(مقدمۀ زیر برگرفته از" انتخابات آمریکا به طورخلاصه" از انتشارات وزارت خارجه است.)
نظر سنجی افکار عمومی، هر چند جزئی از قوانین ومقررات مربوط به انتخابات نیست، اما به بخش ضروری روال انتخابات در دهه های اخیر تبدیل گشته است. تعداد زیادی از کاندیدا ها به استخدام نظر سنجان مبادرت می ورزند و نظر سنجی های متعددی ترتیب می دهند. نظر سنجی، به کاندیدا های سیاسی کمک می کند موقعیت خود را در مقایسه با رقبای انتخاباتی بسنجند و با مهمترین مسائلی که برای رأی دهندگان مطرح است، آشنا شوند. رسانه ها – مطبوعات، تلویزیون – نیز نظر سنجی هایی برگزار می کنند وگزارش آن را (درکنار نتایج نظر سنجی های خصوصی) به شهروندان می دهند تا بدانند مسائل و خط مشی کاندیدا های مورد نظرشان در رابطه با کاندیدا های دیگر در چه وضعیتی قرار دارند.
پنجاه سال قبل، تنها دو یا سه سازمان بزرگ، کار نظر سنجی را در انحصار خود داشتند. امروزه، یعنی در عصر اخبار فوری، اینترنت، و کانال های خبری 24 ساعته، منابع زیادی اخبار مربوط به نتایج نظرسنجی ها را تأمین می کنند و به اطلاع همگان می رسانند.
تاریخچۀ نظرسنجی
در حال حاضر، نظر سنجی دائم افکار عمومی توسط نظرسنجان خصوصی و کارآمد، برای کاندیدا ها به امری عادی و پیش پا افتاده ای تبدیل شده، و همین طور برای رده های بالای صاحب منصبان دولتی مانند رییس جمهوری، که می خواهند از چند وچون اوضاع با خبر شوند. به هر جهت، نظر سنجی های وابسته به رسانه ها در تاریخ آمریکا معمول تر بوده است.
با این که اولین نظر سنجی سیاسی در سال 1824 وتوسط یک روزنامۀ محلی در هریسبرگ، پنسیلوانیا انجام گرفت، این قسم نظر سنجی تا دهۀ 1930، هنوز به کار عمدۀ رسانه ها در پوشش خبری مبارزات انتخاباتی تبدیل نشده بود. در دهۀ 1970، شبکۀ خبر هر سه شبکه اصلی تلویزیون آمریکا ( ای بی سی، سی بی اس و ان بی سی) هر یک به ارائۀ نظر سنجی خود در رقابت های ریاست جمهوری پرداختند و از آن به بعد نیز این شیوۀ کار در مهمترین رقابت های سیاسی برای انتخابات فرمانداران ایالت و اعضای کنگرۀ آمریکا، ادامه یافت.
نظر سنجی های مدرن رسانه ها – مانند آن هایی که به نام شبکۀ خبر تلویزیون و روزنامۀ شریک آن برگزار می شود (به عنوان مثال سی بی اس/نیویورک تایمز، ای بی سی/واشینگتن پست، ان بی سی/وال استریت جورنال) به طور مرتب در جریان اند و می توانند به طور هفتگی و حتی روزانه، از افکار عمومی درمورد کاندیدا ها یا دیگر مسائل با خبر شوند. این نظر سنجی ها طوری طراحی می شوند که مستقل و بی طرف باشند. طی دهه های متمادی، نظر سنجی سیاسی مستقل باعث آزمون واقع بینانه ای از رقابت های انتخاباتی شده، نقاط قوت و ضعف هر کاندیدا را ارزیابی کرده، و گروه های حامی هر یک از کاندیدا ها را مورد بررسی قرار داده است. نظر سنجی های مستقل، این فرصت را در اختیار خبرنگاران و سردبیران قرار می دهند که ارزیابی صادقانه ای از مبارزات داشته و رأی دهندگان با دور نمای سیاسی آشنا شوند.
