوانین ایالتی مربوط به انتخابات برای مناصب ایالتی و محلی است .
در سیستم آمریکا، کاندیدا های ریاست جمهوری صد ها میلیون دلار برای شرکت در مبارزاتی جمع آوری می کنند که دارای بیش از 100 میلیون رأی دهنده است. هر چند در بسیاری از موارد جمع آوری پول از طریق منابع خصوصی صورت می گیرد، اما فرایند جمع آوری و خرج این پول باید تابع قوانین خشکی باشد.
کاندیدا های ریاست جمهوری باید تشکیلاتی برای مبارزات تدارک ببینند کنند که به آن کمیتۀ سیاسی گفته می شود. این کمیتۀ سیاسی باید دارای یک خزانه دار باشد و در کمیسیون انتخابات فدرال (FEC) ثبت گردد. FEC ، بر خلاف نامش، منحصرا ً مربوط به تنظیم و به اجرا درآوردن قوانین مالی مبارزات انتخاباتی است و وظیفه ای در برگزاری انتخابات ندارد. (دفتر های انتخاباتی ایالتی و محلی مسئول ثبت نام از رأی دهندگان، برگزاری انتخابات، و شمارش آرا هستند.)
انواع مختلف کمیته های سیاسی در FEC ثبت می شوند. علاوه بر کاندیدا ها، احزاب سیاسی هم باید کمیته های خود را در این سازمان به ثبت برسانند. به علاوه، بسیاری از گروه های شهروندان حقیقی هم ممکن است کمیته های سیاسی تشکیل دهند. به عنوان مثال، گروه های افراد متعلق به شرکت ها، اتحادیه های کارگری، و مجامع تجاری غالبا ً به تشکیل این کمیته ها می پردازند (هرچند استفاده از منابع مالی شرکتی یا اتحادیه های کارگری مجاز نیست). به این کمیته های سیاسی PAC ، یا کمیته های اقدام سیاسی گفته می شود، که این ها نیز باید در FEC به ثبت برسند
.کیمته های سیاسی بعد از ثبت شدن می توانند به جمع آوری پول بپردازند. میزان سرمایۀ جمع آوری شده و هزینه های آن ها باید هر هفته یا ماهی یک بار به FEC گزارش داده شود. این گزارش ها به صورت الکترونیک هم قابل ارسال است و درتارنمای آژانس در دسترس همگان قرار می گیرد [www.fec.gov] سازمان های خصوصی متعددی نیز هستند که دارای تارنما بوده و درآمد های مالی و هزینۀ کاندیدا ها، احزاب سیاسی و PAC
ها را به طور منظم کنترل می کنند. حسن این کار در این جاست که مطبوعات و رأی دهندگان می توانند به آسانی مطلع شوند کدام گروه ها پول در اختیار کدام کاندیدا ها قرار می دهند. در مورد میزان پولی که هر یک از شهروندان و هر یک از کمیته ها می توانند در اختیار کاندیدای مورد علاقۀ خود قرار دهند، محدودیت های قانونی وجود دارد. به همین دلیل، یک کاندیدای ریاست جمهوری که نیاز به جمع آوری صد ها میلیون دلار برای برگزاری کمپین انتخاباتی خود دارد، باید تلاش کند هزاران تن را برای مشارکت در امر تأمین منابع مالی خود بیابد .
برای پیشبرد فعالیت های انتخاباتی، کاندیدا ها باید کارمندانی استخدام کنند؛ امکاناتی برای فضای کار و سفر های خود فراهم کنند؛ به انجام پژوهش هایی بپردازند؛ مواضع خود را برای اطلاع عموم به چاپ برسانند؛ به تبلیغات در رادیو و تلویزیون، نشریات و همین طور در اینترنت بپردازند؛ در مجامع عمومی ظاهر می شوند و رویداد هایی برای جمع آوری پول ترتیب دهند.