دامنه نمونه برداری و ترکیب
گاهی بعد از اتفاقات و رویداد های مهم، مانند نطق سالانۀ رییس جمهوری دربارۀ وضعیت کشور، یا بحث میان کاندیدا ها برای کسب یک مقام سیاسی، نظر سنجی های شبانه انجام می شود. غالبا ً این نظر سنجی ها برای این که روز بعد انتشار پیدا کند، یک شبه انجام می شود ونظرات 500 تن از افراد بزرگسال را در بر می گیرد.
این نظر سنجی های یک شبه هر چند موفق به ثبت واکنش سریع مردم می شود، اما بعضی از کارشناسان معتقد هستند که یک نمونۀ 500 نفری برای آگاهی از قضاوت یک ملت 300 میلیون نفری به هیچ وجه کافی نیست. بسیاری از افراد متخصص در این زمینه اعتقاد دارند که نظر سنجی باید دست کم از 1000 نفر صورت بگیرد تا معرف نمونه ای از کل جمعیت باشد. حتی در نظر سنجی های بسیار دقیق هم جای سؤال باقی می ماند، و کاندیدا های زیادی بوده اند که از ناشناختگی کامل تا محبوبیت پیش رفته اند، درست برعکس آن چه نتایج نظر سنجی نشان می داده است.
نظرسنجی هایی که زود هنگام برگزار می شود، حاوی اطلاعاتی مهمتر از جلو یا عقب بودن کاندیدا ها هستند . می توانند نشان دهندۀ نگرانی برای مسائل جاری یا حال و هوای کلی مردم باشند. یکی از نظر سنجان می گوید، "نظر سنجی اندکی آگاهی به آنچه کاندیدا ها می بینند و مردم احساس می کنند – رضایت، رنجش، خشم، سرخوردگی، اعتماد، یا حتا ناامیدی، اضافه می کند." نتایج نظرسنجی های عمومی و خصوصی به کاندیدا ها کمک می کند تا بتوانند بهترین پیام ارتباطی را به مردم رسانده و بر موضوعاتی که از نظر آن ها با اهمیت است، تأکید کنند.
نظر سنجی در پایان کار
این نوع نظر سنجی (که از سوی شبکه های تلویزیونی و هنگامی که مردم حوزه های رأی گیری را ترک می کنند، تهیه می شود)، از دهۀ 1970، یکی از مراحل عمدۀ انتخابات آمریکا را تشکیل می داده است.
این گونه نظر سنجی ها از انواع دیگر بحث انگیز تر هستند زیرا بر پایۀ مصاحبه با مردمی که از حوزه های رأی گیری بیرون می آیند، به شبکه های تلویزیونی امکان پیش بینی آیندۀ انتخابات را می دهد. نظر سنجی های در خاتمه، موجب به بار آمدن رسوایی در انتخابات ریاست جمهوری سال 2000 شد، زمانی که از شبکه های تلویزیونی، نه یک بار، بلکه دو بار برای مخدوش کردن چهرۀ کسی که از سوی رأی دهندگان در فلوریدا انتخاب شده بود ، سوء استفاده گردید. در این مورد، فشار خبر دست اول گرفتن، بر فشار انتشار خبر درست چربید.
با این حال، وقتی از نظر سنجی در پایان کار به نحوۀ درست استفاده شود، می تواند جنبۀ یک ابزار حیاتی را برای نظرسنجان، مطبوعات، و صاحب نظران داشته باشد. این گونه نظر سنجی ها، صرف نظر از استفادۀ سؤال برانگیز از آن ها در مورد اعلام پیش از موعد برندگان انتخابات، می توانند جزئیات چگونگی رأی دادن گروه های مختلف جمعیت، و دلیل انتخاب آن ها را به اطلاع کارشناسان و پژوهندگان علم سیاست برسانند.
|