کاندیدا های انتخابات مجلس نمایندگان، این فعالیت ها و اقدامات را در منطقۀ انتخاباتی خود متمرکز می کنند، اما داوطلبان نمایندگی در سنا همین کار را باید در سطح ایالت انجام دهند (اعضای کنگره و سناتور ها می توانند برای جمع آوری پول، رویدادهایی نیز در نقاط دیگر مانند واشینگتن دی سی ترتیب دهند.) اما کاندیدا های ریاست جمهوری باید این کار را از ایالت به ایالت کرده، و بعد در صورتی که به عنوان نامزد حزب خود انتخاب شوند، برای انتخابات عمومی باید در تمام کشور به سفر بپردازند.
تأمین بودجۀ دولتی
از سال 1976، کاندیدا های ریاست جمهوری اجازه یافتند برای تأمین مالی در یک سیستم عمومی شرکت کنند. تا انتخابات سال 2000، کلیۀ کاندیدا های ریاست جمهوری در این سیستم شرکت کرده و در مقابل تعهد به هزینه نکردن بیشتر از یک مقدار معین پول ، از تأمین مالی دولتی استفاده می کردند. این سیستم ، به طور فزاینده ای جذابیت خود را برای کاندیدا ها از دست می داد و دلیل آن، زیاده از حد پایین بودن میزان مخارج تعیین شده، حتا کمتر از آن چه کاندیداهای عمده می توانستند از منابع خصوصی خود تأمین کنند، بود. متعاقبا ً ، بسیاری از کاندیدا ها از درخواست تأمین بودجۀ دولتی صرف نظرکردند.
مخارج فعالیت های انتخاباتی از یک انتخابات تا انتخابات دیگر، دستخوش تغییرات زیادی می شود. علاوه بر هزینه هایی که خود کاندیدا دارد، احزاب سیاسی، PAC ها، و سایر گروه های ذینفع هم برای تأثیر در انتخابات، باید مقادیر زیادی خرج کنند. یکی از تازه ترین کانال های اختصاص دادن پول به انتخابات، "تشکیلات سیاسی 527" نام دارد که نام آن از یکی از بخش های کد مالیاتی آمریکا گرفته شده. این گروه ها در وهلۀ اول، برای تأثیر گذاری بر گزینش، نامزدی، انتخاب و تعیین افراد برای مقام های فدرال، ایالتی یا محلی، تشکیل می شوند. تشکیلات سیاسی 527، مانند مووآن و سویفت بوت وترنز فور تروت ، از سوی کمیسیون فدرال انتخابات یا کمیسیون ایالتی، کنترل نمی شوند و مانند PAC ها مجبور به رعایت محدودیت های مالی نیستند. انتقاد کنندگان از این گروه ها و گروه های مشابه، عقیده دارند که هزینه کردن زیاد در انتخابات آمریکا، توأم با تکیه به منابع خصوصی، موجب تأثیر گذاری و نفوذ نا به جای اهدا کنندگان ثروتمند و گروه های قدرتمند ذینفع، بر افکار عمومی می شود.
اصلاحات پیشنهادی از سوی کسانی مورد مخالفت قرار می گیرد که معتقدند مخارج انتخابات متناسب با افزایش هزینۀ کالا ها و خدمات در اقتصاد امروز، بالا می رود. در این رابطه، خرج کردن برای انتخابات ، یعنی قیمتی است که یک دموکراسی برای رقابت های انتخاباتی آزاد می پردازد که در کنار آن مشارکت ها و مخارج گروه های ذینفع هم، به منزلۀ مظهر کثرت گرایی دیرینۀ آمریکا، وجود دارد. مشکل می توان ارتباطی را میان اهداء کنندگان گروه های ذینفع و سیاست دولت ثابت کرد . محاکم هم محدودیت مخارج در مبارزات انتخاباتی را زیر سؤال می برند و می گویند این کار با حقوق شهروندان در قانون اساسی مبنی بر آزادی بیان در حوزۀ سیاسی مغایرت دارد. با در نظر گرفتن مخارج سنگین فعالیت های انتخاباتی مدرن، بعضی از افراد متمول، خود تأمین مخارج شرکت در انتخابات خود را به عهده می گیرند – و قانونی هم آنها را منع نمی کند. و گاهی برنده می شوند، گاهی هم نمی شوند.
|
